ο υποψήφιος Kαλύτερες προοπτικές απασχόλησης στην επαρχία

H χαμηλή απορροφητικότητα φυσικοθεραπευτών στα δημόσια νοσοκομεία και οι

δυσκολίες για το άνοιγμα εργαστηρίου φυσικοθεραπείας είναι δύο από τα αρνητικά

στοιχεία που χαρακτηρίζουν το επάγγελμα των φυσικοθεραπευτών. Την αρνητική

εικόνα όμως ισοσταθμίζει η ιδιαίτερη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ ασθενών και

φυσικοθεραπευτών, καθώς και η ηθική ικανοποίηση που προσφέρει στους

φυσικοθεραπευτές η αποκατάσταση της υγείας των ασθενών.

Αυτά θα πρέπει «να ζυγίσουν» και να λάβουν υπ’ όψιν τους όσοι επιθυμούν να

ασχοληθούν με τη φυσικοθεραπεία, τονίζουν στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» έμπειροι

επαγγελματίες του χώρου.

Οι περισσότεροι αναφέρουν ως τα σημαντικότερα προβλήματα του χώρου σήμερα την

υπερπληθώρα αποφοίτων και τη χαμηλή απορροφητικότητα στα δημόσια νοσοκομεία.

Όπως λένε, παρ’ όλο που υπάρχουν ανάγκες για φυσικοθεραπευτές τόσο στα

νοσοκομεία όσο και στην πρωτοβάθμια περίθαλψη, δεν γίνονται προσλήψεις.

Μοιραία λοιπόν ένας μεγάλος αριθμός οδηγείται στην ιδιωτική απασχόληση. Και

εκεί όμως παρατηρούνται προβλήματα. Πέρα από το ότι το άνοιγμα ενός

φυσικοθεραπευτηρίου είναι κοστοβόρο – το κόστος αγγίζει τα 60.000 ευρώ -,

ειδικά στην Αττική η συσσώρευση πολλών επαγγελματιών έχει δημιουργήσει

κορεσμό.

Καλύτερες είναι οι προοπτικές απασχόλησης στην επαρχία, αφού εκεί βρίσκεται

ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού που έχει ανάγκη από φυσικοθεραπεία, δηλαδή τα

άτομα της τρίτης ηλικίας. Οι σημερινοί επαγγελματίες φυσικοθεραπευτές

συμβουλεύουν επίσης τους υποψήφιους επαγγελματίες να διευρύνουν τις σπουδές

τους με μεταπτυχιακά, ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί και να έχουν

περισσότερες πιθανότητες πρόσληψης.

Υπάρχουν βέβαια και οι «φωτεινές» πλευρές του επαγγέλματος. Μία από αυτές

είναι η σχέση που δημιουργείται μεταξύ ασθενών και φυσικοθεραπευτών, αφού μία

φυσικοθεραπεία απαιτεί περίπου 10 επισκέψεις (στο ιατρείο ή στο σπίτι), αλλά

και η ηθική ικανοποίηση που παίρνει ο φυσικοθεραπευτής. Κι αυτό γιατί η

συμβολή του στην αποκατάσταση της υγείας του ασθενούς είναι καθοριστική.

Ακόμα, μία από τις συμβουλές που δίνουν οι έμπειροι φυσικοθεραπευτές στους

νεώτερους είναι να μην επιλέξουν το επάγγελμα γιατί δεν κατάφεραν να εισαχθούν

σε Ιατρικές Σχολές. Γιατί σε τέτοια περίπτωση ο φυσικοθεραπευτής θα κουβαλάει

μαζί του ένα σύμπλεγμα μειονεξίας και δεν θα είναι ικανοποιημένος με το

επάγγελμά του.

Χαμηλή απορροφητικότητα από το Εθνικό Σύστημα Υγείας

Επάγγελμα χρήσιμο για την κοινωνία, γιατί προσφέρει βοήθεια και ανακούφιση σε

ασθενείς, αναγνωρισμένο αλλά και κατοχυρωμένο επίσης. Αυτά είναι τα θετικά

χαρακτηριστικά του επαγγέλματος του φυσικοθεραπευτή, που ξεχωρίζει ο πρόεδρος

του Πανελληνίου Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών, κ. Γρηγόρης Πετρόπουλος.

Συμπληρώνει όμως ότι υπάρχει και η άλλη όψη του επαγγέλματος: η αδυναμία του

συστήματος υγείας να απορροφήσει μεγάλο αριθμό φυσικοθεραπευτών, αλλά και η

πληθώρα αποφοίτων που αντιμετωπίζουν προβλήματα απασχόλησης.

H χαμηλή απορροφητικότητα φυσικοθεραπευτών, κυρίως στο Εθνικό Σύστημα Υγείας,

είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σημερινοί

φυσικοθεραπευτές, τονίζει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο κ. Πετρόπουλος με την 25ετή

εμπειρία του στον χώρο. «Αν άλλαζε η δομή στο σύστημα υγείας και δεν ήταν τόσο

ιατροκεντρικός ο σχεδιασμός, δεν θα υπήρχε τέτοιο πρόβλημα στον κλάδο». Στον

ιδιωτικό τομέα τα πράγματα μπορεί να είναι λίγο καλύτερα, δεν είναι όμως

ρόδινα. Άλλωστε, σημειώνει ο κ. Πετρόπουλος, μεγάλος αριθμός αποφοίτων

αναγκάζεται να ανοίξει φυσικοθεραπευτήριο, επειδή δεν μπορεί να εργαστεί σε

νοσοκομεία.

«Αδιαχώρητο»

«Ο δρόμος προς την απασχόληση έχει… «φρακάρει». Έχει δημιουργηθεί το

αδιαχώρητο. Κι αυτό, παρ’ όλο που οι δυνατότητες και οι ανάγκες είναι μεγάλες

και στην πρόληψη και στην αποκατάσταση. Για παράδειγμα, ολόκληρη η Αθήνα έχει

μόνο ένα κέντρο αποκατάστασης, παρ’ όλο που η Ελλάδα είναι από τις πρώτες

χώρες στα τροχαία ατυχήματα». Όσο για την επαρχία, «διατηρεί ακόμα μία

δυναμική στο επάγγελμα».

Υπάρχουν βέβαια και τα θετικά. «Το επίπεδο εκπαίδευσης και επαγγελματικής

κατάρτισης στην Ελλάδα είναι υψηλό και μάλιστα από τα καλύτερα στην Ευρώπη».

Στα «συν» ο πρόεδρος των φυσικοθεραπευτών προσθέτει και τον σημαντικό ρόλο που

παίζει ο φυσικοθεραπευτής στην αποκατάσταση των ασθενών. «Ένας καλός γιατρός

επιλέγει πάντα έναν καλό φυσικοθεραπευτή, για να έχει καλό αποτέλεσμα…».

«Δεν λειτουργεί Μονάδα Εντατικής αν δεν υπάρχει φυσικοθεραπευτής»

«O φυσικοθεραπευτής παρέχει θεραπεία! Μονάδα Εντατικής Θεραπείας δεν μπορεί να

λειτουργήσει αν δεν υπάρχει φυσικοθεραπευτής». Με αυτό το χαρακτηριστικό

παράδειγμα ο νοσοκομειακός φυσικοθεραπευτής κ. Ευάγγελος Τριγώνης εξηγεί πόσο

καθοριστικός είναι ο ρόλος που παίζει ο φυσικοθεραπευτής στην αποκατάσταστη

της υγείας των ασθενών. «Ο φυσικοθεραπευτής παρεμβαίνει σε μία σειρά πραγμάτων

στη διάρκεια της θεραπεία του ασθενούς. Συνεργάζεται σχεδόν με όλες τις

ειδικότητες των γιατρών. Συμμετέχει ενεργά και ισότιμα με τους υπόλοιπους

λειτουργούς που παρέχουν θεραπευτικό έργο», σημειώνει ο κ. Τριγώνης.

«Αντιμετωπίζει ποικίλα προβλήματα υγείας από μυοσκελετικά, αναπνευστικά,

καρδιολογικά, νευρολογικά».

Κατοχυρωμένο

Όπως τονίζει ο έμπειρος φυσικοθεραπευτής, ένα από τα θετικά στοιχεία του

επαγγέλματος είναι ότι οι χώροι απασχόλησης είναι συγκεκριμένοι: «Ο

φυσικοθεραπευτής μπορεί να εργαστεί ως υπάλληλος σε νοσοκομείο ή σε δικό του

φυσικοθεραπευτήριο. Είναι από τα επαγγέλματα που είναι οριοθετημένο και

κατοχυρωμένο τι θα κάνει ο απόφοιτος μετά τις σπουδές του». Πληροφορεί πάντως

όσους σκέπτονται να ασχοληθούν επαγγελματικά με τη φυσικοθεραπεία ότι άδεια

φυσικοθεραπευτή παίρνει κάποιος «μόνο έπειτα από φοίτηση σε TEI ή έχοντας

ισότιμο πτυχίο του εξωτερικού. Με διπλώματα από εργαστήρια ελευθέρων σπουδών ή

άλλες ιδιωτικές σχολές δεν μπορεί να πάρει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος. Είναι

κάτι που πρέπει να το γνωρίζουν οι ενδιαφερόμενοι».

Περιορισμένες θέσεις

Οι θέσεις εργασίας στα νοσοκομεία είναι περιορισμένες, ενημερώνει τους νέους ο

κ. Τριγώνης που γνωρίζει πολύ καλά τα πράγματα, αφού εργάζεται σε κρατικό

νοσοκομείο. «Οι οργανισμοί λειτουργίας των νοσοκομείων είναι παλιοί και δεν

περιλαμβάνουν πολλές από τις ειδικότητες φυσικοθεραπευτών, αν και τα νέα

δεδομένα το απαιτούν. Ούτε είναι εύκολο επίσης να κάνει ένα νοσοκομείο

προσλήψεις φυσικοθεραπευτών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι απόφοιτοι των TEI να

οδηγούνται στο ελεύθερο επάγγελμα. Εκεί, δουλεύουν κυρίως με συμβάσεις από τα

ασφαλιστικά ταμεία. Το κόστος των θεραπειών όμως δεν έχει αλλάξει εδώ και 14

χρόνια. Για παράδειγμα, μία θεραπεία κοστίζει 1,5 ευρώ (κοστολόγιο Ταμείων).

Συνεπώς, πάλι ο φυσικοθεραπευτής είναι αναγκασμένος να ασκεί το επάγγελμα υπό

δυσμενείς συνθήκες».

Υπάρχουν ειδικότητες που δεν είναι ακόμα κορεσμένες

Επάγγελμα καταξιωμένο στα μάτια του κόσμου, αφού μεταξύ φυσικοθεραπευτών και

ασθενών αναπτύσσονται ιδιαίτερες ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και κορεσμένο την

τελευταία δεκαετία. Αυτά είναι δύο από τα κύρια χαρακτηριστικά του

επαγγέλματος που ξεχωρίζει μιλώντας στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο φυσικοθεραπευτής κ.

Γιάννης Γεωργίου.

«Το επάγγελμα του φυσικοθεραπευτή έχει ακολουθήσει τη μοίρα των υπόλοιπων

επαγγελμάτων υγείας. Εδώ και μία δεκαετία έχει κορεστεί», λέει ο κ. Γεωργίου.

«Ο φυσικοθεραπευτής δεν απορροφάται εύκολα στο Δημόσιο, με αποτέλεσμα να

οδηγείται αναγκαστικά να ανοίξει δικό του φυσικοθεραπευτήριο». Και όπως

σημειώνει, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. «Το κόστος για να ανοίξει

κανείς ένα εργαστήριο φυσικοθεραπείας προσεγγίζει τα 50.000 – 60.000 ευρώ. Ο

ανταγωνισμός απαιτεί να είναι εξοπλισμένο με σύγχρονα μηχανήματα και να

βρίσκεται σε ένα καλό πόστο. Το τελευταίο σημαίνει ότι θα πρέπει να καταβάλλει

και υψηλό ενοίκιο…».

Λόγω αυτών των δυσκολιών οι νέοι που θα μπουν στον χώρο καλό είναι να

προτιμήσουν ειδικότητες της φυσικοθεραπείας που δεν είναι συνηθισμένες, αλλά

είναι απολύτως αναγκαίες για την κοινωνία. «Πολύ λίγοι φυσικοθεραπευτές, για

παράδειγμα, ασχολούνται με τα εγκαύματα, με την αναπνευστική φυσικοθεραπεία ή

με την αποκατάσταση νευρολογικών, καρδιολογικών παθήσεων. Είναι ωστόσο

επιλογές που πρέπει να κάνουν οι νέοι του επαγγέλματος. Οι κλάδοι αυτοί δεν

είναι κορεσμένοι, σε αντίθεση με την αποκατάσταση αθλητικών κακώσεων και τη

θεραπεία ορθοπεδικών προβλημάτων».

Μάστερ στο εξωτερικό

Ο κ. Γεωργίου συμβουλεύει επίσης του υποψήφιους φυσικοθεραπευτές να μην

επαναπαυθούν στις σπουδές στην Ελλάδα. «Διευρύνοντας τις σπουδές τους – π.χ.

με ένα μάστερ στο εξωτερικό – μπορεί να διοριστούν ευκολότερα στο Δημόσιο. Και

έπειτα δημιουργώντας σιγά σιγά μια πελατεία θα είναι πιο εύκολο να ανοίξουν

και δικό τους φυσικοθεραπευτήριο».

H επαρχία, συμπληρώνει συμβουλεύοντας του μελλοντικούς φυσικοθεραπευτές,

προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες. «Άλλωστε, εκεί βρίσκονται οι περισσότεροι

ηλικιωμένοι που χρήζουν φυσικοθεραπείας.

Πλέον για τους νέους φυσικοθεραπευτές η επαρχία είναι… μονόδρομος».

Όσο για τα θετικά στοιχεία που προσφέρει το επάγγελμα, ο κ. Γεωργίου αναφέρει

μεταξύ άλλων τις ανθρώπινες σχέσεις που δημιουργούνται μεταξύ ασθενών και

φυσικοθεραπευτών. «Ένας ασθενής που θα ξεκινήσει θεραπεία θα χρειαστεί να

κάνει 10 φορές φυσικοθεραπεία. Γι’ αυτό και το επάγγελμα είναι καταξιωμένο στα

μάτια του κόσμου».