Οι «Μικρές εισαγωγές» {LF}της Οξφόρδης

«Στη μουσική μπορεί να κάνει τεράστια διαφορά αν προσέχεις το μπάσο ή τη μελωδία. Ομως σε μερικές περιπτώσεις αυτή η διαφορά είναι ακόμα πιο εξέχουσα. Ο πρώτος κανόνας στο έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ Μουσική Προσφορά (1747) είναι ένα κομμάτι που μοιάζει με φούγκα για δύο όργανα. Υπάρχει όμως μία ανατροπή: τα δύο όργανα παίζουν την ίδια μελωδία το ένα από την αρχή ως το τέλος, το άλλο ανάποδα, ξεκινώντας από το τέλος και προχωρώντας προς τα πίσω. Είναι δύσκολο να το εντοπίσουμε δίχως να βλέπουμε την παρτιτούρα. Ωστόσο, αφού το παρατηρήσουμε, είναι αδύνατον να μη δώσουμε προσοχή σε τούτο το χαρακτηριστικό της μουσικής. Και γι’ αυτό ακριβώς έγραψε το κομμάτι ο Μπαχ – για να επιδείξει το μέγεθος των ικανοτήτων του». Παρατηρήσεις όπως αυτή, σε ύφος δοκιμιακό αλλά με έντονο το στοιχείο της εκλαΐκευσης, επανέρχονται στο εγχειρίδιο «Αισθητική» που υπογράφει η Bence Nanay στη σειρά «Μικρές εισαγωγές» των εκδόσεων Οξύ – μεταγραφή της δοκιμιακής σειράς του Oxford University Press. Στον ίδιο τόνο είναι γραμμένα και τα άλλα τέσσερα εγχειρίδια για την αντίληψη (Brian Rogers), την πληροφορία (Luciano Floridi), την τρέλα (Andrew Scull) και το χιούμορ (Noel Carroll). Από το τελευταίο και μια άλλη παρατήρηση: «Μια απάντηση στο σύγχρονο κύμα πολιτικής ορθότητας ίσως είναι να συστήσουμε σε όλους να “ελαφρύνουν” λίγο, υποστηρίζοντας ότι το χιούμορ δεν είναι ούτε ηθικό ούτε ανήθικο, αλλά μάλλον αμοραλιστικό. Το χιούμορ είναι ένας τομέας, θα ισχυριζόταν κάποιος, εκτός εμβέλειας της ηθικότητας… Ο,τι λέγεται για αστείο παραμένει στο αστείο. Δεν είναι ηθικά σοβαρό».