Δεν μετράει τις σιωπές της η Ρίτα, ούτε καταφεύγει σε μισόλογα και
υπεκφυγές. Δεν έχει την τάση να προσθέσει ή να αφαιρέσει κάτι από την
πραγματικότητα της ζωής της. Δεν είναι στη φύση της, επιμένει, η τεχνική τής
απόκρυψης, μα ούτε και της ωραιοποίησης.
|
«Είμαι επαγγελματίας τις ώρες που εξασκώ το επάγγελμά μου και κυκλοφορώ στο σαλόνι με τους πελάτες μου με τα εσώρουχα. Είμαι η ίδια γυναίκα που ντρέπεται να κάνει το ίδιο στο σπίτι της…», λέει η Ρίτα
|
Κομμένη στα δυο, με δυο ζωές και δυο ονόματα, ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα
στην πραγματική και την επαγγελματική της οντότητα, χωρίς να δίνει μεγαλύτερη
ή μικρότερη αξία σε καμιά. Επέλεξε να είναι πόρνη, δεν ντράπηκε ποτέ γι’ αυτό,
αλλά δεν συνιστά το επάγγελμα σε μια νέα κοπέλα. Και αν είχε κόρη, θα κινούσε
γη και ουρανό για να μην πάρει τον δρόμο που εκείνη πήρε: «Η πορνεία είναι ένα
επάγγελμα που δεν κληρονομείς στα παιδιά σου»!
Δεν έχει ευτυχώς κόρη – έχει έναν γιο – και ο δρόμος που πήρε δεν ήταν και ο
ευκολότερος. Αλλά τον περπάτησε και τον περπατά ακόμη – δίχως ποτέ να
μετανιώσει και να κάνει πίσω. Με δυσκολίες, δάκρυα και πόνο στην αρχή. Με
προσοχή και επαγγελματισμό στην πορεία.
Πρόσωπο ζεστό, ευχάριστο, ζωηρό, πλαισιωμένο από αφρικανικά κοτσιδάκια.
Ντύσιμο απλό, νεανικό. Μακιγιάζ λιτό, πρωινό. Ο γιος της, μου εξηγεί, είναι ο
μόνος λόγος που γυρίζει την πλάτη της στον φωτογραφικό φακό. Και ο μόνος φόβος
που διατρέχει τη ζωή της, είναι μήπως και εκείνος μάθει – όσο ακόμα είναι
μικρός! «Αυτό πραγματικά δεν θα το άντεχα. Όταν μεγαλώσει αρκετά, στηριχθεί
στις δικές του δυνάμεις και κάνει τη δική του οικογένεια, τότε σκοπεύω να τον
ενημερώσω. Και τότε ξέρω ότι θα καταλάβει…».
«Αυτοί που με κατέτρεξαν, στη δική τους ανάγκη δέχτηκαν να τους βοηθήσω με
τα λεφτά της πορνείας»!
Διάλεξε έναν ενδιάμεσο χώρο για τη συνάντησή μας. Τα γραφεία του Κ.Ε.Γ.Ε –
Κίνημα Εκδιδομένων Γυναικών Ελλάδος, Μεγάλου Αλεξάνδρου 59: «Αυτό είναι το
στέκι μας, το άσυλό μας», λέει γελώντας. Μεγάλος, αστραφτερός και ζεστός ο
χώρος, με μπλε κουρτίνες και πολλά στρογγυλά τραπέζια, προσφέρεται για
διάλειμμα, καφέ και κουβέντα – μια πιο στέρεη αναπνοή ανάμεσα στις δύο ζωές
τους.
Είναι 36 χρόνων η Ρίτα. Δεκατέσσερα χρόνια στο επάγγελμα και συνδικαλίστρια
πια στον κλάδο της, αντιπρόεδρος στο Κ.Ε.Γ.Ε. Μέχρι την οριακή εκείνη στιγμή
που αναμετρήθηκε με την επιβίωση, ούτε που είχε διανοηθεί μια τέτοια εκδοχή
στη ζωή της.
Ήταν 16 χρόνων κοριτσάκι όταν ήρθε στην Αθήνα από το χωριό της και κατάφερε να
τελειώσει το Λύκειο: «Ήμουν πλασιέ σε μια εταιρεία που διακινούσε είδη
αυτοκινήτου. Πήγαινα από πόρτα σε πόρτα και από μαγαζί σε μαγαζί. Πήγαινα και
στα πορνεία της περιοχής…».
Έξι χρόνια αργότερα, 22 χρόνων πια, μόλις είχε γεννήσει το παιδί της:
«Ήταν μια τραγική στιγμή της ζωής μου. Δέκα ημερών λεχώνα, με ένα νεογέννητο
στην αγκαλιά, κανέναν δίπλα μου και με ένα μόνο κουτί γάλα. Όταν εκείνο θα
τελείωνε, το μωρό μου έπρεπε να πεθάνει. Έβαζα ελάχιστο γάλα να κρατήσω το
κουτί περισσότερο και γέμιζα το μπιμπερόν έως πάνω με νερό από τον θερμοσίφωνα
– δεν είχα ούτε γκαζάκι να το βράσω! Το γάλα τελείωνε, το μωρό έκλαιγε,
εξασθενούσε, έπρεπε κάτι να κάνω. Η πρώτη εικόνα που ανασύρθηκε στη μνήμη μου
ήταν η εικόνα των πορνείων. Δεν αισθάνθηκα άσχημα. Άφησα το μωρό στο σπίτι και
χτύπησα την πρώτη πόρτα απ’ αυτές που γνώριζα. Έτσι ξεκίνησα… Δεν θα
υποκριθώ, ούτε θα πω ότι η ζωή με έσπρωξε στο πεζοδρόμιο.
Ήταν δική μου επιλογή, ξεκάθαρη επιλογή. Θα μπορούσα να βρω κάποιον να
συντηρήσει εκείνο το διάστημα εμένα και το μωρό. Το αντίτιμο θα ήταν και πάλι
οι… υπηρεσίες μου. Είναι απλό, προτίμησα την εκπόρνευση του κορμιού μου και
όχι της ψυχής μου… Θα έκανα πάλι το ίδιο και σήμερα, αν βρισκόμουν ξανά στο
ίδιο σταυροδρόμι. Είμαι περήφανη που μεγάλωσα τον γιο μου δίχως να χρωστάω σε
κανέναν – με το κορμί μου και το αίμα της καρδιάς μου…».
Οι γονείς της, οι γνωστοί και οι φίλοι, της έκλεισαν την πόρτα. Είχε γεννήσει
ένα παιδί εκτός γάμου. Άρα ήταν… πόρνη! Έγινε πόρνη, όχι για να τους
δικαιώσει «αλλά για να μην μπορεί ποτέ κανείς να πει ότι έδωσε έστω μια φορά
ένα κομμάτι ψωμί σε μένα ή το παιδί μου. Το παράξενο της ζωής είναι ότι
άνθρωποι που με κατέτρεξαν, στη δική τους ανάγκη εμένα παρακάλεσαν και εγώ
τους βοήθησα με τα λεφτά της πορνείας»!
Έχει έναν άρτιο λόγο η Ρίτα που δεν σοκάρει αλλά αιφνιδιάζει: «Το γεγονός ότι
είμαι πόρνη δεν με κάνει λιγότερο άξια μάνα ή περισσότερο καλό ή κακό άνθρωπο.
Κάθε άνθρωπος, έχει απ’ όλα, σε διαφορετικές “δόσεις”, μέσα του! Αυτή η
δουλειά μού πήρε πολλά αλλά μου έδωσε περισσότερα. Δεν εννοώ τα χρήματα, την
επιβίωση. Μου έδωσε αυτό που είμαι σήμερα…».
Αποτολμώ την ερώτηση «τι είσαι σήμερα;» και εκείνη απαντά με ευκρίνεια:
«Κάποια που μπορεί να βλέπει πίσω από την κουρτίνα, να διακρίνει την υποκρισία
από την ειλικρίνεια και να χρησιμοποιεί τις εμπειρίες της για το καλύτερο.
Βάζω όρια στη ζωή μου και τα τηρώ.
Είμαι επαγγελματίας τις ώρες που εξασκώ το επάγγελμά μου και κυκλοφορώ στο
σαλόνι με τους πελάτες μου με τα εσώρουχα. Είμαι η ίδια γυναίκα που ντρέπεται
να κάνει το ίδιο στο σπίτι της…».
Το παιδί της είναι ό,τι καλύτερο τής συνέβη ποτέ. Καρπός μεγάλου έρωτα «που
ατύχησε όπως οι περισσότεροι μεγάλοι έρωτες!
Εκείνος γραπώθηκε από τα ναρκωτικά και εγώ η αφελής προσπαθούσα να τον σώσω.
Την περίοδο που γέννησα ήταν φυλακή. Όταν βγήκε έκανε πράξη αναγνώρισης της
πατρότητας του παιδιού. Την έσκισα σε χίλια κομματάκια, δεν ήθελα να του δώσω
το δικαίωμα να με εκβιάσει μια μέρα με το παιδί και να με εκμεταλλεύεται…».
Τα τελευταία χρόνια επέλεξε πρωινό ωράριο για τη δουλειά της για να ‘ναι τα
απογεύματα με το παιδί της που ξέρει ότι η μητέρα του εργάζεται σε
χαρτοπαικτική λέσχη: «Έρχονται στιγμές που σκέφτομαι γιατί να μην έχει ο γιος
μου έναν πατέρα, αλλά πάλι, αν είχε, θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα τα
πράγματα…».
Φυσικά και δεν είναι ό,τι καλύτερο να είναι μια γυναίκα πόρνη: «Αν έχεις
τριάντα ραντεβού την ημέρα, έχεις να κάνεις με τριάντα διαφορετικούς
ανθρώπους, τριάντα διαφορετικά βιώματα ζωής και πέρα από τους κινδύνους της
δουλειάς εσύ πρέπει διαρκώς να ελίσσεσαι και να επιβιώνεις. Η μεγαλύτερη
δυσκολία είναι να μην μπλέκεις τα πράγματα, να μπορείς να ξεχωρίζεις την
επαγγελματική από την πραγματική σου ζωή και να αφήνεις κάθε φορά την πόρνη
στο μαγαζί, να κλειδώνεις και να φεύγεις… Ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο
δυνατό»!
«Καθρέφτης σου είμαι, κοινωνία…»
|
Στη διάρκεια πορείας που έκαναν τα μέλη του Κινήματος Εκδιδομένων Γυναικών Ελλάδος στους δρόμους της Αθήνας…
|
Μοιράζεται το μαγαζί με μια άλλη κοπέλα, όπως και το τσουχτερό ενοίκιο – 2.100
ευρώ τον μήνα. Η δουλειά δεν είναι ανθηρή, όπως παλιά. Τα 100 και βάλε
ραντεβού την ημέρα έγιναν 15, το πολύ 20, για την καθεμία. Το αντίτιμο των
υπηρεσιών τους 20 ευρώ: «Αστείο ποσό για να νοικιάζεις όχι απλά το σώμα σου
αλλά και την ψυχή σου, τη ζωή σου, μα δεν υπάρχει πια η ζήτηση που υπήρχε. Οι
αντιλήψεις για το σεξ έχουν αλλάξει, πολλοί προτιμούν άλλους τρόπους, τα
περίφημα νούμερα που αρχίζουν από “090… “, το Διαδίκτυο ή δύο παράνομες ώρες
στο ξενοδοχείο… ».
Η νέα πραγματικότητα της δουλειάς δεν «μιζεριάζει» τη Ρίτα: «Προς Θεού, δεν
κλαίγομαι, καθαρίζω, κατά μέσο όρο, 4.500 ευρώ τον μήνα – παλαιότερα, βέβαια,
κέρδιζα διπλά και τριπλά. Έχω βάλει τόσα στην άκρη ώστε να διασφαλίσω και τη
δική μου ζωή και το μέλλον του παιδιού μου – αλίμονο αν έκανα αυτήν την
δουλειά και δεν είχα εξασφαλισθεί οικονομικά· ποιος ο λόγος να είμαι πόρνη και
ποιος θα μου έδινε… σύνταξη;». Έχει μια άνετη ζωή, στέλνει το παιδί της σε
καλό ιδιωτικό σχολείο και θα φροντίσει «να έχει όλες εκείνες τις ευκαιρίες που
οι γονείς μου στέρησαν από μένα… ».
«Δεν ξέρω πότε θα σταματήσω». Δεν την έχει απασχολήσει, έως τώρα, πόσο
ακόμα θα αντέξει αυτήν τη δουλειά: «Κάποτε ξέρω πως θα σταματήσω! Πότε;
Ειλικρινά δεν ξέρω, ούτε καν μπορώ να το προσδιορίσω! Μπορεί σε πέντε, μπορεί
σε δέκα, μπορεί σε είκοσι χρόνια. Όταν θα είμαι έτοιμη, όταν δεν θα έχω πια
αντοχές, τότε θα το νιώσω και τότε θα το κάνω… ».
Επέλεξε να είναι μόνη στην προσωπική της ζωή και αυτό είναι βαρύ, αλλά «είναι
μια ακόμα επιλογή μου για την οποία δεν μετανιώνω. Δεν ήθελα προστάτες και
αφεντικά ή κάποιον που σε μια κρίση θυμού μπορεί να έλεγε στο παιδί μου “η
μάνα σου είναι πόρνη”! Για τίποτα δεν έχω μετανιώσει· η δουλειά δεν με
κουράζει, θα ‘λεγα ότι με ζωντανεύει, συνήθισα να μιλώ, να γελώ και κυρίως να
ακούω ανθρώπους που πληρώνουν όχι μονάχα για σεξ αλλά και για ένα “αυτί”,
κάποιον να τους ακούσει – να μοιρασθούν σκέψεις, προβλήματα, συναισθήματα. Στο
κάτω-κάτω, εμείς οι πόρνες δεν είμαστε παρά ο κυματοθραύστης της βίας, είμαστε
“καθρέφτης” και καταλύτης αυτής της κοινωνίας, δικό της δημιούργημα και δική
της ανάγκη…».
