|
|
Δεν θυμάμαι να σιχάθηκα ποτέ τόσο πολύ τους αρχομανείς! Υπάρχουν στην
πολιτική σκηνή ελάχιστοι άνθρωποι με κάποια συγκρότηση και αξιοπρέπεια… Και
υπάρχουν οι άλλοι που θέλουν, πάση θυσία, να μας κυβερνήσουν. Και ενώ θα
‘πρεπε εμείς να τους παρακαλάμε να αναλάβουν μια τέτοια βαριά ευθύνη και αυτοί
να διστάζουν, οι ίδιοι τώρα μας εκλιπαρούν εκτιθέμενοι μπροστά μας
παντοιοτρόπως.
Αχ, βρε Σημίτη, και να ‘χε ο τόπος είκοσι σαν εσένα, όπως ήσουν όμως πριν
υιοθετήσεις αυτό το συνεχές αμήχανο χαμόγελο. Είκοσι που να καταλαβαίνουν ότι
το μεγαλείο ενός λαού δεν εξαρτάται μόνο από τα δημόσια έργα και τον πλούτο,
αλλά καλλιεργείται απ’ την κούνια, απ’ την οικογένεια, απ’ το σχολείο, από τον
πολιτισμό, την αυτογνωσία, τον σεβασμό και όχι από την αλαζονεία.
Πώς να χαρούμε τη θαυμάσια Αττική Οδό και τα στάδια όταν η καθημερινή μας ζωή
βουλιάζει στις τρύπες και τις λάσπες, πώς να απολαύσουμε τον αμφίβολης
προέλευσης πλούτο μας, όταν τα αγαθά που μας εξασφαλίζει είναι κι αυτά
αμφίβολης ποιότητας. Τι να την κάνουμε την υποθετική εκτίμηση των άλλων, όταν
αναρωτιόμαστε αν πραγματικά την αξίζουμε;
Όταν σας ακούω να κολακεύετε τον λαό μας, αυτό τον λαό, κάτι μέσα μου κλαίει.
O Κώστας Τσόκλης είναι ζωγράφος
