|
|
Σύζυγοι και κυρίως πεθερόπληκτοι έχουν πολλές φορές βρεθεί με τα δύο πόδια σ’
ένα παπούτσι, χωρίς όμως να γνωρίζουν από πού γεννήθηκε η έκφραση που
περιγράφει την ταλαιπωρία τους. Οι ρίζες της, λοιπόν, ανάγονται στην εποχή του
Βυζαντίου. Στις αυτοκρατορικές αυλές υπήρχαν νάνοι, που είχαν ρόλο γελωτοποιού
και διασκέδαζαν τον αυτοκράτορα και τους καλεσμένους του κατά τη διάρκεια
εκδηλώσεων. Οι «τζουτζέδες», όπως ονομάζονταν, ήταν σχεδόν παντοδύναμοι και
είχαν τη δυνατότητα είτε να καταδικάσουν κάποιον σε θάνατο, είτε να τον
ανεβάσουν στα πιο υψηλά αξιώματα. Κι αυτό, διότι οι αυτοκράτορες τούς είχαν
αδυναμία και δεν τους χαλούσαν ποτέ το χατίρι, ενώ συχνά τούς χρησιμοποιούσαν
ως μυστικούς συμβούλους και κατασκόπους. Αν όμως υπέπιπταν σε κάποιο σοβαρό
παράπτωμα για τουλάχιστον τρεις φορές, τότε τιμωρούνταν με έναν πρωτότυπο
τρόπο, όπως γράφει ο συγγραφέας-δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και φράσεις παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκη). Τους… έβαζαν τα
δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι και τους υποχρέωναν να κυκλοφορούν χοροπηδώντας. Η
τιμωρία μπορούσε να κρατήσει από τέσσερις έως έξι μήνες. Ο νάνος μην
αντέχοντας πλέον να κυκλοφορεί κατ’ αυτόν τον τρόπο, έπεφτε στα πόδια του
αυτοκράτορα και ζητούσε συγχώρεση.
