Δώρα Αναγνωστοπούλου στα «ΝΕΑ»: «Το κοινό αμφισβητεί και καλά κάνει»

Κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν όταν σβήνουν οι κάμερες. Συνεχίζονται αθόρυβα, πίσω από τις ειδήσεις, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, εκεί όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να ξαναβρούν τον ρυθμό της ζωής τους. Κάποιες άλλες δεν έχουν καν προλάβει να γίνουν είδηση. Περιμένουν απλώς κάποιον να τις αναζητήσει, να τις ακούσει και να τους δώσει χώρο να ειπωθούν. Σ’ αυτόν τον κόσμο των μικρών και μεγάλων ανθρώπινων ιστοριών επιστρέφει για έβδομη σεζόν η Δώρα Αναγνωστοπούλου με το «Mega Stories» στο Mega.

Με αποστολές στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έρευνα, διασταύρωση κι επιμονή στη λεπτομέρεια, η εκπομπή επιχειρεί να κοιτάξει πίσω από την πρώτη εικόνα και να φωτίσει όσα μένουν συνήθως στη σκιά της. Η δημοσιογράφος, άλλωστε, βρίσκεται πάντα στην καρδιά της επικαιρότητας, παρουσιάζοντας καθημερινά το μεσημβρινό δελτίο ειδήσεων του Mega. Μέσα από το «Mega Stories» αφήνει τον γρήγορο ρυθμό των γεγονότων, παίρνοντας τον χρόνο που χρειάζεται για ν’ αναζητήσει όσα κρύβονται πίσω απ’ αυτά. Με αφορμή την πρεμιέρα του νέου κύκλου εκπομπών, η Δώρα Αναγνωστοπούλου μίλησε στα «Πρόσωπα».

Εβδομη σεζόν για το «Mega Stories». Τι ιστορίες θ’ αφηγηθείτε φέτος;

Ιστορίες που μας γοητεύουν, που μας αφυπνίζουν, που αναδεικνύουν την ανθρωπιά μας, που συντηρούν τη μνήμη. Εχουμε ξεπεράσει κατά πολύ τις 100 εκπομπές και δεν σας κρύβω ότι, παρά την αγωνία της έναρξης κάθε σεζόν, αναζητούμε με τους συνεργάτες μου, σαν σκαπανείς, εκείνες τις ιστορίες που αξίζει ν’ ακουστούν. Ιστορίες για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που μας απασχολούν, για πρόσωπα που γνωρίζουμε και αγαπάμε, αλλά και για τους αφανείς πρωταγωνιστές της καθημερινότητας.

Στο πρώτο επεισόδιο ταξιδεύετε στη Γερμανία για να καταγράψετε την άνοδο της Ακροδεξιάς με αφορμή τις εκλογές στη Σαξονία-Ανχαλτ. Τι ήταν αυτό που σας εξέπληξε περισσότερο όταν βρεθήκατε εκεί κι όχι απλώς όταν παρακολουθούσατε το φαινόμενο από την Ελλάδα;

Αυτή τη στιγμή η Γερμανία εμφανίζεται διχασμένη. Τα αποτελέσματα στα κρατίδια της Σαξονίας-Ανχαλτ και του Βερολίνου αποτυπώνουν ένα παράδοξο ως προς το πόσο εύκολα κινούνται οι γερμανοί πολίτες από την Ακροδεξιά στην Αριστερά. Επιδιώξαμε αυτή τη δημοσιογραφική αποστολή για να απαντήσουμε στο ερώτημα αν επιστρέφει το φάντασμα του ναζισμού, αλλά και πώς αντιδρούν οι Γερμανοί σε μεγάλα ζητήματα, όπως το στεγαστικό και το μεταναστευτικό. Ξέρετε, έχει σημασία να αντιληφθούμε, ως ευρωπαίοι πολίτες, πως μας συνδέουν και μας χωρίζουν κοινά προβλήματα που απαιτούν και κοινές λύσεις.

Επειτα από τόσες αποστολές και τόσες ανθρώπινες ιστορίες, τι είναι αυτό που κουβαλάς τελικά μαζί σου από τους ανθρώπους που συναντάς;

Αυτό που κουβαλάς είναι μια αίσθηση προσώπων και καταστάσεων. Κουβαλάω τη μυρωδιά του καμένου και της σκόνης μετά τους σεισμούς που ισοπέδωσαν ολόκληρα τετράγωνα στο Χατάι της Τουρκίας. Κουβαλάω την εικόνα από τα καμένα χέρια του Ταϊσίρ στη Γάζα, να σηκώνει τα βάρη για να κερδίσει πίσω τη δύναμη και την ζωή του. Το χαμόγελο της Ευαγγελίας, που πάσχει από ALS. Την ελπίδα της Μαρίας, που θα έφερνε το παιδί της στον κόσμο με τη βοήθεια μιας παρένθετης μητέρας. Αλλά και τη δημιουργική ευφυΐα στο βλέμμα του Σταμάτη Κραουνάκη, το σπάσιμο στη φωνή της Χαρούλας Αλεξίου όταν είπε τη λέξη «μάνα».

Στο «Mega Stories» αναζητάτε ιστορίες ανθρώπων που αξίζει να ακουστούν. Αν η δική σου ζωή γινόταν ένα story, ποια προσωπική ιστορία σου θα ήθελες ν’ αφηγηθείς;

Δεν θα ήθελα να αφηγηθώ κάποια δική μου ιστορία. Ισως να αφηγούμουν τις ιστορίες των γονιών μου. Του πατέρα μου, που μεγάλωσε από γονείς Μικρασιάτες στη μεταπολεμική Αθήνα, και της μητέρας μου, μικρότερο μέλος μιας οκταμελούς οικογένειας που ήρθε από την Ηπειρο στην Αθήνα.

Σε μια εποχή που ο τηλεθεατής έχει ήδη ενημερωθεί από το κινητό του, τι μπορεί να του προσφέρει ακόμη ένα δελτίο ειδήσεων όπως αυτό που παρουσιάζεις;

Την εγκυρότητα, την άποψη, τη σφραγίδα ενός μεγάλου καναλιού που σέβεται πρωτίστως τους πολίτες.

Στο δελτίο παρουσιάζεις το γεγονός τη στιγμή που συμβαίνει, ενώ στο «Mega Stories» επιστρέφεις αργότερα για να δεις τι απέμεινε πίσω από την είδηση. Ποια από τις δύο ματιές νιώθεις ότι σου έχει μάθει περισσότερα για τους ανθρώπους;

Η εκπομπή μου δίνει τη δυνατότητα να προσεγγίσω ένα θέμα διαφορετικά. Να εξετάσω τις παραμέτρους του και να το καθοδηγήσω, αν θέλεις, εκεί όπου αισθάνομαι ότι υπάρχει λόγος να σταθεί ο τηλεθεατής. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι παλιοί δημοσιογράφοι: το δελτίο είναι του σταθμού, η εκπομπή του παρουσιαστή. Το επάγγελμα, έτσι κι αλλιώς, σου μαθαίνει πολλά για τους ανθρώπους από μόνο του, αρκεί να έχεις τα μάτια ανοιχτά και να μη σε τυφλώνουν οι βεβαιότητες που όλοι αναζητούν από εσένα επειδή βρίσκεσαι κάτω από τα φώτα.

Μπορεί η τηλεόραση να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη ενός κοινού που έχει μάθει να αμφισβητεί ό,τι βλέπει;

Δεν ξέρω, αλήθεια, αν αμφισβητείται η αξιοπιστία της τηλεόρασης, των δημοσιογράφων, της είδησης. Η τηλεόραση είχε, έχει και θα έχει πάντα δυναμική. Αλλωστε, μια μορφή τηλεόρασης βλέπουμε στα social media, στα podcasts, στα vidcasts. Η είδηση βγαίνει και θα βγαίνει πάντα στην οθόνη, μικρότερη, μεγαλύτερη. Τώρα, το κοινό αμφισβητεί και καλά κάνει, γιατί, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, έχει πολλούς λόγους για να αμφισβητεί.

Εκτός της εκπομπής και του δελτίου, σε βλέπουμε πλέον στη σειρά video «Ιστορίες γι’ αγρίους» στην ιστοσελίδα των «ΝΕΩΝ». Τι σου δίνει το digital που δεν σου δίνει η τηλεόραση;

Μου δίνει μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης. Είναι το μέσο πιο ελεύθερο στον σχολιασμό και η πολιτική επικαιρότητα δίνει τροφή. Φέτος είναι και προεκλογική χρονιά δεν θα στερέψουμε από ιστορίες γι’ αγρίους…

Εχεις ζήσει από μέσα την εποχή της τηλεοπτικής κυριαρχίας και τώρα εργάζεσαι και σ’ ένα περιβάλλον όπου τα social media καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την προσοχή του κοινού. Αν ξεκινούσες σήμερα τη δημοσιογραφία, θα επέλεγες ξανά την τηλεόραση;

Η τηλεοπτική κυριαρχία με βρήκε στα πρώτα βήματα. Μάλλον η αρχή της δημιουργικής περιόδου ξεκίνησε στα χρόνια της κρίσης, που χτύπησε όλη τη χώρα και όλα τα μέσα. Αυτό που μου αρέσει πολύ στο σημερινό περιβάλλον είναι ότι τα social media είναι ανοιχτά προς όλους. Οι δημοσιογράφοι, μηδενός εξαιρουμένου, έχουν εικόνα, φωνή και άποψη. Τον βρίσκω υπέροχο αυτόν τον πλουραλισμό. Οπως η τηλεόραση ήταν ένα σουπερμάρκετ όπου επέλεγες το προϊόν που σου ταίριαζε, έτσι είναι και τα social media. Θα πρέπει βέβαια οι πολίτες να είναι υποψιασμένοι και να αφιερώνουν λίγο παραπάνω χρόνο για την ενημέρωσή τους. Μην παρεξηγηθώ: αγαπώ την τηλεόραση, έχω «ενηλικιωθεί» επαγγελματικά μέσα σε αυτήν, αλλά ευτυχώς εξελισσόμαστε.