Όνειρα χαμένα σε χαρτόκουτα

Τη νύχτα ενώνουν τα χαρτόκουτα για να μην κρυώνουν… Οι λιγοστοί ξενώνες

γέμισαν και ο μόνος φιλόξενος χώρος για τους εκατοντάδες Αφγανούς και

Ιρακινούς πρόσφυγες που μόλις έφθασαν στη χώρα μας, αλλά είναι ήδη άστεγοι,

φαίνεται πως είναι τα πεζοδρόμια…

«Τα κέντρα υποδοχής και οι ξενώνες έχουν γεμίσει. Δεν έχουμε χώρο για νέους

πρόσφυγες, ούτε γι’ αυτούς που είναι ήδη εδώ», λέει στα «ΝΕΑ» ο αντιπρόεδρος

της οργάνωσης Γιατροί του Κόσμου, κ. Νικήτας Κανάκης, ενώ η υπεύθυνη του

ξενώνα της οργάνωσης που βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας, κ. Ελπίδα

Ευθυμιάτου, τονίζει ότι «για να φιλοξενηθούν τα παιδιά που ήρθαν, πρέπει να

βγάλουμε κάποιους άλλους στον δρόμο».

Όλα γέμισαν. Στο κέντρο του Λαυρίου βρίσκονται ήδη 600 άνθρωποι, στον ξενώνα

της Πεντέλης 200, σε αυτόν της οδού Επικούρου 120. Πριν από λίγες ημέρες το

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ), σε συνεργασία με το υπουργείο

Υγείας εξασφάλισαν προσωρινό κατάλυμα σε ξενοδοχεία της Ομόνοιας κι ένα πιάτο

φαγητό για 250 ανθρώπους (κυρίως Αφγανούς), αλλά για πόσο; Την ίδια ώρα, «150

άνθρωποι βρίσκονται ακόμα στο τελωνείο του Πειραιά, ζώντας σε άθλιες συνθήκες,

μέσα σε λασπόνερα», λέει στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του ΕΣΠ, κ. Γιώργος

Κοσμαδάκης.

Το πρόβλημα είναι εμφανές. Λίγο πιο έξω από τον ξενώνα «Ναυσικά», άνθρωποι

κοιμούνται στην πλατεία Κουμουνδούρου, στα παγκάκια, μέσα σε χαρτόκουτα, στα

πεζοδρόμια της Σοφοκλέους, της Σαπφούς, της Γερανίου, στην Ομόνοια, στη

Σατοβριάνδου, κοντά στο Πεδίον του Άρεως.

Χωρίς δουλειά

Οι περισσότεροι μόνοι τους και χωρίς δουλειά. Πολλά χρόνια ή λίγους μόλις

μήνες μακριά από τη χώρα τους και τους δικούς τους ανθρώπους που βρίσκονται

στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, έχουν περάσει και από αλλού ώσπου να βρουν

καταφύγιο εδώ. Δεν έχουν πού να κοιμηθούν, αλλά συνήθισαν. Έχουν να μάθουν νέα

από τους δικούς τους πολύ καιρό, αλλά δεν στενοχωριούνται. Τα δάκρυα έχουν

στερέψει. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι μιλούν για τις οικογένειές τους που

έχουν μείνει πίσω και τα μάτια τους παραμένουν ανέκφραστα. Δεν μπορούν να

κάνουν τίποτε άλλο από το να περιμένουν. Το αύριο, ίσως να σκέφτονται, δεν

μπορεί να είναι χειρότερο από το χθες.

Ο Άκο Μουχάμαντ, Ιρακινός που βρίσκεται έξι μήνες στη χώρα μας, αναλαμβάνει να

τελέσει χρέη διερμηνέα με δική του πρωτοβουλία. Έξι μήνες στην Ελλάδα, αλλά

ακόμα δεν έχει δουλειά ­ για σπίτι ούτε λόγος ­ γι’ αυτό φιλοξενείται ακόμα

στη «Ναυσικά». Χαμογελαστός και καταδεκτικός στην αρχή, αργότερα, όταν

θυμάται, το βλέμμα του βαραίνει. Όταν μιλά για τη μητέρα του που βρίσκεται

ακόμα στο Ιράκ, τον ένα του αδελφό που βρίσκεται στον Καναδά και τον άλλο που

δουλεύει στη Γερμανία, βουρκώνει. «Πώς γίναμε έτσι», μονολογεί. Την περασμένη

εβδομάδα έφθασε στον Πειραιά για να κάνει τον διερμηνέα στους Γιατρούς του

Κόσμου για τους πρόσφυγες που είχαν φθάσει. Ξαφνικά είδε μπροστά του τον

ξάδελφό του και τη γυναίκα του. «Δεν τους είχα δει εδώ και έξι μήνες, από τότε

που έφυγα από το Ιράκ», λέει. «Η συγκίνηση είναι μεγάλη». Σχέδια για το μέλλον

δεν έχει. Αυτό που ξέρει είναι ότι θέλει να μείνει στην Ελλάδα. «Δεν μπορώ να

συνεχίσω άλλο, σε άλλη χώρα. Είμαι 29 χρόνων. Κουράστηκα», λέει.

Θέλουν να μιλήσουν

Σε λίγο όλοι μαζεύονται γύρω του. Στην πλατεία Κουμουνδούρου και στα γύρω

στενά, περισσότεροι από 100 άνθρωποι κοιμούνται έξω τη νύχτα. Δεν κρύβονται,

κι ας είναι μέρα. Δεν χαμογελούν, δεν φωνάζουν, δεν αντιδρούν στο φλας του

φωτογράφου. Θέλουν όμως να μιλήσουν. Ο Αφγανός Σαουλί Σαρουαρί με τα τεράστια

μάτια του και το λευκό πουκάμισο πλησιάζει. Μοιάζει γύρω στα 35, αλλά είναι

μόλις 22 ετών. Έφθασε στην Ελλάδα πριν από δέκα ημέρες. Οι δικοί του έχουν

μείνει πίσω στο Αφγανιστάν. Δεν μιλά γι’ αυτούς. Ούτε σχολιάζει τις επιθέσεις

των Αμερικανών. «Ποιος θα μας βοηθήσει», λέει και ξαναλέει με μάτια

χαμηλωμένα.

Ο Οσμάντ, Ιρακινός, ήρθε κι αυτός πριν από δέκα μέρες. Δουλειά δεν έχει βρει

ακόμα. Κοιμάται κάθε βράδυ στο πάρκο της Κουμουνδούρου μαζί με έναν φίλο του.

Λίγο πιο πέρα ο Ταχίρ Αμπντουλά, Ιρακινός κι αυτός. «Ήμουν πάνω από έναν μήνα

στον δρόμο για να έρθω εδώ», διηγείται. Τα πρωινά κουβαλάει τσιμέντα και

οικοδομικά υλικά για να μπορέσει να φάει. Η δουλειά δεν του επιτρέπει να βρει

κάπου να μείνει κι έτσι κοιμάται κι αυτός στο πάρκο.

Για δωρεές στις οργανώσεις απευθυνθείτε:

– Γιατροί του Κόσμου, χρεώσεις και μέσω πιστωτικής κάρτας στον

αριθμό 64.40.300.

– Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Εθνική Τράπεζα, αρ.

λ. 116/296065-64.

– Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Εθνική Τράπεζα,

αρ. 139/920033-95 και Λαϊκή Τράπεζα, αρ. 003-043

155-407.

Σε απόγνωση το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες

Σε απόγνωση βρίσκεται και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ) που

δεν προλαβαίνει να δέχεται αιτήσεις ασύλων και προσπαθεί να λύσει το

στεγαστικό πρόβλημα εκατοντάδων ανθρώπων.

Η δυσκολία όμως δεν είναι μόνο ο όγκος των προσφύγων, αλλά, όπως λέει στα

«ΝΕΑ» ο διευθυντής του ΕΣΠ, κ. Γιώργος Κοσμαδάκης, «μεγάλη δυσκολία υπάρχει

και στην προσέγγισή τους, αφού συχνά το υπουργείο Δημόσιας Τάξης δεν έχει

μεταφραστές με αποτέλεσμα οι πρόσφυγες που δεν ξέρουν ούτε λέξη ελληνικά να

μην ενημερώνονται για τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου».

Μόνο την τελευταία εβδομάδα στα γραφεία του ΕΣΠ έχουν συρρεύσει εκατοντάδες

απελπισμένοι άνθρωποι για να ζητήσουν άσυλο, κυρίως Αφγανοί(400 τον Σεπτέμβριο

μόνο). Άλλοι έφθασαν με χαρτί απέλασης! «Βγάζουν διοικητικές απελάσεις ακόμη

και για γυναικόπαιδα και για Αφγανούς που είναι οφθαλμοφανές ότι έχουν σοβαρό

αίτημα ασύλου! Το χαρτί αυτό γράφει ότι υποχρεούνται να εγκαταλείψουν τη χώρα

εντός 15 ημερών. Με ποιο τρόπο να φύγουν από την Ελλάδα και πού να πάνε;»,

αναρωτιέται ο διευθυντής του ΕΣΠ.