Ο αμερικανικός στρατιωτικός μηχανισμός έχει χάσει την εμπιστοσύνη του προς το πρόσωπό του, το Κογκρέσο αναγνωρίζει τη Γενοκτονία των Αρμενίων και επιβάλλει κυρώσεις στη χώρα του, αλλά ο Tραμπ θεωρεί τον Ερντογάν φίλο του και σύμμαχό του: κι ας μη συμφωνεί με την πρόθεσή του να αγοράσει πυραύλους από τη Ρωσία.
Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει ο λαός. Ισχύει για τους ανθρώπους, ισχύει και για τα κόμματα. Μέχρι να πεθάνουν δεν αλλάζουν τις συνήθειές τους. Πάρτε τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τότε που «ενηλικιώθηκε», έχει δύο γραμμές, μία μνημονιακή, μία αντιμνημονιακή. Μία φρασεολογία εσωτερικού, μία εξωτερικού. Πολλές φορές μπερδεύονται και τα ίδια τα στελέχη του: άλλοτε παίζουν σε δεξιά θέση, άλλοτε σε αριστερή.
O Eβο Μοράλες έκανε πολλά καλά στη χώρα του στα 14 χρόνια που την κυβέρνησε. Μείωσε τη φτώχεια κατά τα δύο τρίτα. Διπλασίασε σχεδόν τον κατώτατο μισθό, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα μια μέση ανάπτυξη 5%. Μείωσε τις ανισότητες. Ενίσχυσε τη θέση των ιθαγενών και των γυναικών. Εχτισε δρόμους, αεροδρόμια και τελεφερίκ. Πριν από λίγα χρόνια, τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα χαρακτήριζαν τη χώρα του πρότυπο για τη Λατινική Αμερική. Κι ας τη διοικούσε ένας σκληροπυρηνικός σοσιαλιστής.
O αλήστου μνήμης βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα αναρωτιόταν βέβαια ποιον νόμο παραβιάζει κάποιος που κουβαλάει στο σακίδιό του κοντάρια, πυροσβεστήρες, κουκούλες, μάρμαρα και πέτρες.
Η αλήθεια σε μια αντιπαράθεση βρίσκεται συχνά στη μέση. Το Πανεπιστήμιο Αθηνών σωστά επισημαίνει πως η έρευνα στη χώρα μας υποχρηματοδοτείται και πως η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να στηρίζει οικονομικά τη λειτουργία των ανώτατων ιδρυμάτων. Αλλά γιατί εξανίσταται όταν η Πολιτεία ζητεί μέρος της έρευνας να είναι αποδοτικό οικονομικά και για τα ιδρύματα; Είναι κακό να κερδίζουν και αυτά από την έρευνά τους;
Από τα ονόματα των ακαδημαϊκών που θα συμμετάσχουν στην επιτροπή για την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, μπορεί να εικάσει κανείς με ασφάλεια πως το μέτρο και ο σεβασμός στην ιστορική αλήθεια θα υπερισχύσουν της υπερβολής και της ροπής προς την ανακύκλωση εθνικών μύθων. Ο γνώμονας των εορτασμών της επετείου δεν θα πρέπει εξάλλου να είναι άλλος από την παρακαταθήκη που άφησε στο έθνος ο Διονύσιος Σολωμός: Εθνικόν, είπε, είναι το αληθές.
Το σχήμα είναι απλό. Και λέει πως από τις στοχεύσεις καμίας χώρας που θέλει να μετατραπεί σε επενδυτικό προορισμό δεν μπορεί να λείπει μια επενδυτική υπερδύναμη όπως είναι η Κίνα. Κάτι που σημαίνει πως η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να περάσει απαραιτήτως από τον νέο δρόμο του μεταξιού προκειμένου να υπηρετήσει τη βασική της στρατηγική. Να προσελκύσει δηλαδή τόσες επενδύσεις στη χώρα ώστε να επιτευχθεί ο στόχος μιας αναπτυξιακής έκρηξης που θα δώσει μια αξιόλογη ώθηση στην ελληνική οικονομία.
Ανήκει ασφαλώς στις πλέον ευχάριστες των τελευταίων εβδομάδων η είδηση πως η οδός Αντωνιάδου, ο μικρός παρακείμενος δρόμος του Οικονομικού Πανεπιστημίου, έπαψε πλέον να αποτελεί «το μεγαλύτερο σουπερμάρκετ ναρκωτικών της πρωτεύουσας». Η πολιτεία ευαισθητοποιήθηκε και χάρις στην έρευνα των «ΝΕΩΝ» και ο πανεπιστημιακός αυτός δρόμος απαλλάχθηκε από τους εμπόρους ναρκωτικών. Η πάλαι ποτέ ΑΣΟΕΕ ανήκει πλέον στην ακαδημαϊκή της κοινότητα.
Από τον ισχυρισμό του τούρκου υπουργού Εξωτερικών περί εσκεμμένης κακομεταχείρισης προσφύγων και μεταναστών στη χώρα μας γίνεται σαφές πως η Αγκυρα είναι αποφασισμένη όχι μόνο να εργαλειοποιήσει την κρίση, αλλά και να το κάνει με έναν τρόπο που δεν γνωρίζει όρια. Η τουρκική κυβέρνηση αναζητά παγίως οφέλη συνολικότερα από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και από αυτήν την πάγια όσο και εναγώνια αναζήτηση δεν θα μπορούσε ασφαλώς να λείπουν οι προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές.
Καμία κοινωνία δεν μπορεί να ακολουθήσει την εποχή της εάν δεν προσαρμόσει σε αυτήν το εκπαιδευτικό της σύστημα. Κι ο λόγος είναι πολύ απλός: Εάν μια κοινωνία εκπαιδεύσει τα παιδιά της με τις αρχές και τις επιταγές περασμένων δεκαετιών, τότε δεν θα φτιάξει σύγχρονους πολίτες αλλά εκείνων των δεκαετιών που αποτελούν πλέον παρελθόν.
Ενα από τα διδάγματα της κρίσης είναι πως στην οικονομία της αγοράς το τραπεζικό σύστημα είναι ένας σημαντικός πυλώνας όχι μόνο σταθερότητας αλλά και ανάπτυξης. Πως οι τράπεζες δεν είναι εξ ορισμού «κακές», αλλά απαραίτητες για να εμπεδωθεί το αίσθημα της οικονομικής ασφάλειας στους πολίτες, είτε αυτοί είναι αποταμιευτές είτε επενδυτές, αλλά και για να κινηθεί το χρήμα στην αγορά. Το τραπεζικό σύστημα επομένως διαδραματίζει έναν ρόλο ακόμη και με κοινωνικά χαρακτηριστικά, ενώ στους κραδασμούς μπορεί να λειτουργήσει ως αμορτισέρ.
Δεν υπάρχει κανένας που να διαφωνεί πως η μεσαία τάξη σήκωσε υπέρμετρο βάρος την περίοδο της κρίσης. Αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει και κανένας στον ορίζοντα για να άρει από τις πλάτες της μεσαίας τάξης αυτό το υπέρμετρο βάρος. Τα μεσαία στρώματα παραμένουν, με άλλα λόγια, θύματα μιας κρίσης από την οποία υποτίθεται πως έχει εξέλθει η χώρα μας. Σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής και τώρα σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος της δημοσιονομικής ισορροπίας.
Η εταιρεία αποδίδει το πρόβλημα σε διακομιστές που κατέστησαν «απροσδόκητα μη διαθέσιμοι» προκαλώντας υπερφόρτωση στο δίκτυο, ενώ οι προσπάθειες αποκατάστασης δεν αποδίδουν
Διάβασε το άρθρο
Οι μισές αλήθειες του πρώην υφυπουργού και ποιες ισορροπίες κρύβει το ντόμινο των νέων προσώπων στα υπουργεία
Διάβασε το άρθρο
Η προϊσταμένη επιθεωρήτρια της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Γεννηματάς μετά από λιποθυμικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια εξέτασης καταγγελίας
Διάβασε το άρθρο
Η πρόεδρος της Φωνής Λογικής δηλώνει πως η ίδια ζήτησε την άρση της ασυλίας της, υποστηρίζοντας ότι η ανάρτησή της για τον πρώην ευρωβουλευτή δεν περιείχε συκοφαντικούς ισχυρισμούς
Διάβασε το άρθρο
Γιατί τα τέσσερα στρέμματα δεν αρκούν πλέον ? Πώς το πρόσωπο σε αναγνωρισμένο κοινόχρηστο δρόμο καθορίζει την οικοδομησιμότητα
Διάβασε το άρθρο
