Πενθήμερης πένθος

Κάθομαι και κοιτάζω… πρόσωπα αλλοιωμένα… φωνές χωρίς αντίλαλο που
καταπίνει το σκοτάδι… το αίμα πηχτό μαύρο… στην άσφαλτο φωτιές, κορμιά κι
άσπρα σεντόνια… μετράνε τα νεκρά παιδιά… κάθε ζωή και αριθμός… κλείνω το
παράθυρο της τηλεόρασης, ανοίγω, βγαίνω στη βεράντα, η θάλασσα μπροστά
ακίνητη, αρυτίδωτη, γκρίζο ζελέ… τεράστια μέδουσα που αργοπεθαίνει στα ρηχά.

Ένα ολόκληρο χωριό στα μαύρα… ποιος θα τολμήσει να μιλήσει στις μητέρες…
ακούω ακόμα το αναφιλητό ενός πατέρα να σκίζει στα δυο τη νύχτα κι η νύχτα η
ίδια να ουρλιάζει από τον πόνο… πώς ζεις ένα τέτοιο πένθος;

… Πέφτω στον ύπνο… εκδρομές με το σχολείο παλιά στο Ζούμπερι ή στο Πόρτο
Γερμενό; Ναι, ναι, στο Πόρτο Γερμενό… ανατολή του ’60… πούλμαν, τραγούδια,
γέλια, φωνές, «ωραία που φύσηξε ο μπάτης»… το όνειρο αγριεύει… τρέχει κι
όπως τρέχει, μπροστά δεν βλέπει την νταλίκα που έρχεται απ’ το μέλλον…
φορτωμένη το νοβοπάν του χρόνου… κι εκεί στου εφιάλτη τη στροφή χάνει τον
έλεγχο ο οδηγός του ονείρου (που είμαι εγώ ο ίδιος, όπως είμαι συγχρόνως και
μαθητής εν εκδρομή) κι αρχίζουν ένα ένα τα πρόσωπα που αγάπησα να αιμορραγούν
στα χέρια μου και να τα χάνω ένα ένα… ο Στράτος, η Λίνα, ο Αντώνης, η
Νταίζη, η Μαίρη, η Πιτιρίγκα, ο άλλος Αντώνης με τα γυαλιά, η Άσπα, ο
Παύλος… τους χάνω… χάνομαι… ξυπνάω… στο στόμα γεύση από ματωμένη
γάζα…

Ακούω στο ραδιόφωνο τα ονόματα ένα ένα… στάλα στάλα ο πόνος ξεχειλίζει την
ψυχή…

πώς ζεις ένα τέτοιο πένθος;

είκοσι και ένα παιδιά όλο ζωή κι ελπίδα…

… Πουλάκια μου με τι λουλούδια να σας στολίσω; Δεν έχω. Μου τα πήρε όλα ο
θάνατός σας ο άδικος.

Πώς να τα στείλεις μοναχούλια τους στον κάτω κόσμο; Τι ξέρουν τα χειλάκια τους
να πουν στον Άδη. Άδικος θάνατος. Μαύρος, κακός, δυσοίωνος. Μια χώρα χάνει τα
παιδιά της. Χλωρά κλαράκια που ‘δεναν γερό κορμί στον ήλιο…

Πουλάκια μου να ‘ναι ανάλαφρο το χώμα που θα σας σκεπάσει…

καλό ταξίδι, γέλια μου…

παιδιά μας καληνύχτα…