Η πιο δυνατή ανάμνηση από την ποδοσφαιρική ζωή μου ήταν η συμμετοχή στο
Μουντιάλ των ΗΠΑ. Ο Μαραντόνα ήταν ο πιο δύσκολος αντίπαλος
|
Σάββας Κωφίδης. Τι κι αν πέρασε τέσσερα χρόνια από τη ζωή του στον Ολυμπιακό, η καρδιά του ήταν πάντα στον Ηρακλή
|
ΜΙΑ ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ, το ζεστό χειροκρότημα των οπαδών του Ηρακλή και η ήττα από τον
Πανελευσινιακό (3-2) συνόδευσαν τον Σάββα Κωφίδη στο τελευταίο του παιχνίδι
στα ελληνικά γήπεδα.
Η αποχώρησή του ήταν ήρεμη και απλή, όσο απλός ήταν και ο τρόπος του
παιχνιδιού του. Δεν προκάλεσε πολλές συζητήσεις η αποχώρηση του Σάββα, αφού
ποτέ δεν ήταν μέλος του σταρ σύστεμ.
Ενσυνείδητα ήταν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά θα είναι για πάντα
κοντά στον Ηρακλή.
Είτε ενεργά, όπως προσπαθεί να τον πείσει ο Πέτρος Θεοδωρίδης, είτε με την
ψυχή του. Ο Κωφίδης αντιμετωπίζει τον Ηρακλή όπως ένας απλός οπαδός. Αν
προσέξει κανείς τα δάχτυλά του ανάμεσα στα άλλα δαχτυλίδια του, θα προσέξει
και ένα με το σήμα της αγαπημένης του ομάδας.
Δεν ζητήσαμε εξήγηση. Μας την έχει δώσει λίγο νωρίτερα, όταν περιέγραφε την
τετραετή καριέρα του στον Ολυμπιακό. «Δεν κατάφερα να προσαρμοστώ στο
περιβάλλον της Αθήνας. Το σώμα μου ήταν εκεί, αλλά η καρδιά μου ήταν αλλού.
Είχα δεθεί πολύ με τον Ηρακλή και τη Θεσσαλονίκη. Μιλούσα με φίλους για να
μαθαίνω νέα.
Ήταν όμως πολύ σημαντική εμπειρία. Είδα τις δυσκολίες που είχα να αντιμετωπίσω
ως άνθρωπος», θυμάται ο Σάββας, ο οποίος γεννήθηκε σε μία κωμόπολη («δεν
θυμάμαι ούτε το όνομά της») του Καζαχστάν. Η ταυτότητα μπορεί να αναφέρει ότι
γεννήθηκε την 1η Μαρτίου του 1965, αλλά το στοιχείο δηλώθηκε λάθος.
Η αλήθεια είναι ότι γεννήθηκε περίπου ένα μήνα (5 Φεβρουαρίου) νωρίτερα.
«Θυμάμαι αμυδρά μόνο την μονοκατοικία που μέναμε», συνεχίζει για τα νηπιακά
του χρόνια.
Ο Χαράλαμπος Κωφίδης, ο πατέρας του, έφυγε από τον Πόντο ύστερα από την
Μικρασιατική Καταστροφή και εγκαταστάθηκε στην Άλμα Άτα με τη σύζυγό του Μαρία
και τα άλλα τέσσερα (Παρθένα, Χρήστος, Δέσποινα, Γιάννης) παιδιά του.
Το 1967 μετακόμισαν στη Θεσσαλονίκη, όπου τα έφερναν βόλτα χάρη στο μεροκάματο
που έφερνε από το ξυλουργείο που διατηρούσε στη Σταυρούπολη ο πατέρας τού
Σάββα και στην εργατικότητα της μητέρας του.
Υπερήφανος
|
Δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει ότι σταμάτησα το ποδόσφαιρο, λέει ο Σάββας Κωφίδης, ο οποίος εικονίζεται στα αποδυτήρια του Καυταντζογλείου μετά το «κύκνειο άσμα» του με τον Πανελευσινιακό
|
«Είμαι υπερήφανος για τους γονείς μου. Κατάφεραν να μας μεγαλώσουν σωστά,
μολονότι δεν είχαν τη μόρφωση Πανεπιστημίων. Μου έδωσαν τα στοιχεία της
ανεξαρτησίας και της ελευθερίας», λέει για την οικογένειά του, που διάλεξε ως
τόπο διαμονής την περιοχή των Χορτατζήδων. Λίγα μέτρα πιο κάτω ήταν και είναι
το βοηθητικό γήπεδο του Ηρακλή.
«Ήταν δύσκολη περίοδος. Έπρεπε να προσαρμοστώ σ’ ένα νέο περιβάλλον». Ο Σάββας
Κωφίδης είχε να αντιμετωπίσει και ένα ακόμη προβληματάκι. Η οικογένειά του
χρησιμοποιούσε ως γλώσσες μόνο τα ποντιακά και τα ρωσικά.
«Σιγά-σιγά τα κατάφερα. Στην αρχή είχα ενδιαφέρον για τα μαθήματα, αλλά μετά
το έχασα». Ο Σάββας άφηνε την τσάντα του στο σπίτι και έτρεχε κατ’ ευθείαν για
το γήπεδο των Χορτατζήδων. «Καθόμουν πίσω από την εστία και μάζευα την μπάλα».
Μία ημέρα τον φώναξε κοντά του ο φροντιστής τού Ηρακλή, ο Οδυσσέας Τσιτάνας.
«Τι ομάδα είσαι; Παοκτσής;» ρώτησε τον μικρό Σάββα, που δεν δίστασε να
απαντήσει. «Είμαι Ηρακλής», του είπα και μου ζήτησε να πηγαίνω κάθε ημέρα στο
γήπεδο. «Αυτό ήταν. Πήγαινα κάθε ημέρα και έπαιζα ποδόσφαιρο. Είχε επιστρέψει
από τον Ολυμπιακό ο Κώστας Αϊδινίου. Τον θαύμαζα από μικρός. Ήμουν συνέχεια
ανάμεσα στα πόδια των μεγαλυτέρων. Δελτίο υπέγραψα στα 15, όταν έκρινε ο
Οδυσσέας Τσιτάνας, που ήταν σαν δεύτερος πατέρας μου, ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή».
Ο Σάββας είχε ήδη αφιερωθεί στο ποδόσφαιρο και στον Ηρακλή. Στα 19 του
υπέγραψε επαγγελματικό συμβόλαιο. «Δεν σκεπτόμουν την επαγγελματική μου
αποκατάσταση. Ξέρεις, όταν είσαι νέος δεν το σκέπτεσαι. Ούτε το ποδόσφαιρο το
αντιμετώπιζα επαγγελματικά. Αργότερα, όταν πέρασε αρκετός καιρός, το είδα έτσι».
Θυμάται τις ΗΠΑ
|
Τον Μαραντόνα δεν τον ξεχνάει. Ποιος τον ξεχνάει άλλωστε;
|
Η μεγαλύτερη ανάμνησή του από το ποδόσφαιρο «ήταν η συμμετοχή μου στο Μουντιάλ
των Ηνωμένων Πολιτειών με την Εθνική και η καθιέρωσή μου στον Ηρακλή».
Ο πιο δύσκολος αντίπαλός του; Δεν χρειάστηκε να ψάξει πολύ… «Ο Μαραντόνα.
Πολύ μεγάλος παίκτης. Είναι δύσκολο να τον περιγράψεις με λόγια. Χάνουν την
αξία τους». Πολύ αποδοτικά ήταν και τα τέσσερα χρόνια που έπαιξε στον Άρη.
«Ξέρω ότι μεσολάβησε ο Ιωαννίδης για να καταλήξω στον Άρη. Είχαμε καλή ομάδα.
Καταφέραμε να παίξουμε και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ».
Τώρα έχει περισσότερο χρόνο να αφιερώσει στις δύο κόρες του. Η Ναταλία και η
Μαρία παρακολούθησαν ένα-δύο παιχνίδια του πατέρα τους, αλλά δεν κατάλαβαν και
πάρα πολλά. «Μπαμπά, τι κάνατε εκεί μέσα, με ρωτούσαν».
Όσο για το τέλος της καριέρας του… «Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμη ότι
σταμάτησα», παραδέχεται ο Κωφίδης, που ετοιμάζει ιδιόκτητες εγκαταστάσεις μίνι
φουτμπόλ, ενώ οι βραδιές του θα περνούν στο μπαράκι που άνοιξε εδώ και δύο
χρόνια στα Λαδάδικα.
|
Ο Σάββας Κωφίδης με τις δύο κόρες του σε ρόλο Αμαζόνων
|
«ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ είναι παιχνίδι, διασκέδαση, χαρά». Η άποψη του Σάββα Κωφίδη
μπορεί να είναι ρομαντική, αλλά δείχνει να την πιστεύει πραγματικά.
«Δυστυχώς, όμως, στην Ελλάδα δεν είναι καθαρό και λυπάμαι πολύ που το λέω.
Έχει αποδειχθεί από πολλά αποτελέσματα που αλλοίωσαν διαιτητές, αλλά και
αποφάσεις φορέων. Είναι και ο κόσμος προκατειλημμένος κι αυτό τον κάνει να
σκέπτεται το χειρότερο» συμπληρώνει και συνεχίζει συγκρίνοντας τις ΠΑΕ της
Θεσσαλονίκης με τις ποδοσφαιρικές εταιρείες που κρατούν τα πρωτεία: «Η διαφορά
είναι μεγάλη και σε οργάνωση και σε επενδύσεις. Αν δεν επενδύσεις σε μία
ομάδα, είναι δύσκολο να τα καταφέρεις».
Ο Ηρακλής υποφέρει από τα ίδια συμπτώματα και ο πρόεδρός του, Πέτρος
Θεοδωρίδης, συγκεντρώνει τα πυρά της εξέδρας. «Δεν μπορώ να πω ότι έχουν δίκιο
ούτε ότι έχουν άδικο οι οπαδοί που αντιδρούν βίαια. Κανείς δεν μπορεί να
αρνηθεί ότι ο Θεοδωρίδης έχει προσφέρει, αλλά ίσως τα τελευταία χρόνια να μην
είχε κοντά του ανθρώπους που θα τον συμβουλεύσουν κατάλληλα».
Για πολλά χρόνια ήταν συμπαίκτης με τον Βασίλη Χατζηπαναγή ο Σάββας Κωφίδης.
«Ήταν απερίγραπτος. Προσέφερε στους φιλάθλους το διαφορετικό, που μόνο αυτός μπορούσε».
Δύσκολα πάντως θα μιλήσει για κάποιον συμπαίκτη ή αντίπαλο μεμονωμένα. «Δεν
έβλεπα άτομα μέσα στο γήπεδο. Έβλεπα ομάδα. Αν με ρωτούσες ποιος ξεχώρισε, δεν
μπορούσα να σου απαντήσω. Έπρεπε να δω τον αγώνα στο βίντεο».
Εκατοντάδες δίσκοι και άλλα τόσα κόμπακτ ντισκ αποτελούν τη μεγάλη χέβι
μέταλ συλλογή τού Σάββα Κωφίδη. Οι μουσικές του προτιμήσεις δεν είναι δύσκολο
να γίνουν αντιληπτές. Μακριά μαλλιά, μπλουζάκια με στάμπες συγκροτημάτων, κι
όλα τα σχετικά αξεσουάρ προδίδουν έναν πραγματικό «χεβιμεταλά», που έχει στη
δισκοθήκη του συνολικά πάνω 3.000 δίσκους και κόμπακτ ντισκ.
«Πρόκειται για μουσική που μου δημιουργεί συναισθήματα. Παίρνει στοιχεία
και από την κλασική μουσική. Μπορεί να φαίνονται ως τα δύο άκρα, αλλά ακούω
και τα δύο είδη», λέει ο Κωφίδης που δεν διστάζει να κάνει πολλά χιλιόμετρα
για να παρακολουθήσει συναυλίες των αγαπημένων του συγκροτημάτων. «Όταν κάποια
Σαββατοκύριακα δεν είχαμε παιχνίδια, έπαιρνα το αεροπλάνο και πήγαινα στο
εξωτερικό για συναυλίες».
Αγαπημένο του συγκρότημα οι Dream Theatre, ενώ στο πρόγραμμά του ήταν η
(αποψινή) συναυλία των Metallica στην Αθήνα.
