|
Ο Γιώργος Πηλίδης (πίσω, μαζί με τον Ουσλιάν και τους συναθλητές του στην Εθνική) σε παλαιότερο στιγμιότυπο
|
ΟΜΟΡΦΑ πέρασε τις γιορτές ο ομογενής πυγμάχος Γιώργος Πηλίδης, μαζί με την
κοπέλα του, αλλά όχι και χωρίς τον φόβο της απέλασης που είναι ακόμη ορατός
παρά την αρνητική απόφαση του Αρείου Πάγου για έκδοσή του στη Γεωργία και
κάποιες άλλες επίσης θετικές εξελίξεις.
Είναι μια λυπηρή ιστορία που δεν είχε την ατυχία να ζήσει άλλος αθλητής από
όσους ήλθαν από το εξωτερικό με κάποιες περγαμηνές και δυνατότητες,
αποφασισμένοι να υπηρετήσουν τον ελληνικό αθλητισμό και τη γαλανόλευκη σημαία.
ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ
Ο 26χρονος Πηλίδης ήλθε στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1995 ύστερα από την
προτροπή του φίλου του επίσης ομογενή από τη Γεωργία με αρμενικές ρίζες Τιγράν
Ουσλιάν (3ου φέτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πυγμαχίας), εντυπωσίασε με το
ταλέντο και τις ικανότητές του και προτού ακόμη εγκριθεί το δελτίο του στον
Ολυμπιακό, τον σύλλογο στον οποίο ανήκει, κλήθηκε στην Εθνική ομάδα και πήρε
μέρος σε διεθνές τουρνουά στο εξωτερικό (Τσεχία), στο οποίο πήρε την 3η θέση
στα 63,5 κιλά χάνοντας στα σημεία από τον πρωταθλητή Ευρώπης στην κατηγορία του.
Την ίδια χρονιά επελέγη στην Εθνική ομάδα που μετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
της Δανίας αλλά δεν πήρε μέρος, επειδή δεν είχε ακολουθηθεί από την Ε.Ο.
Πυγμαχίας όλη η διαδικασία της συμμετοχής του ως Έλληνα και υπήρξε αντίδραση
της Γεωργίας.
Η ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ
Η μεγάλη περιπέτεια άρχισε για τον Γιώργο Πηλίδη εν αγνοία του (!) από 10
Οκτωβρίου 1997 που εκδόθηκε εντολή προσωρινής σύλληψης από την Εισαγγελία
Εφετών Πειραιά. Στις 16 Απριλίου ’97 υπήρξε απόφαση της Νομαρχίας
Αθηνών-Πειραιώς για αφαίρεση ιθαγένειας και στις 18 Ιουλίου 1997 συνελήφθη και
ύστερα από προσωρινή κράτηση σε Αστυνομικό Τμήμα οδηγήθηκε (20 Ιουλίου) στον Κορυδαλλό.
Οι ελληνικές αρχές κινήθηκαν (χωρίς πάντως να ενημερώσουν έγκαιρα τον αθλητή)
ύστερα από την αίτηση της Γεωργίας για έκδοσή του, προκειμένου να δικαστεί με
την κατηγορία «ανάμειξης σε φόνο».
Ο Πηλίδης αποφυλακίστηκε λίγες ημέρες πριν από το τέλος του ’98, αφού
χρειάστηκε να βάλει τη ζωή του σε κίνδυνο με απεργία πείνας 35 ημερών και μετά
την απόφαση του Αρείου Πάγου με την οποία κρίνεται ότι δεν συντρέχουν λόγοι
έκδοσής του.
ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ
|
Ανυπομονεί να ξαναφορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού (φωτογραφία) και της Εθνικής Ελλάδος ο Γιώργος Πηλίδης
|
Ικανοποιημένος από την απόφαση αυτή ο Πηλίδης δηλώνει σε συνέντευξη στην «ΟΜΑΔΑ»:
«Νιώθω ικανοποιημένος και δικαιωμένος, αλλά πρέπει να ξαναπάρω την ιθαγένεια
που μου αφαιρέθηκε βεβιασμένα ύστερα από όσα υποστήριζε η Γεωργία και να
μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου και την πυγμαχία στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι μετά
τα νέα στοιχεία που έφερε ο δικηγόρος μου ο κ. Γαλεάδης από τη Γεωργία, με τα
οποία αποδεικνύεται ότι έχω γνήσια ελληνική καταγωγή από τη μητέρα μου που
είχε πατέρα και παππού ποντιακής καταγωγής Έλληνα με το επίθετο Πηλίδης, δεν
θα συναντήσω άλλες μεγάλες δυσκολίες».
ΦΟΒΑΜΑΙ
Σχετικά με την υπόθεση στην οποία βρέθηκε αναμεμειγμένος ο Πηλίδης τονίζει:
«Είναι φανερό και από το κατηγορητήριο ότι πυροβόλησε άλλος και ο οποίος, όπως
όλοι πιστεύουν, δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει αλλά το όπλο εκπυρσοκρότησε κατά
λάθος. Δυστυχώς, τα πολιτικά μίση εκείνης της εποχής ήταν η αιτία του καβγά κι
εγώ δεν θέλω να γυρίσω εκεί, παρά το γεγονός ότι κατηγορούμαι μόνο για
πλημμέλημα. Φοβάμαι για τη ζωή μου από αντεκδικήσεις».
Όμως, η Ελλάδα αλλά και η Ε.Ο. Πυγμαχίας και ο Ολυμπιακός δεν τον αγκάλιασαν
όσο θα έπρεπε και δεν προσπάθησαν, ως όφειλαν, να τον στηρίξουν σε τόσο
δύσκολες στιγμές. Ο Πηλίδης είναι συγκαταβατικός: «Οι συναθλητές μου στην
Εθνική ομάδα μού συμπαραστάθηκαν με συστατική επιστολή και το ίδιο πρόθυμος
έδειξε και ο Κάχι Καχιασβίλι με τον Χρήστο Ιακώβου και τους αρσιβαρίστες. Έχω
ένα μικρό παράπονο από την Ομοσπονδία, που μπορούσε κάτι να κάνει. Ίσως δεν
πίστεψαν από την αρχή ότι έχω δίκιο».
ΜΕ ΠΤΥΧΙΟ
Υπάρχει γενικά η εικόνα ότι οι πυγμάχοι είναι «λαϊκά παιδιά» χωρίς επιδόσεις
στα μαθήματα και την ανάλογη μόρφωση. Ο Πηλίδης πάντως διαθέτει πτυχίο
πολιτικού μηχανικού του Πανεπιστημίου της Τιφλίδας (πρωτεύουσας της Γεωργίας)
και δηλώνει με καμάρι: «Όλοι σχεδόν οι δικοί μου είναι επιστήμονες. Ο πατέρας
μου είναι πολιτικός μηχανικός, η μητέρα μου καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας, ο
θείος μου αρχίατρος. Εκείνος ήταν που αγαπούσε την πυγμαχία και με ώθησε να σχοληθώ».
Για το αθλητικό του μέλλον ο Πηλίδης πιστεύει: «Από 16 ετών έδειξα ότι μπορώ
να γίνω καλός πυγμάχος. Διακρίθηκα στην ΕΣΣΔ και είχα αναδειχθεί 2ος και 3ος
στο Σοβιετικό Πρωτάθλημα και 5ος στην Ευρώπη. Ανυπομονώ να τελειώσει ο
εφιάλτης, να υπηρετήσω στον ελληνικό Στρατό και να μπορώ να αγωνιστώ με τα
ελληνικά “χρώματα”, για να διεκδικήσω παγκόσμια και ολυμπιακά μετάλλια».
