Ο Μητσοτάκης πηγαίνει τελικά στην Αγκυρα. Υπό τόσο δυσμενείς όρους, ώστε είναι αδύνατον να εντοπιστεί αντιστοιχία στην ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο ίσως και διεθνώς.
Μιλούσε για «ανασκόπηση των διμερών σχέσεων» και «θέματα χαμηλής πολιτικής». Αμέσως, οι Τούρκοι τον διέψευσαν οικτρά θέτοντας επισήμως, όχι μόνον ρητορικά, το σύνολο της πιο ακραίας αναθεωρητικής ατζέντας, δίχως εκείνος να νιώσει καν ανάγκη να διαφυλάξει έστω την καταρρακωμένη αξιοπιστία του. Ο δε Φιντάν τον εξέθεσε εκ νέου βαρύτατα ώρες πριν φύγει, λέγοντας ότι αυτός και ο Γεραπετρίτης «θέλουν να λύσουν… τα προβλήματα», αλλά δεν τους αφήνουν η κοινή γνώμη και ο… Δένδιας! Κι όμως: ο Μητσοτάκης πηγαίνει! Γιατί; Προδήλως επειδή, αποδεδειγμένα, ο Φιντάν βγαίνει πάντοτε αληθινός.
Θεωρητικά βέβαια, θα μπορούσε, ως όφειλε, να επιφέρει ανατροπή: δίπλα στον Ερντογάν και μπροστά στις κάμερες, να δηλώσει ότι η εξόφθαλμη ακυρότητα των πρωτοφανών αυτών τουρκικών ενεργειών του έδωσε επιπλέον κίνητρο να πάει στην Αγκυρα. Για να πει κατά πρόσωπο και, κυρίως, δημοσίως στον τούρκο πρόεδρο, ότι όχι απλώς όλα αυτά είναι απολύτως απαράδεκτα αλλά και ότι ήταν η τελευταία φορά που η Ελλάδα αντιδρά ήπια στις επιβουλές κατά της κυριαρχίας της. Και ότι θέλησε να το πράξει εκεί, μέσα στο γραφείο του, σε δημόσια προβολή. Προσθέτοντας ότι, αν συνεχίσουν, η Ελλάδα θα αντιδράσει πλέον επί του πεδίου.
Στο ανύπαρκτο αυτό ενδεχόμενο, πρώτη αυτή η στήλη, θα του ζητούσε συγγνώμη για όσα έχει διατυπώσει για την πολιτική του όλο αυτό το διάστημα, αν και με έναν αστερίσκο, πλην σημαντικό: όχι όταν θα το έλεγε αν βέβαια το έλεγε και δη στην ολότητά του ώστε να έχει περιεχόμενο και να μη συνιστά φαιδρή υπεκφυγή με μισόλογα, κάτι προφανώς εξωπραγματικό, αλλά όταν έκανε και πράξη, όταν έρθει η ώρα, όσα όφειλε να πει μα ουδέποτε θα έλεγε. Τότε θα ήταν άξιος μιας γνήσιας, μεγάλης συγγνώμης. Θα τη δικαιούνταν. Αλλά φυσικά δεν θα τη λάβει.
Μέχρι λοιπόν να γίνουν όλα αυτά, δηλαδή… ποτέ, ο Μητσοτάκης βρίσκεται εκεί που εξ αρχής εδώ αναφέρεται: σε ένα ταξίδι έξω από κάθε λογική και πρακτική διεθνών σχέσεων, που απάδει παντελώς σε κυρίαρχα κράτη καθώς το ζήτημα που θέτουν οι οικοδεσπότες του και εκείνος τρέχει κάνοντας ότι δεν κατάλαβε, είναι η απαίτηση, μέσω άμεσης επίσημης απειλής, για περιστολή της ελληνικής κυριαρχίας. Για παράδοσή της. Ενεργεί δηλαδή δυστυχώς ξεκάθαρα ευθέως αντίθετα προς τα καθήκοντα όποιου πρωθυπουργού: συνταγματικά, εθνικά, πολιτικά. Και χωρίς ίχνος παρερμηνείας.
Ετσι, εγείρεται πλέον ένα επόμενο ζήτημα: ότι η ευθύνη δεν είναι πια μόνον του Μητσοτάκη. Τώρα είναι και του συνόλου του Υπουργικού Συμβουλίου. Και, κυρίως, των βουλευτών της ΝΔ. Γιατί;
Στο κοινοβουλευτικό σύστημα οι πολίτες εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους. Στο μεσοδιάστημα δύο εκλογών, καθήκον τους είναι να εκφράζουν τη βούλησή τους. Αποδέχεται άραγε κανείς ότι η βούληση των ψηφοφόρων του ήταν, με όποιο γελοίο περιτύλιγμα, την επομένη που η Τουρκία προχωρά σε πράξεις μονομερούς παράνομης θέσμισης κυριαρχίας στο μισό Αιγαίο, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, έχοντας μάλιστα ήδη δώσει προσωπικά αποδεδειγμένα ψευδή εικόνα για τον σκοπό του ταξιδιού του, να πηγαίνει τελικά στην Αγκυρα; Ελαβε ποτέ τέτοια εντολή εκλεγόμενος;
Οι βουλευτές της πλειοψηφίας οφείλουν συνεπώς να κατανοήσουν άμεσα ότι τα ψέματα τελειώσανε. Πλέον, αυτά που ξέρανε, δεν χωράνε σε τέτοιας τάξεως ζήτημα που εξελίσσεται τόσο επικίνδυνα και αυτό αποκλειστικά και μόνον επειδή οι ίδιοι του δίνουν την εξουσία αλλοιώνοντας ολοκληρωτικά την εντολή τους. Γι’ αυτό και η συνευθύνη τους καθίσταται τώρα και πλήρης και συλλογική και εξατομικευμένη στον υπέρτατο βαθμό. Και έτσι θα καταγραφεί αν δεν τιμήσουν επιτέλους τον όρκο τους στο Σύνταγμα. Και, όπως όλα δείχνουν, σύντομα, καθώς, σαφώς προμηνύονται δυσμενέστατες εξελίξεις, χωρίς επιστροφή.
