|
|
TI ΕΓΙΝΕ, ΠΑΙΔΙΑ; Πού πήγε η γαλοπούλα; Έφυγε από τη γιάφκα που διατηρούσε
στις Οινούσσες; Πού διάολο κρύβεται; Ποιοι υποθάλπουν τον εγκληματία; Και πώς
εμείς θα κοιμόμαστε ήσυχοι, τις νύχτες, όταν μια φυγόδικη γαλοπούλα κυκλοφορεί
ελεύθερη ανάμεσά μας;
Στη γειτονιά μας, πήραμε δρόμους και φακούς κι αρχίσαμε να την ψάχνουμε μες
στα μαύρα σκοτάδια. Και πού να την βρεις αυτήν τώρα; Πού να την ξετρυπώσεις;
Πώς τη φωνάζεις να σου φανερωθεί; Πουλ – πουλ – πουλ; Ή κοτούλα κο – κο – κο,
η γαλοπούλα πουλ – πουλ – πουλ, το κοκοράκι κικιρικικί να σε ξυπνάει κάθε
πρωί;
Και πώς θεωρούμε δεδομένο ότι η γλώσσα που μιλάνε οι γαλοπούλες είναι η γλώσσα
που εμείς πιστεύουμε ότι μιλάνε οι γαλοπούλες; Κι αν δεν καταλαβαίνουνε το
«πουλ – πουλ – πουλ»; Αν είναι πιο νοήμονα όντα και συνεννοούνται μεταξύ τους
στα σανσκριτικά; Στα αρχαία ελληνικά; Στο πολυτονικό – όπως ο Αρχιεπίσκοπος;
Δεν ρωτήσαμε και τον κύριο που την είχε. Το συγκεκριμένο πτηνό ακούει σε
κάποιο όνομα; Εγώ – για παράδειγμα – αν είχα γαλοπούλα θα τη βάφτιζα Ξανθίππη.
Τη γαλοπούλα Ξανθίππη, την κότα Ανθούλα τον κόκορα Αυγουστίνο.
– Ξανθίππη, δεύρο έξω!
Κουφοντίνας η Ξανθίππη! Τώρα λέει η κυβέρνηση να στείλει ένα κλιμάκιο στην
Αίγινα, στο Αγκίστρι – μπας και τη βρει στο γνωστό αντίσκηνο.
Έχω πάθει το απόλυτο στρες. Το «άγχος της αγνοίας». Εγώ τώρα που χτύπησα μια
κοτόσουπα, θα ζήσω να καμαρώσω εγγόνια από το παιδί μου; Το δε παιδί μου; Που
έφαγε σάντουιτς με φιλέτο γαλοπούλας; Θα μου πεις κι ο Νικήτας Κακλαμάνης
έφαγε κοτόπουλο! Ναι, αλλά ο Νικήτας Κακλαμάνης δεν είναι παιδί μου. (Άσε που
μετά μού φάνηκε και κομμάτι σαλεμένο το δεξί του μάτι!). Το έφαγε και
χαμογελούσε. Εγώ πάλι το έφαγα και δεν χαμογελάω. Μαύρα φίδια με έχουνε ζώσει.
Διότι δεν έχω καταλάβει την τύφλα μου. Βγήκε να «ενημερώσει» ο υφυπουργός. Και
τι μας είπε;
– Εγώ δεν είμαι κτηνίατρος, δικηγόρος είμαι!
Τι λες, αγάπη μου; Μιλάμε σοβαρά τώρα; «Εσύ δεν είσαι κτηνίατρος, δικηγόρος
είσαι»; Και πώς την έχεις δει δηλαδή; Ότι προτίθεμαι να καταθέσω μήνυση
εναντίον του κοτόπουλου και χρειάζομαι δικηγόρο; Χάθηκαν οι κτηνίατροι; Πάρε
έναν αγκαζέ και κάντε παρέα την ενημέρωση! Δηλαδή, πάμε καλά; Επικοινωνούμε;
Έχω κολικό θα πάρω ποινικολόγο, έχω ασφαλιστικά μέτρα θα πάρω ουρολόγο;
Κύριε δικηγόρε, αυγό να τρώω; Γιατί η (άρρωστη) κότα έκανε το (άρρωστο) αυγό ή
το αυγό την κότα; Και τα γλυκά; Που έχουνε μέσα ασπράδια; Τα τρώω; Ή να ρίξω
μια τηγανιά πατάτες; Ναι, αλλά οι πατάτες είναι καρκινογόνες; Τι να ταΐσω το
παιδί μου; Ακρίδες με άγριο μέλι; Καρκινογόνο και το μέλι! Σκέτες ακρίδες,
πουλάκι μου – και πολύ σου πάνε.
Πουλάκι μου! «Νάτα τα πουλάκια μου»! Όλα γριπιασμένα, με καταρροή, όλα με τα
παυσίπονα και τα αντιϊσταμινικά. Κοτούλες, κοκοράκια, πουλάκια, παπάκια.
Παπάκι πάει στην ποταμιά! Σέρνοντας πάει το παπάκι στην ποταμιά. Τα πόδια του
δεν μπορεί να πάρει.
Κι εμείς, στο μεταξύ, βράζουμε στο ζουμί μας. Ή, μάλλον, βράζουμε στο ζουμί
της κότας. Και περιμένουμε κάποιον. Να μας πει. Κάτι. Κάποτε. Να ξέρουμε τι
κάνουμε. Να ξέρουμε πού βαδίζουμε: Κατά την ποταμιά; Ή κατά διαόλου;
ΥΓ: Μέσα στη σύγχυση, κυκλοφόρησε και το σχετικό ανέκδοτο: «Λόγω της νόσου των
πτηνών, καλού, κακού αφαιρέστε το παπάκι από το Ε-mail σας!».
