|
Ο Χαρίλαος Φλωράκης πιστεύει ότι πρέπει κανείς να αποφεύγει τους πουριτανούς και τους υπερεπαναστάτες. Μόνον έτσι μπορεί ένα κίνημα να ορθοποδήσει και να πάει μπροστά
|
Ο βετεράνος της Αριστεράς και για δύο δεκαετίες γραμματέας του ΚΚΕ Χαρίλαος
Φλωράκης έχει στο γραφείο του, σε περίοπτη θέση, έναν πίνακα ζωγραφικής με το
πατρικό του και λίγο πιο πέρα ένα μικρό αγαλματίδιο του Λένιν.
Οι φίλοι του λένε πως δεν τα τοποθέτησε εκεί τυχαία. Συμβολίζουν πολλά
πράγματα γι’ αυτόν. Και δείχνουν προσθέτουν ότι όσο αγαπάει και πονάει την
πατρίδα του, άλλο τόσο πιστεύει στον διεθνισμό και «στις βαθύτερες αξίες του
σοσιαλισμού και του κομμουνισμού».
Τον τελευταίο καιρό, ο Χαρίλαος Φλωράκης όλο και περισσότερο μελετά
ντοκουμέντα από τις συνδιασκέψεις και τα συνέδρια του ’50, του ΚΚΕ και του
πρώην κομμουνιστικού κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Γιατί διαβάζει τέτοια κείμενα; Διότι όπως σημειώνουν οι φίλοι του βρίσκει
σ’ αυτά, εν όψει του 16ου Συνεδρίου του κόμματός του, που θα διεξαχθεί την
ερχόμενη εβδομάδα, θέσεις και απόψεις για ζητήματα πατριωτισμού, διεθνισμού,
αλλά και εσωκομματικών λειτουργιών, επίκαιρα όσο ποτέ άλλοτε.
Η ενότητα
Ορισμένοι νόμισαν ότι ο Χαρίλαος Φλωράκης, κάνοντας προ ημερών σκληρή κριτική
στον κ. Δημήτρη Κωστόπουλο, ο οποίος διεγράφη από το ΚΚΕ, και όσους
συντάχθηκαν μαζί του, προέβη σ’ αυτές τις δηλώσεις για λόγους υστεροφημίας.
Κι όμως, όμως λένε πάντα οι φίλοι του, ο 85χρονος «καπετάνιος» νοιάζεται
ιδιαίτερα για ένα ζήτημα: την ενότητα, την ενίσχυση και την υπεράσπιση του
ΚΚΕ.
Η άποψή του είναι πως «δεν μπορεί να σταθεί λαϊκό κίνημα χωρίς ένα μαζικό,
δυνατό και πρωτοπόρο κομμουνιστικό κόμμα». Άλλωστε, πιστεύει ότι ο κ.
Κωστόπουλος «δεν εξέφρασε διαφορετική άποψη σε κορυφαία ζητήματα που αφορούν
τη στρατηγική και την πολιτική του κόμματος».
Και προσθέτει: «Αν είχαν τέτοιες θέσεις, οι κομματικές διαδικασίες επιτρέπουν
να τις παρουσιάσουν και να πετύχουν να συζητηθούν. Το θέμα που προκύπτει είναι
ότι με τη στάση του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής αμφισβητήθηκαν οι κανόνες
της λειτουργίας του κόμματος, τόσο απαραίτητοι, ιδιαίτερα στις σημερινές
συνθήκες επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού».
Ο Χαρίλαος Φλωράκης έχει, όμως, και μία άλλη αγωνία. Θέλει οι κομματικές
διαδικασίες να είναι μαζικές, γιατί μόνον έτσι μπορεί το ΚΚΕ να ανταποκριθεί
στις σύγχρονες ανάγκες.
Προ ημερών που ήταν στη συνδιάσκεψη της Αθήνας παρατήρησε λίγες αλλά
αδικαιολόγητες γι’ αυτόν απουσίες. «Μόνον αν είσαι βαριά άρρωστος δεν πας
σε μία συνδιάσκεψη», είπε σε σύντροφό του. «Ξέρεις τι θυμάμαι; Ήταν το ’39,
επί δικτατορίας Μεταξά… Δούλευα στον τότε ΟΤΕ, στα τρία “Τ”, όπως λέγαμε.
Ο καθοδηγητής μου, λοιπόν, μου έδινε ραντεβού δύο ώρες πριν από τη συνάντηση
για να μην το μάθει η Ασφάλεια. Ε, λοιπόν, τρεις φορές έχασα ένα άλλο
ραντεβού, με μία κοπέλα που ήθελα να τα φτιάξω… Κατά σύμπτωση, όποτε
κανονίζαμε να βρεθούμε, με καλούσε το κόμμα. Ε, όπως καταλαβαίνεις, έχασα την
κοπέλα! Έτσι ήταν τότε τα πράγματα. Τα σημερινά παιδιά δεν έχουν την ίδια
συναίσθηση ευθύνης».
Αλλά οι αγωνίες του Χαρίλαου Φλωράκη δεν σταματούν εκεί. Το θέμα της
συγκρότησης ενός πλατιού «λαϊκού πατριωτικού μετώπου» τον απασχολεί ιδιαίτερα.
«Πρέπει να ανοιχτούμε στον κόσμο», πιστεύει. «Πρέπει να αγκαλιάσουμε όλους
αυτούς, οι οποίοι μπορούν να συμμετάσχουν στο “Μέτωπο”».
Οι συμμαχίες
Ο κ. Φλωράκης έχει επισημάνει, μιλώντας σε συντρόφους του, ότι «πρέπει να
ξεκαθαρίσουμε στους συμμάχους μας ότι μία συμμαχία χτίζεται στη βάση κοινών
και συγκεκριμένων στόχων». Αλλά και ότι «αυτή η συμμαχία θα παλέψει και θα
διεκδικήσει την εξουσία για την υλοποίηση αυτών των κοινών στόχων», καθώς
επίσης και ότι «έργο του “Μετώπου” θα είναι η ανατροπή της οικονομικής και
κοινωνικής πολιτικής που εφαρμόζεται σήμερα, η ανατροπή της πολιτικής
εξυπηρέτησης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, της πολιτικής υποταγής σε ΗΠΑ,
ΝΑΤΟ».
Ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ, ο οποίος έχει προετοιμασθεί αλλά δεν έχει ακόμα
αποφασίσει αν θα μιλήσει στο 16ο Συνέδριο του κόμματός του, έχει στο νου κι
άλλο ένα ζήτημα που αφορά το «Μέτωπο» και για το οποίο μιλάει συχνά, τον
τελευταίο καιρό, στους συντρόφους του.
«Πρέπει να τους εξηγήσουμε κι αυτό θέλει πολλή δουλειά ότι κάθε σύμμαχη
πολιτική δύναμη θα διατηρεί την προγραμματική και οργανωτική της αυτοτέλεια,
να τους διαβεβαιώνουμε για τον σεβασμό του κόμματός μας ότι έχουν όλοι οι
σύμμαχοί μας ίσα δικαιώματα, αλλά και να κάνουμε ξεκάθαρο πως το κόμμα έχει
συναίσθηση της ευθύνης του να συζητάει τις τυχόν διαφορές, προωθώντας την
κοινή δράση».
Ο κ. Φλωράκης, ο οποίος συζητάει συχνά, εκτός από τους συντρόφους του και με
πολύ κόσμο, ο οποίος του ζητάει τη γνώμη του για διάφορα ζητήματα της
τρέχουσας πολιτικής κατάστασης, έχει την αίσθηση ότι ορισμένες έννοιες, που
αξιοποιεί το κόμμα του, χρειάζονται περαιτέρω επεξεργασία. «Θα ‘λεγα»,
επισημαίνει, «πως για να αποφεύγονται τυχόν συγχύσεις, οι έννοιες “λαϊκή
εξουσία” και “λαϊκή οικονομία” πρέπει να εξηγούνται και να εξειδικεύονται».
Υπάρχει κι ένα ζήτημα, το οποίο ενοχλεί ιδιαίτερα τον επίτιμο πρόεδρο του ΚΚΕ
Χαρίλαο Φλωράκη. Έχει παρατηρήσει, τον τελευταίο καιρό, πως ορισμένοι
«αντίπαλοι» του ΚΚΕ «διακινούν» την «πληροφορία» ότι «το Κομμουνιστικό Κόμμα
επιδιώκει διάσπαση της ΓΣΕΕ και του συνδικαλιστικού κινήματος».
«Ντροπή»
«Μα είναι ντροπή να τα λένε αυτά», παρατηρεί, «όταν ακόμα και πρωτάρηδες που
έχουν ασχοληθεί με την ιστορία μας και τις θέσεις μας, γνωρίζουν ότι θέση μας
είναι μία ομοσπονδία, ένα σωματείο. Εμείς επιμένουμε σ’ αυτή την άποψη και δεν
λέμε απλά μία ΓΣΕΕ, αλλά παλεύουμε για μία ΓΣΕΕ, αντιθέτως με ό,τι κάνουν
συνδικαλιστές των δύο μεγαλύτερων κομμάτων, τους οποίους θα βόλευε μία
διάσπαση. Παλεύουμε όμως και για κάτι ακόμα, με πάθος και αυταπάρνηση. Θέλουμε
μία ΓΣΕΕ που να υπηρετεί την εργατική τάξη και όχι μία ΓΣΕΕ του ΠΑΣΟΚ και της
εργοδοσίας».
Ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ τονίζει ακόμα σε συντρόφους του, με τους οποίους
συζητεί διάφορα θέματα που προκύπτουν στο συνδικαλιστικό κίνημα, ότι η υπόθεση
της ΓΣΕΕ και των σωματείων δεν μπορεί να αφορά μόνον τα μέλη τους, αλλά όλο
τον κόσμο, και πολύ περισσότερο τους κομμουνιστές.
Οι πουριτανοί
Έχει και μία άλλη «ιδιοτροπία» ο κ. Φλωράκης. Μάλιστα, όταν συναντά συντρόφους
του και κουβεντιάζει για τα θέματα που τον καίνε κυρίως το κόμμα, το
«Μέτωπο» και το συνδικαλιστικό κίνημα δεν χάνει ευκαιρία να την εκφράσει:
«Ξέρετε, έχω ένα μυστικό! Δεν είναι δα και τόσο μεγάλο, αλλά από την εμπειρία
μου σε πολλούς αγώνες, έλεγα πάντα στον εαυτό μου ότι “αν θέλει να προχωρήσει
ένα κίνημα πρέπει να αποφεύγει τους υπερεπαναστάτες και τους πουριτανούς”.
Ποτέ η ζωή δεν με έχει διαψεύσει».
Και η ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη ήταν και είναι πάντα γεμάτη. Ακόμα και τις
δυόμισι περίπου δεκαετίες που πέρασε σε φυλακές και εξορίες, κάθε ώρα που
πέρναγε τη χαιρόταν, την αξιοποιούσε, τη μετουσίωνε σε εμπειρία, σε διάθεση
για αγώνα.
Τον τελευταίο καιρό, ορισμένοι φίλοι τού λένε: «Τι πάτε να κάνετε στο
συνέδριο; Μιλάτε για μέτωπα, για ανατροπές…Καλά, δεν βλέπετε ότι ο κόσμος
έχει αλλάξει, ότι δεν υπάρχουν πλέον ισορροπίες στη διεθνή πολιτική σκηνή, ότι
οι Αμερικανοί είναι μονοκράτορες;».
Ο επίτιμος πρόεδρος του ΚΚΕ τους ακούει, δείχνει να καταλαβαίνει ότι έχει βάση
ο προβληματισμός τους, χαμογελάει και σχολιάζει: «Ούτε στα σύννεφα πετάμε ούτε
ψευδαισθήσεις έχουμε. Είμαστε πολύ πιο ρεαλιστές απ’ όσο μερικοί νομίζουν.
Αλλά τι περιμένουν μερικοί, ότι θα αναδιπλώσουμε τις σημαίες και θα τις
βάλουμε στο σεντούκι μας; Αυτό είναι ρεαλισμός; Για σκεφθείτε έτσι να
σκέφτονταν τα πράγματα οι αγωνιστές του ’21 και της εθνικής αντίστασης…Θα
‘χαμε ακόμα τους Τούρκους και τους ναζί να μας διαφεντεύουν»…”.
