Το 1576, σε ένα ελώδες χωράφι στο Σόρντιτς, ο Τζέιμς Μπέρμπεϊτζ, τεχνίτης και στο παρελθόν του και λίγο ηθοποιός, έχτισε το πρώτο εμπορικό θέατρο του Λονδίνου. Το Θέατρο (The Theatre) αναδείχτηκε σε τόπo υψηλής κουλτούρας και άμεσου κέρδους, που το διαχειρίστηκαν επινοητικοί ονειροπόλοι. Για πρώτη φορά έδωσε στους ηθοποιούς του Λονδίνου την ευκαιρία να ελέγχουν τα έργα που ανέβαζαν στη σκηνή και σε μια εποχή που το να πηγαίνεις στο θέατρο θεωρούνταν σχεδόν αμαρτία, αυτό το εργοστάσιο ψυχαγωγίας αναδείχτηκε σε χώρο ανάφλεξης και αντιπαραθέσεων. Ομως ήταν και ο τόπος μαθητείας του Σαίξπηρ. Εκεί όπου έμαθε την τέχνη του πριν ο θίασός του μετακομίσει στο Globe.
Ο φιλόλογος Ντάνιελ Σουίφτ στο βιβλίο του «The Dream Factory. London’s First Playhouse and the Making of William Shakespeare» αφηγείται την ιστορία του πώς ο Σαίξπηρ έγινε ο Βάρδος και πώς άρχισε η άνθηση του θεάτρου κατά τους ελισαβετιανούς χρόνους. Σε αυτό το πρωταρχικό θεατρικό σανίδι έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι θεατρικοί επιχειρηματίες μαζί με τους ξυλουργούς που το έχτισαν, όπως και οι θεολόγοι που το μίσησαν. Ενώ στη μικρή κυκλική του σκηνή, με χωρητικότητα περίπου χιλίων θεατών, ανέβηκαν οι παραστάσεις «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και «Ονειρο καλοκαιρινής νύχτας».
Το ιδιαίτερο αυτού του βιβλίου είναι ότι ο συγγραφέας του ασχολείται με τον ιστορικό περίγυρο μέσα στον οποίο εξελίχτηκε ο Σαίξπηρ. Το «Dream Factory» ανατρέχει στην αργή άνοδο και τη γρήγορη πτώση του Theatre. Το οποίο όταν άρχισε να χτίζεται είχε ελάχιστες πιθανότητες να παρουσιάσει παγκόσμια ιστορικά λογοτεχνικά επιτεύγματα. Η περιοχή του Σόρντιτς το 1576 ήταν ένα ακατέργαστο, αδιαμόρφωτο προάστιο βορειοανατολικά του Λονδίνου, γνωστό κυρίως ως καταφύγιο κακοποιών, ζητιάνων, μεταναστών και όσων ο Σουίφτ περιγράφει ως ασχολούμενους με «τα πιο δύσοσμα επαγγέλματα». Ωστόσο ο ίδιος υποστηρίζει ότι αυτό το θέατρο θα αποδειχθεί το σχολείο και το πρώτο εργαστήριο του μεγαλύτερου θεατρικού συγγραφέα του κόσμου.
«Αρχάριο κοράκι»
Οπως αναφέρει η «Wall Street Journal» στην παρουσίαση του βιβλίου, ο ιδρυτής και χτίστης του Θεάτρου, ο Τζέιμς Μπέρμπεϊτζ, ήταν επίσης ο επιμελητής του προγράμματος και ο υπεύθυνος παραγωγών του. Αλλά ο καταλύτης ήταν ο εύπιστος κουνιάδος του Μπέρμπεϊτζ, ο Τζον Μπρέιν, που γοητεύτηκε από το εγχείρημα και πούλησε το σπίτι του, εγκατέλειψε την επιχείρησή του και πρόσφερε τα χρήματα που χρειάζονταν για να ξεκινήσει η κατασκευή μέσα στα ερείπια ενός μεσαιωνικού μοναστηριού. Υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζουμε για το τι έκανε ο Σαίξπηρ στα τέλη της δεκαετίας του 1580, αλλά, ανακαλώντας τον κόσμο στον οποίο ζούσε, ο Ντάνιελ Σουίφτ δίνει στοιχεία κατανόησης του πρώιμου βίου του. Οπως όταν εισέπραξε την ειρωνεία από τον Ρόμπερτ Γκριν, έναν συνάδελφό του θεατρικό συγγραφέα, ο οποίος τον αποκάλεσε «αρχάριο κοράκι, στολισμένο με τα φτερά μας». Σε σύγκριση με τις διάνοιες της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ, πράγματι ο Σαίξπηρ ήταν ένας αρχάριος, όμως ήταν στο Σόρντιτς όπου έκανε την πρακτική του εκπαίδευση. Οσο για «τα φτερά» των άλλων συγγραφέων, δηλαδή την πλοκή, τους χαρακτήρες, το ύφος τους, ο Σουίφτ δεν αμφιβάλλει ότι ο Σαίξπηρ ακολούθησε συγκεκριμένη τακτική συγκεντρώνοντας σκόρπια στοιχεία από τους σύγχρονούς του και μετατρέποντάς τα λόγω ιδιαίτερης ικανότητας σε προσωπικό του έργο.
Μια νύχτα του Δεκεμβρίου του 1598, Το Θέατρο πέθανε όπως είχε ζήσει, σε μια νομικά αμφιλεγόμενη και εξαιρετικά διασκεδαστική περιπέτεια. Ο Σαίξπηρ και οι συνάδελφοί του στην ομάδα Lord Chamberlain’s Men – ο θίασος που λίγα χρόνια νωρίτερα είχε γίνει μόνιμο στέλεχος του Θεάτρου – άσκησαν αυτό που ισχυρίζονταν ότι ήταν το συμβατικό τους δικαίωμα: να αποσυναρμολογήσουν το κτίριο και να το μεταφέρουν αλλού. Την επόμενη άνοιξη, απέναντι από τον Τάμεση, Το Θέατρο θα ξαναχτιζόταν σε μεγαλύτερη μορφή ως Globe. Εκεί ο Σαίξπηρ θα έγραφε τα περισσότερα από τα έργα που θα τον ξεχώριζαν σε ανώτερη ιδιοφυΐα. Αν και το «Dream Factory» ίσως τον παρουσιάζει πιο συμπαθητικό όταν είχε ακόμα τα πόδια του βουτηγμένα στον βούρκο του Σόρντιτς.
