Οι σκεπτόμενοι και οι μη…

Κύριε Διευθυντά,
Σας ομιλώ από τη βόρεια περιοχή του Πρώτου Μέρους… Που σε προηγούμενο χρόνο είχε την ιστορική αναφορά να είναι η μόνη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και να είναι ελληνική. Δεν ξέρω αν με ακούει κανείς, γιατί η κυβέρνηση έχει βάλει φραγή στη διελκυστίνδα ανάμεσα στους «σκεπτόμενους» και μη σκεπτόμενους πολίτες, σε μια προσπάθεια που υπονοεί να διαχωριστεί η ήρα από το στάρι.
Αν και πίστευα ότι η σκέψη αποτελεί τον δείκτη ευφυΐας του ανθρώπου, ομολογώ ότι έκανα λάθος, αφού διά στόματος Πρωθυπουργού διετυπώθη ότι είναι κυβερνητικό προνόμιο που αυτό και μόνο προσδιορίζει αποκλειστικά τους «σκεπτόμενους». Και επειδή ψυλλιάζομαι την περιρρέουσα ατμόσφαιρα – αν και βασανίζω με ξεστράβωμα πληροφόρησης και ώρες περισυλλογής την «κούτρα» μου – φοβάμαι, δεν συγκαταλέγομαι στους εκλεκτούς της κυβερνητικής εκτίμησης, που είχαν τη φαεινή σκέψη – ιδέα (άσε την ιδεολογία…) να σκέφτονται όπως αυτή.
Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί έχω τις επιφυλάξεις μου μετά τη συνομιλία του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα με τον πρόεδρο Μακρόν, παρουσία του κ. Αναστασιάδη και άλλων, να απαντά στο ερώτημα του γάλλου προέδρου ποιοι είναι με τη Συμφωνία των Πρεσπών και να λέει ΟΙ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ!!! Οι «σκεπτόμενοι…» διά στόματος του Πρωθυπουργού – εννοείται – όλων των Ελλήνων!!!
Οι άλλοι; Οι μη σκεπτόμενοι… Προφανώς είναι οι λαϊκιστές, οι ακροδεξιοί, οι εθνικιστές, όπως έχουν χαρακτηριστεί από τους ψιττακίζοντες στους φίλα «σκεπτόμενους». Ο πατριωτισμός των Ελλήνων έστω και ως διατύπωση λαϊκής βούλησης μέσω των συλλαλητηρίων παραδίδεται στη χλεύη των χαρακτηρισμών και μένω να με παρηγορούν τα λόγια του Αλμπέρ Καμί «αγαπώ πολύ τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής». Βέβαια στο ερώτημα του γάλλου προέδρου «πόσοι ήταν στο συλλαλητήριο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών;» ο Πρωθυπουργός έχοντας την εικόνα από τους σκεπτόμενους – θέλω να πιστεύω – έδωσε μια απάντηση που μπέρδεψε στα αγγλικά το 70 με το 17 για να αποσαφηνίσει με το seven zero.
Εντάξει, τα αγγλικά του δεν είναι και το δυνατό του στοιχείο και δεν χάλασε ο κόσμος. Ομως εκείνοι οι αρχαίοι Ελληνες κάτι έλεγαν «για γλώσσα λανθάνουσα…» που δυσκολεύεται στην αλήθεια. Γλώσσα που κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει όμως, εκφραζόμενη σε συμφωνίες με άρθρα και παραγράφους που πεισματικά ερμηνεύουν σε κάλπικη διάλεκτο την ιστορία της Μακεδονίας και του Μακεδονικού Αγώνα. Του Μακεδονικού Αγώνα όλων των Ελλήνων, που παρέλαβαν τη σκυτάλη του απελευθερωτικού αγώνα του έθνους από τους ήρωες του ‘21 για να διώξουν τον τούρκο κατακτητή και να προστατέψουν τα ιερά χώματα της Μακεδονίας από το πλιάτσικο των κομιτατζήδων.
Αυτή τη λαμπρή σελίδα της Ιστορίας μας, την ποτισμένη με το αίμα πατριωτών που χωρίς ιδιοτέλεια σκέψης παρά μόνο με οδηγό την εθνική τους συνείδηση χάρισαν στις νεότερες γενιές όχι μόνο τη Μακεδονία μας, αλλά και τα διδάγματά τους. Αυτά τα διδάγματα που μας έφεραν μέχρι τις ημέρες μας ώσπου η «γρήγορη σκέψη» επικράτησε της «αργής» που τη διέπουν η λογική και το μέτρο της εθνικής μας ευθύνης. Ετσι με τη δικαιολογία του όρου «σκεπτόμενοι» αγνοήθηκε η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, διχαστικά λοιδορούμενη. Ας έχουν ήσυχη τη συνείδησή τους όσοι συνέβαλαν στην επικύρωσή της. Εγώ απλά θα τους θυμίσω τι ανέφερε ο Παύλος Μελάς κλείνοντας το γράμμα του στον Εύελπι: «Αν προχωρήσω, ακολουθήστε με… Αν υποχωρήσω, σκοτώστε με… Αν σκοτωθώ, ακολουθήστε με…».
Βασίλης Μαγκλάρας

Η βία στα γήπεδα δεν αντιμετωπίζεται με λόγια
Κύριε Διευθυντά,
Το φαινόμενο της βίας αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό της συγκρότησης των κοινωνιών και δεν έχει παρατηρηθεί μέχρι σήμερα κοινωνία χωρίς βία. Στις ημέρες μας, όμως, η κατάσταση είναι σαφώς βεβαρημένη. Η αποθέωση της βίας και η διαρκώς αυξανόμενη προβολή της, η αποπροσωποποίηση των σχέσεων, η κοινωνική αναλγησία, η διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, ο ανταγωνισμός καθιστούν τον σύγχρονο άνθρωπο ευάλωτο στην εκδήλωση βίαιων συμπεριφορών. Οι καταβολές του σύγχρονου ποδοσφαίρου εντοπίζονται στη μεσαιωνική Αγγλία του 13ου αιώνα. Από τις αρχές του 19ου αιώνα το ποδόσφαιρο άρχισε να γίνεται δημοφιλές και στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις. Παράλληλα στην Αγγλία εντοπίζεται και η βία που σχετίζεται με το ποδόσφαιρο, αφού εκατοντάδες νέοι παίκτες, από αντίπαλα ανταγωνιστικά χωριά και πόλεις, στην ουσία έδιναν «μάχες» μέσω του παιχνιδιού. Τα αποτελέσματα των ερευνών αποδεικνύουν ότι η συντριπτική πλειονότητα των ελλήνων πολιτών πιστεύει ότι η ατιμωρησία της βίας στα γήπεδα αποτελεί την κυριότερη αιτία διαιώνισής της και επιρρίπτει τις ευθύνες στις διοικήσεις των ομάδων, ενώ το 50% των φιλάθλων εκτιμά ότι η συχνότητα των συμπλοκών στα γήπεδα έχει σαφώς αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Οκτώ στους δέκα έλληνες φιλάθλους εκφράζουν την άποψη ότι η χρήση αλκοολούχων ποτών και ναρκωτικών ουσιών έχει σοβαρό μερίδιο ευθύνης στην εκδήλωση κρουσμάτων χουλιγκανισμού, αλλά παράλληλα το ίδιο ποσοστό (80%) συναρτά το φαινόμενο με τη γενική έκπτωση αξιών της κοινωνίας. Και μέσα σε όλα αυτά, μόλις το 15% των φιλάθλων πιστεύει ότι το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου είναι «σίγουρα καθαρό», ενώ ως «καθόλου καθαρό» το βαθμολογεί το 34%.
Σύμφωνα με τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, η στάση των Αρχών απέναντι σε όσους βιαιοπραγούν στα γήπεδα πρέπει να είναι άτεγκτη, ενώ τα περισσότερα επικριτικά σχόλια συγκεντρώνουν οι διοικήσεις των ομάδων, αλλά και οι αθλητικές εφημερίδες.
Η βία στα γήπεδα είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο, τόσο ως προς τις αιτίες που την παράγουν όσο και ως προς τις μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται. Για τον λόγο αυτόν η αντιμετώπισή της απαιτεί συνδυασμένη στόχευση και συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων: της κοινωνίας, της πολιτείας, του ποδοσφαίρου.
Η βελτίωση των γηπεδικών εγκαταστάσεων, η εφαρμογή του ονομαστικού ηλεκτρονικού εισιτηρίου, μα πάνω απ’ όλα η αμετακίνητη βούληση και η συνεπής πρακτική των διοικήσεων των ομάδων να αποβάλουν το φαινόμενο από τις κερκίδες αποτελούν βασικά προαπαιτούμενα για να είμαστε άμεσα αποτελεσματικοί. Η πολιτεία πρέπει να αποδείξει τη βούλησή της για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα ψηφίζοντας έναν νόμο σύγχρονο, ρεαλιστικό, εφαρμόσιμο, αλλά κυρίως και πάνω απ’ όλα κοινωνικά αποδεκτό.
Αγγελος Τσιγκρής
Δικηγόρος – καθηγητής Εγκληματολογίας