Το Superbowl είναι η Αμερική. Διαρκεί τρεισήμισι ώρες και μέσα του συμπυκνώνεται κάθε στοιχείο της φιλοδοξίας, της προοπτικής και της σκληράδας που προσφέρει το αμερικανικό όνειρο. Είναι μια υπόσχεση προς ένα καλύτερο μέλλον που – αναμενόμενα – δεν έχει χώρο για όλους.
Είναι ένα καλλιτεχνικό υπερθέαμα, συμπυκνωμένο μέσα σε ένα αθλητικό υπερθέαμα, στριμωγμένο μέσα σε ένα διαφημιστικό υπερθέαμα, που όλο μαζί συνυπάρχει μέσα σε ένα κοινωνικό υπερθέαμα.
Πού αλλού συναντιούνται οι φυλές των αθλητών, των μουσικών, των διαφημιζόμενων, των σελέμπριτι και των πολιτικών, με τόση ένταση, τέτοιο κόστος και τόσο ανταγωνισμό;
Πουθενά.
Εντός των γραμμών του γηπέδου, 11 παίκτες από κάθε πλευρά έχουν ως σκοπό την κατάκτηση του απέναντι. Το πετυχαίνουν συνδυάζοντας αθλητικές δυνατότητες με στρατηγική σκέψη και βίαια ένστικτα. Για να φτάσουν εκεί προπονούνται από πολύ νεαρή ηλικία. Αν είναι ικανοί, θα τους επιλέξει το γυμνάσιο της περιοχής τους. Αν είναι ακόμα πιο ικανοί, θα τους επιλέξει το κολλέγιο κάποιας Πολιτείας. Κι αν είναι ακόμα πιο ικανοί (και τυχεροί!), θα παίξουν σε ομάδα της επαγγελματικής λίγκα του NFL. Εκεί θα βρουν άλλες 31 ομάδες με παίκτες που ζητούν το ίδιο. Να φτάσουν στο Superbowl.
Και να το κατακτήσουν. Και είναι όλοι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα γι’ αυτό. Απλούστατα επειδή το αντίθετο σημαίνει επιστροφή στην αφάνεια, στη φτώχεια, στη μετριότητα. Δεν έχουν πολύ χρόνο στη διάθεσή τους να το πετύχουν, η μέση διάρκεια καριέρας στο αμερικανικό ποδόσφαιρο είναι τρεισήμισι χρόνια.
Εκτός των γραμμών του γηπέδου, η Πολιτεία που το φιλοξενεί κάνει τα πάντα για να το υποδεχτεί. Αποδέχεται να μην εισπράττει φόρους από τα έσοδά του και ταυτόχρονα να παραχωρεί εκατομμύρια σε εγκαταστάσεις, οχήματα, προσωπικό όσο διεξάγεται.
Στις κερκίδες, φίλαθλοι των ομάδων, του αθλήματος και της δημοσιότητας, οι περισσότεροι εύποροι, οι υπόλοιποι απλά τυχεροί για λίγες ώρες. Στις οθόνες, όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι της Αμερικής, παρακολουθούν το άθλημα που έχει εισάγει τις περισσότερες τεχνολογικές καινοτομίες στον σύγχρονο αθλητισμό, από το replay και το high definition μέχρι τα real-time στατιστικά και τον VAR.
Είναι το μεγαλύτερο υπερθέαμα, κάθε χρονιά οι διαφημιζόμενοι και οι μάρκες συναγωνίζονται ποιος θα πρωτοπληρώσει εκατομμύρια για συγκεκριμένα δευτερόλεπτα τηλεοπτικού σποτ. Το κόστος κάθε δευτερολέπτου καθορίζεται από το τηλεοπτικό δίκτυο ενώ οι θέσεις προβολής απονέμονται με κλήρωση. Θες να είσαι πιο κοντά στα σημεία μεγάλης τηλεθέασης όπως π.χ. πριν/μετά το half-time show; Αγόρασε περισσότερα σποτάκια, ν’ αυξήσεις τις πιθανότητες καλής κλήρωσης.
Εχει πετύχει κάτι μοναδικό: Είναι το μόνο τρίωρο κάθε χρόνου που όταν ξεκινούν οι διαφημίσεις, αντί ο τηλεθεατής να πατάει «skip» ή απλά να φεύγει από την τηλεόραση, μένει εκεί προσηλωμένος για να παρακολουθήσει κάθε σποτάκι, να το σχολιάσει και να το αξιολογήσει.
Εδώ και δεκαετίες, στο ημίχρονο εμφανιζόταν κάποιος καλλιτέχνης ή συγκρότημα για να διασκεδάσει τα πλήθη. Μέχρι που πήγε ο Μάικλ Τζάκσον και το απογείωσε με μια εμφάνιση ιστορική. Από τότε κάθε χρόνο το θέαμα ανεβαίνει και ένα σκαλί πιο ψηλά, έχοντας πλέον εξελιχθεί στα «Οσκαρ της συναυλίας».
Αν προσέχατε στις προηγούμενες παραγράφους, θα μαντέψετε εύκολα την απάντηση στην επόμενη ερώτηση: Πόσα χρήματα πληρώνεται ο καλλιτέχνης που εμφανίζεται στο halftime show του Superbowl; Μηδέν. Η προβολή, τα streams και η περιοδεία που επακολουθεί, δημιουργούν τόσο αξία που δέχοντας να το κάνουν δωρεάν.
Την τελευταία δεκαετία εμφανίστηκαν εκεί η Μπιγιόνσε, οι Coldplay, η Ριάνα, ο Weekend. Φέτος ήταν η σειρά του Bad Bunny. Το έκανε τραγουδώντας μόνο στα ισπανικά, φαινομενικά στερώντας από εκατομμύρια κόσμο τη δυνατότητα να καταλάβουν τους στίχους του αλλά ουσιαστικά δίνοντας την ευκαιρία σε περισσότερα εκατομμύρια κόσμο τη δυνατότητα να καταλάβουν τη μουσική του. Πέρυσι οι στίχοι του Κέντρικ Λαμάρ μίλησαν για τη σκληράδα, την αδικία και τον διχασμό που κουβαλά η Αμερική. Φέτος η μουσική του Bad Bunny μίλησε για τη μόνη πιο δυνατή απάντηση από το μίσος, την αγάπη.
Τη χρονιά που η ανακοίνωση του καλλιτέχνη δίχασε, θα τη θυμόμαστε ως τη χρονιά που εν τέλει η εμφάνιση του καλλιτέχνη ένωσε.
Φέτος, η Αμερική – όχι οι Ηνωμένες Πολιτείες όπως τις λένε οι ντόπιοι, αλλά οι χώρες της αμερικανικής ηπείρου όπως τις λένε όλοι οι υπόλοιποι – κέρδισε.
Κάθε προηγούμενη χρονιά, το Superbowl ήταν η Αμερική.
Φέτος, η Αμερική ήταν το Superbowl.
Ο Σταύρος Δρακουλαράκος είναι γενικός διευθυντής
Επικοινωνίας Ευρώπης στη Philip Morris International.
Στον ελεύθερό του χρόνο ασχολείται με το αμερικανικό ποδόσφαιρο, την τεχνολογία, τη μουσική και
την επικοινωνία. Πριν από λίγες ημέρες, παρακολούθησε το Superbowl από κοντά
