«Όταν ήμουν 20 ετών έφυγα για το Παρίσι, αποφασισμένη πως θέλω να σπουδάσω
γαλλική φιλολογία. Γυρίζοντας όμως πίσω στην Ελλάδα στα 26 μου και με το
πτυχίο στο χέρι, διαπίστωσα πως αν δεν συνέχιζα την τέχνη των γονιών μου θα
χανόταν οριστικά».
|
Η 37χρονη Ζωίτσα κάθεται επί δέκα ολόκληρα χρόνια δίπλα στον πατέρα της κ. Αποστόλη, δουλεύοντας παρέα. Πάνω: Η προγιαγιά Ελένη (καθισμένη αριστερά), η οποία ίδρυσε το εργαστήριο βιεννέζικης ψάθας το 1850, στο σημείο όπου σήμερα στεγάζεται το υπουργείο Παιδείας
|
Η βιεννέζικη ψάθα αποδεικνύεται πως δεν είναι μόνο ελληνική αλλά και
οικογενεική υπόθεση για την οικογένεια Βενιζέλου. Μάλιστα, πρόκειται για μια
ιστορία που περνά απο γενιά σε γενιά, φτάνοντας αισίως στην τέταρτη. Ο κ.
Αποστόλης είναι ο δάσκαλος, ενώ η 37χρονη σήμερα κόρη του, Ζωίτσα, παραμένει
έπειτα απο μία δεκαετία μαθητευόμενη! Όσο για το πτυχίο της γαλλικής
φιλολογίας, το κρέμασε στον τοίχο, γνωρίζοντας πως δεν πρόκειται να το
αξιοποιήσει, καθώς έχει πλέον κάνει την επιλογή της.
Δύσκολη εργασία
Όμως, η πλέξη της βιεννέζικης ψάθας είναι κάθε άλλο παρά εύκολη εργασία. Αρκεί
κανείς να αναλογιστεί πως μόνο για την επιδιόρθωση μιας παλιάς καρέκλας ή ενός
καναπέ, ο τεχνίτης μπορεί να χρειαστεί απο 24 ώρες έως και 3 μήνες (!). Όσο
για την τιμή, εξαρτάται απο τον χρόνο και τη δυσκολία της εργασίας: για
παράδειγμα μία καρέκλα μπορεί να κοστίσει από 50 έως και 300 ευρώ.
Νούμερο ένα παράγοντας δυσκολίας είναι το σχέδιο, εκ των οποίων η ροζέτα
Παναμά και η βεντάλια εγγλέζικου τύπου είναι τα πιο δύσκολα, όπως τονίζει ο κ.
Αποστόλης. «Και επειδή πλέον δεν φτιάχνουμε νέα έπιπλα, αλλά επιδιορθώνουμε τα
παλιά τα οποία περνάνε από γενιά σε γενιά, συντηρούμε και το ξύλο. Αυτό ωστόσο
προϋποθέτει επιπλέον δουλειά».
«Αγχολυτική»
«Πρόκειται για μία χρονοβόρο δουλειά, που δεν σου αφήνει εύκολα και γρήγορα
χρήματα. Παράλληλα όμως, είναι μια δημιουργική απασχόληση καθώς επίσης και
αγχολυτική», συμπληρώνει τον σύζυγό της, η κ. Ζωή Βενιζέλου, η οποία έμαθε την
τέχνη απο την μητέρα της.
Στους τοίχους και τους πάγκους εργασίας είναι τοποθετημένα τα παλιά εργαλεία
που περνάνε απο γενιά σε γενιά: το σουβλί για να κάνουν τις τρύπες και να
ξεχωρίζουν τις κλωστές, το κουμπάσο με το οποίο μετράνε τις αποστάσεις, η
ράσπα που στρογγυλεύει της γωνίες για να μη σχίζεται η ψάθα. Εντύπωση ωστόσο
προκαλεί η βελόνα που χρησιμοποιούν, η οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο απο
ένα ελατήριο παλιού… ρολογιού. Ακόμη και τα ξύλινα τρίποδα, πάνω στα οποία
τοποθετούν τα παλιά έπιπλα για να επιδιορθώσουν την ψάθα, τα έχουν
κληρονομήσει απο την προγιαγιά και ιδρύτρια Ελένη.
156 χρόνια ιστορίας σε 22 τετραγωνικά
|
|
ΣΕ ΕΝΑ ΔΩΜΑΤΙΟ 22 τετραγωνικών στον Νέο Κόσμο «στριμώχνει» την τέχνη της η
οικογένεια Βενιζέλου τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το εργαστήρι ωστόσο, που
μετράει περισσότερα από 156 χρόνια λειτουργίας, ήταν το πρώτο στην Αθήνα.
Άνοιξε για πρώτη φορά στην οδό Μητροπόλεως, εκεί όπου αργότερα χτίστηκε το
υπουργείο Παιδείας. Το 1959 όμως, αναγκάστηκαν να μετακομίσουν. Εν τέλει
βρήκαν… στέγη στη Πλάκα, στου «Μπαρμπα-Γιάννη Κανατά» το μαγαζί, για τον
οποίο γράφτηκε αργότερα και το ομώνυμο τραγούδι.
Η αρχή έγινε όταν η προγιαγιά Ελένη επισκέφθηκε με τον αδερφό της, ο οποίος
ήταν ξυλέμπορος, ένα εργοστάσιο βιεννέζικης ψάθας στην Αυστρία. Γυρίζοντας
στην Αθήνα, και αφού προμηθεύτηκε ψάθινες κλωστές από το Κονγκό, άρχισε να
πειραματίζεται. Σύντομα η τέχνη της διαδόθηκε στην Αθήνα, με αποτέλεσμα οι
πελάτες να καταφθάνουν ο ένας μετά τον άλλο για να προμηθευθούν τα σπάνια για
την εποχή έπιπλα.
