ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του προέδρου των Αλβανών εργαζομένων στην Ελλάδα κ. Ταχίρ Μίτσι,
που δημοσιεύτηκε στα «ΝΕΑ» στις 27 Μαΐου, σχολιάζει ο Δ.Ν. Τώνης, από την Άνω
Λεχώνια Βόλου:
«Άνθρωποι χωρίς όνομα: Όλοι οι μετανάστες Αλβανοί εισήλθαν στην Ελλάδα με
ψευδώνυμα. Γιατί ψευδώνυμα; Με ποιο σκεπτικό και για ποια αιτία; Και ποια
εμπιστοσύνη μπορεί να δοθεί σε ανθρώπους με ψευδώνυμο; Μόλις πρόσφατα, για την
έκδοση της περίφημης πράσινης κάρτας εργασίας αποκαλύφθηκαν απ’ το αλβανικό
υπουργείο Εξωτερικών τα αληθινά ονόματα των ενδιαφερομένων.
Αυθαίρετη είσοδος στην Ελλάδα: Χωρίς διαβατήρια, χωρίς ταυτότητες και χωρίς
καμιά πρόσκληση, παραβιάστηκαν τα αφύλακτα ελληνικά σύνορα από κύματα
εξαθλιωμένων ανθρώπων, οδοιπορούντων επί ημέρες στους έρημους ορεινούς δρόμους
και τα ελληνικά μονοπάτια, ωθουμένων απ’ την απελπισία, την ανεργία και τη
δυστυχία, με αίτημα δουλειά και ψωμί. Όταν όμως δεν βρήκαν και εδώ τη γη της
επαγγελίας, και οι ελληνικές αρχές άρχισαν να τους επαναπατρίζουν ως
παράνομους, οι ίδιοι απελπισμένοι που είχαν διαψευσθεί στις ελπίδες τους,
επανέκαμπταν και επανακάμπτουν απ’ τις ατραπούς των συνόρων. Τόσο γλυκό μέλι
υπάρχει λοιπόν στην Ελλαδίτσα, ώστε να παίζεται για χρόνια τώρα αυτό το
ανεπιθύμητο γαϊτανάκι;
Αποθησαυρισμός των ημερομισθίων: Σίγουρα ο κ. Μίτσι γνωρίζει πως ο κάθε
μετανάστης Αλβανός, εργαζόμενος για ένα έτος στην Ελλάδα, αποκομίζει φεύγοντας
ή αποστέλλει με κάθε τρόπο στην Αλβανία δύο εκατομμύρια δραχμές, αφορολόγητες,
που αφαιρούνται απ’ την εθνική οικονομία του χειμαζόμενου και δανειζόμενου
ελληνικού κράτους, που δεν τις κατάσχει ως εξαγόμενο συνάλλαγμα, αλλά τις
σέβεται και ορθώς ως προϊόν βαριάς χειρωνακτικής εργασίας. Με τη
συναλλαγματική ισοτιμία (1:5), τα χρήματα αυτά στην Αλβανία ισοδυναμούν με 10
εκατομμύρια. Αν ο μετανάστης εργαστεί πέντε χρόνια στην Ελλάδα, βάζει στο
πουγκί του 10 εκατομμύρια δραχμές, ισοδύναμες με πενήντα στην Αλβανία».
Και ο αναγνώστης μας καταλήγει:
«Τα ανεπαρκή επαγγελματικά, τεχνικά, μορφωτικά και ηθικά εφόδια: Μέσα σε μια
διαρκή τεχνολογική πρόοδο, οι μετανάστες στερούνται στοιχειωδών τεχνικών
γνώσεων και εφοδίων για επαρκή ανταπόκριση στις υποχρεώσεις και απαιτήσεις της
εργασίας τους. Όμως παράλληλα οι περισσότεροι στερούνται και ηθικών αναστολών,
θεωρώντας οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη σαν αυτονόητο και θεμιτό, κύριο ή
συμπληρωματικό βιοποριστικό μέσο».
