Ως δημιούργημα της ίδιας της κοινωνίας που τον διαμόρφωσε και τον χρησιμοποιεί, ο δημόσιος αστικός χώρος αντικατοπτρίζει τις ανάγκες, τον πολιτισμό, τα οράματα και τις αντιλήψεις της. Αν κληθούμε να περιγράψουμε μια πόλη, σίγουρα ένα από τα πρώτα χαρακτηριστικά της που θα αναφέρουμε είναι οι πλατείες της. Ως αναπόσπαστο στοιχείο του δημόσιου αστικού χώρου, άρα και της κοινωνίας, οι πλατείες έχουν ιστορικά καταστεί τόποι αναψυχής και διασκέδασης, αλλά και ζύμωσης ή ακόμα και σύγκρουσης.
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την άρση των μέτρων περιορισμού στις μετακινήσεις που η πανδημία επέβαλε, τα εγχώρια μέσα ενημέρωσης έστρεψαν ξανά ύστερα από χρόνια (ίσως από το 2011) συντεταγμένα την προσοχή τους στις πλατείες, σπεύδοντας απερίσκεπτα να μιλήσουν με πηχυαίους τίτλους για «μάχες». Η μάλλον αναμενόμενη – ύστερα από ενάμιση μήνα εγκλεισμού – αλλά και υπερβολική σε κάποιες περιπτώσεις κοσμοσυρροή σε πλατείες, πάρκα και πεζοδρόμους κατέστη για μία εβδομάδα πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, με ρεπόρτερ σε ρόλο πολεμικών ανταποκριτών να μεταδίδουν δραματικά καρέ καρέ εικόνες των όποιων ταραχών (τίποτα σπουδαίο ή ασυνήθιστο για τα ελληνικά δεδομένα στην πραγματικότητα) ΜΑΤ και ομάδων νεαρών.
Αγία Παρασκευή, Κυψέλη και Παγκράτι πήραν από τη μια μέρα στην άλλη τη θέση των… Εξαρχείων στον τηλεοπτικό αέρα. Αναλύσεις επί αναλύσεων από επαγγελματίες του δημόσιου λόγου, «ειδήμονες» και πολιτικούς ένθεν κακείθεν καλούσαν το κοινό – χωρίς ψήγμα νηφαλιότητας κατά τα ελληνικά ειωθότα – να αποφασίσει εδώ και τώρα αν πρέπει ή όχι «να πάει πλατεία» και γιατί.
Μήπως όμως τελικά τα πράγματα είναι πιο απλά;
