Πυγμαχία δίχως… ποδηλάτες

Τα έτοιμα ενδύματα/αριστερές ιδέες του ποσοστού 97% που δεν συμφωνεί με ό,τι
συμβαίνει στον μέγα δυτικό πολιτισμό τα τελευταία χρόνια, μου θύμισαν αγώνα
πυγμαχίας χωρίς ποδηλάτες.

H ένοχη σιωπή πάντα θα υπάρχει καθώς αποτελεί τη συνέχεια του φόβου να μην
καταθέτουμε τη διαφορετική μας άποψη και θέση έγκαιρα. Ο λόγος αυτός εκφέρεται
από το αναφαίρετο δικαίωμα του «γενναίου πολίτη» έστω και με κίνδυνο
προπηλακισμού του. Ας φανερώνουμε και ας υπερασπιζόμαστε έγκαιρα τη θέση μας
και τη σκέψη μας και ας μας αποκαλούν περιθωριακούς ή γραφικούς γιατί τότε
μόνο θα έχουμε δικαίωμα παρεμβατικής δευτερολογίας.

Διαφωνώ σε πολλά σημεία του κειμένου του φίλου T. Θεοδωρόπουλου, που όταν το
διάβαζα διαπίστωνα τα κενά του και έλεγα, κάποιος καλοθελητής θα βρεθεί να
απαντήσει με υστερόβουλη θέση και όχι σκέψη. Υποπτεύομαι πως ο κύριος N.
Δήμου, θέλει να ανήκει στο 3%, και επειδή ανήκω στο 97%, αυθαίρετα
τοποθετημένος από τον προαναφερόμενο, αισθάνθηκα την ανάγκη να συνομιλήσω.

Και αλήθεια ποια είναι αυτή η αόρατη τάξη των διανοουμένων, ποιοι ανήκουν σε
αυτή; Οι καθηγητές, οι λόγιοι, οι καλλιτέχνες, οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι
αρχιτέκτονες, οι πρυτάνεις, οι γιατροί, οι νομικοί;

Από την άλλη μεριά, αυτό το 97% είναι θεόρατο για να περιέχει μονάχα σκουπίδια
του ελληνικού λαού, έτσι δεν είναι; Ή μήπως δεν έχουμε αληθινούς διανοουμένους
και μιλάμε στον βρόντο για ένα ανύπαρκτο είδος με χαλασμένες λέξεις;

Αποτελεί αγραμματοσύνη να ταυτίζεται ή να παραλληλίζεται ο «σφαγέας» M.
Αλέξανδρος με τους σφαγείς της μοντέρνας και νεωτερικής μας εποχής, βέβαια,
κουβέντα – οικειοθελώς; – για τις περσικές επιδρομές. Μήπως το CNN και το FOX
ήταν αμερόληπτα; Αναφέρομαι σε αυτά τα κανάλια καθώς το 97%, για τον κ. N.
Δήμου, χειραγωγήθηκε από τη δική μας TV.

Κάθε φορά που πέφτω πάνω σε κείμενο ή παρουσία του κ. N. Δήμου στο θνησιγενές
γυαλί της TV, αισθάνομαι μία υποδόρια ειρωνεία προς τη νοημοσύνη μου. Πράγματι
το αίσθημά μου υπολείπεται της λογικής του Δυτικού, αλλά δεν υπολείπεται του
Δικαίου και του Διαλόγου όταν αυτός μπορεί να γίνει στα ελεύθερα πεδία του
Πολιτισμού και όχι στα υπόγεια των Περλ, Γούλφοβιτς, Ράμσφελντ και άλλων –
έτσι δεν είναι; H λογική ενίοτε απέχει από τη Δικαιοσύνη για μερικά βαρέλια
πετρέλαιο, για λίγα κιλά διαμαντιών, για μερικά κιλά χρυσού, για μερικά κιλά
χαλκού – έτσι δεν είναι;

Ο λογικός της Δύσης απέχει από την αισθαντικότητα και είναι γνωστό πως οι
Έλληνες είναι σε μεγάλο βαθμό αισθαντικοί και παρορμητικοί τόσο για να
υπερασπίζονται το δίκαιο, άρα, δεν είναι ερίφια προς σφαγή όπως ο αμερικανικός
λαός στο 85% – αυτό από επίσημες στατιστικές.

Κάθε φορά ο κ. N. Δήμου ξιφουλκεί εναντίον του Νεοέλληνα, αλλά δεν θυμάμαι να
ξιφουλκεί εναντίον των επίορκων πολιτικών – γιατί, το θεωρεί αυτονόητο και
δεδομένο;

Και δεν θέλω να εκφέρω το μισαλλόδοξο αμερικανικό σύνθημα στη δεκαετία του
’70, «Love it or live it», και δεν θέλω γιατί ως Έλληνας κοσμοπολίτης και όχι
παγκοσμιο-πολίτης, ελπίζω να αντιλαμβάνεσθε τη διαφορά, δέχομαι την ετερότητα
και την ελευθερία της έκφρασης. Θυμάστε εκείνο το κοσμοπολίτικο, τω Αγνώστω
Θεώ;

Τισθάνομαι θρασύδειλη τη φράση και όχι άδικη, του κ. N. Δήμου, «Μείγμα
(ψευδό)αριστερού και εθνικιστικού λόγου, η διαμορφωμένη κοινή γνώμη». Ποτέ ο
Έλληνας δεν υπήρξε εθνικιστικής, πικραμένος ναι, και αυτό από τις συνεχείς
άδικες επεμβάσεις των ξένων δυνάμεων, όσο και γιατί είναι το νεαρότερο κράτος
της Ευρώπης, μόλις το 1912 κατέκτησε τα σημερινά του σύνορα και δικαίως να
αισθάνεται ανασφαλής – και ας μην ξεχνάμε την Κύπρο στο κοντινό μας 1974 -,
αλλά ποτέ εθνικιστής, ποτέ φασίστας, ποτέ φονταμενταλιστής, όπως άλλοι λαοί
της Ευρώπης και της Ανατολής. Ποτέ δεν πίστεψε και ισχυρίστηκε πως είναι ο
περιούσιος λαός του Θεού.

Ας διαβαστεί το βιβλίο του Tariq Ali, «Η Σύγκρουση των Φονταμενταλισμών». H
Ελλάδα αποτελούσε πάντα ένα σύνολο Πολιτισμών και όχι ενός, αυτό ισχύει και
στις μέρες μας, καθώς άλλο ο Κρητικός, άλλο ο Λέσβιος, άλλο ο Κυκλαδίτης, άλλο
ο Λαρισαίος, άλλο ο Ιόνιος και πάει λέγοντας, και δεν συμφωνώ διόλου ότι οι
διανοούμενοι δίδαξαν και καλλιέργησαν την υπερφίαλη ελληνική ιδιαιτερότητα που
συναντιέται σε μικρές ομάδες ηλιθίων, αλλά οι απαίδευτοι και καιροσκόποι
πολιτικοί μας. Είδατε τι πέτυχε η παγκοσμιοποίηση; Φτάσαμε να προφητεύουμε το
τέλος της εποχής του κριτικού λόγου και της κοινωνικής ευθύνης των πνευματικών
ανθρώπων.

Μπορεί η εποχή μας να στερείται κριτικό λόγο και πνευματικότητα, όχι όμως να
φτάνουμε και στο σημείο να λέμε πως αυτά έφτασαν στο τέλος τους. Δεν το
δέχομαι, απλώς δεν έχουμε μήτε καλλιτέχνες μήτε διανοουμένους στο ύψος ενός
Πίντερ, Ταμπούκι, Τσόμσκι, Γκρας και άλλων. Όσο για τον σφαγέα Κάρατζιτς, θα
συμφωνήσω, αλλά τσιμουδιά για τη δόλια εξαπάτηση του Χόλμπρουκ στον
Μιλόσεβιτς. Θα μου πείτε ψιλά γράμματα, εδώ καταβροχθίσαμε το ψέμα της
γκαιμπελικής προπαγάνδας των Αμερικανών-Βρετανών και Ισραηλινών για τα
πυρηνικά και χημικά όπλα που κάτεχε τάχα ο Σαντάμ και τώρα ψάχνουν να τα βρουν
στην έρημο της εγκληματικής τους αδηφαγίας. Γιατί δεν υπερασπιστήκατε τον
Σαρόν, τον χασάπη της Βηρυτού; Τα αποκρυμμένα γεγονότα αποτελούν σήμερα την
κύρια είδηση και όταν αποκρύπτουμε μεγαλώνει η καμπούρα μας και γινόμαστε
πιότερο χοντρόπετσοι και αναίσθητοι στον περίγελω των άλλων.

Τέλος, διάβασα μια ρηχή προσέγγιση, άρα, βλαβερή – αλλά και άδικη, άρα,
επικίνδυνη, για να μην πω άλλο βαρύτερο. Ναι, είναι εύκολο να κριτικάρουμε και
να παραμιλάμε για το ανύπαρκτο. Δεν τα αφήνουμε τα κάλπικα και ας κατακτήσουμε
πράγματι το περίφημο «κουράγιο του πολίτη» της άλλοτε αλαζονικής και
ναζιστικής Γερμανίας.

Ο Σ. B. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος