Οποιος θεωρεί ότι υπό τις παρούσες συνθήκες η χώρα έχει την πολυτέλεια για περιττούς καβγάδες, να σηκώσει το χέρι του.

Κι επειδή δεν βλέπω να σηκώνονται πολλά χέρια στην ομήγυρη, θα απευθυνθώ στον υπουργό Δικαιοσύνης για να τον παρακαλέσω:

Μήπως θα μπορούσε να μας απαλλάξει από τα διάφορα νομοσχέδια που έχει εμπνευστεί και τα οποία έχουν έως τώρα μοναδικό προφανές αποτέλεσμα να πλακώνονται οι εταίροι του κυβερνητικού σχηματισμού;

Οχι επειδή τα νομοσχέδιά του είναι απαραιτήτως απαράδεκτα ή περιττά - δεν έχω γνώμη επ' αυτού...

Αλλά επειδή δεν βλέπω για ποιον λόγο πρέπει να δοκιμάζεται «δι' ασήμαντον αφορμή» η συνοχή μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας από την οποία όλοι περιμένουμε να κάνει τη δουλειά που της ανατέθηκε και να οδηγήσει τη χώρα στις κάλπες.

Και τότε, η όποια κυβέρνηση προκύψει μπορεί ανέτως, αν θέλει, να αδειάσει τις φυλακές ή να αποποινικοποιήσει τα ναρκωτικά.

Δεν αμφιβάλλω ότι και η σημερινή κυβέρνηση διαθέτει συνταγματικά απόλυτη ελευθερία ως προς τη νομοθετική πρωτοβουλία. Υπό την προϋπόθεση, βεβαίως, ότι την πρωτοβουλία αυτή συμμερίζονται τα κόμματα που την αποτελούν.

Διότι, από την άλλη πλευρά, μόνο οι τουρίστες μπορεί να αγνοούν ότι πρόκειται για μια πολυκομματική κυβέρνηση συγκεκριμένης διάρκειας και συγκεκριμένου σκοπού. Ετσι την περιγράφει η συμφωνία συγκρότησής της κι εξ όσων γνωρίζω ουδέποτε αναθεωρήθηκε ή τροποποιήθηκε αυτή η συμφωνία.

Μπορεί, λοιπόν, ένας υπουργός να φτιάχνει νομοσχέδια εκτός του συγκεκριμένου αντικειμένου της κυβέρνησης; Ασφαλώς μπορεί.

Μόνο που αν θέλει να μην προκύπτουν περιττές φασαρίες και εντάσεις, το στοιχειώδες είναι να διαβουλεύεται προηγουμένως με τα άλλα κόμματα που μετέχουν στην κυβέρνηση και να εξασφαλίζει τη συμφωνία τους πριν φέρει το νομοσχέδιο για ψήφιση στη Βουλή.

Εκτός αν στηρίζεται στη σιγουριά ότι το κόμμα του έχει (ακόμα) κοινοβουλευτική πλειοψηφία που μπορεί να ψηφίσει ό,τι του γουστάρει, αλλά τότε τι χρειάζεται η κυβέρνηση συνεργασίας;

Στην προκειμένη περίπτωση και η ΝΔ και ο ΛΑΟΣ είχαν επανειλημμένως και ρητά δηλώσει την αντίθεσή τους στα νομοσχέδια. Δεν μεταπείστηκαν; Ενδεχομένως κακώς. Αλλά τι να κάνουμε αφού δεν συμφωνούσαν;

Διότι η διαβούλευση και η συμφωνία αποτελούν στοιχειώδεις κανόνες στην εύρυθμη λειτουργία μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Κανόνες που ισχύουν όπου υπάρχουν κυβερνήσεις συνεργασίας ανά την υφήλιο.

Συμφωνούν, δηλαδή, οι συνεταίροι; Προχωράει το νομοσχέδιο. Δεν συμφωνούν; Μένει το νομοσχέδιο στο συρτάρι.

Ειλικρινά, δεν ξέρω άλλο τρόπο για να δουλέψει μια πολυκομματική κυβέρνηση. Κι όποιος ξέρει κάποιον να τον πει στον υπουργό Δικαιοσύνης για να γλιτώσουμε τουλάχιστον τις περιττές φασαρίες.

Λες και δεν έχουμε σοβαρότερα πράγματα να τσακωθούμε...