Ο Άρης είχε την ευκαιρία στις Σέρρες να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη… Να κλειδώσει το 5-8 και παράλληλα να δει κατά πόσο μπορεί να μειώσει τη διαφορά του από την 5η θέση.
Αντ’ αυτού…τα έκανε μαντάρα και… κατάφερε να μην κερδίσει τον ουραγό Πανσερραϊκό για δεύτερη φορά φέτος, κινδυνεύοντας ακόμα και να χάσει εάν δεν ήταν… ο Άη Γιώργης ο Αθανασιάδης που έβγαζε και τα οφσάιντ χθες στις Σέρρες.
Η αποβολή του Τεχέρο στο 60′ άλλαξε πλήρως τις ισορροπίες και έκανε ακόμη πιο δύσκολη την προσπάθεια μιας ομάδας που ήδη έδειχνε να δυσκολεύεται να επιβάλει τον ρυθμό της. Παρότι ο ΑΡΗΣ προσπαθούσε να απειλήσει, η εικόνα του έμοιαζε ένα βήμα πίσω σε σχέση με τη βελτίωση που είχε παρουσιάσει στα δύο προηγούμενα παιχνίδια.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν ξανά η ανάπτυξη. Το παιχνίδι πήγαινε αργά και προβλέψιμα. Ο Πανσερραϊκός πίεζε ψηλά κάθε φορά που έχανε τη μπάλα, οδηγώντας τον Άρη είτε σε λάθη είτε σε μακρινές και βιαστικές μεταβιβάσεις. Ταυτόχρονα, ο άξονας δεν κατάφερε να δώσει ρυθμό και δημιουργία, με την απουσία του Γκαρέ να είναι εμφανής. Έλειψε το άμεσο παιχνίδι του Αργεντινού και η ικανότητά του να κουβαλήσει τη μπάλα, στοιχείο που θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τους χώρους πριν κλείσει η άμυνα του Πανσερραϊκού.
Και επιθετικά, τα πράγματα δεν λειτούργησαν. Η τριάδα πίσω από τον Μορόν δεν κατάφερε να βρει χημεία και ρυθμό. Ο Μπουσαΐντ χάθηκε στις πλευρές, ο Αλφαρέλα δεν προσαρμόστηκε στον ρόλο στον άξονα και ο Ντούντου έδειξε εμφανώς επηρεασμένος από την απουσία τριών αγώνων. Ίσως μια διαφορετική διάταξη, με τον Μπουσαΐντ πιο κεντρικά ή τον Γιαννιώτα από την αρχή, να μπορούσε να αλλάξει κάτι στην εικόνα.
Ιδια κουβέντα, διαφορετικός αντίπαλος και… ακόμα δύο μήνες υπομονή
Και κάπως έτσι φτάνουμε ξανά στο μεγαλύτερο πρόβλημα της χρονιάς. Το γκολ και η αναποτελεσματικότητα. Ο Άρης έχει φτάσει στο σημείο να ψάχνει απλώς τον τρόπο να κερδίσει ένα παιχνίδι.
Η πραγματικότητα είναι ότι η φετινή σεζόν μοιάζει να έχει τελειώσει εδώ και καιρό. Από τον Ιανουάριο ουσιαστικά χάθηκαν οι βασικοί στόχοι – η τετράδα και το Κύπελλο – και το μόνο που απέμεινε είναι η 5η θέση.
Μια θέση που δεν συνιστά επιτυχία, αλλά ούτε και αποτυχία. Είναι περισσότερο το αυτονόητο για τον Αρη. Ακόμη κι αυτό όμως έχει τεθεί υπό αμφισβήτηση με την εικόνα της ομάδας μέσα στο 2026, όπου μετρά μόλις μία νίκη σε δέκα αγώνες πρωταθλήματος και δεν έχει καταφέρει να κερδίσει ούτε μία φορά τον ουραγό Πανσερραϊκό.
Όλη αυτή η κατάσταση οδηγεί σε ένα γνώριμο συμπέρασμα. Μια χρονιά που πήγε στραβά σχεδόν σε όλα και στην οποία ο Άρης, για ακόμη μία φορά, έβαλε μόνος του τα χέρια του και έβγαλε τα μάτια του. Είναι η συνέχεια μιας ποδοσφαιρικής ασυνέπειας και έλλειψης λογικής που χαρακτηρίζει τον οργανισμό τα τελευταία τρία χρόνια.
Κάπως έτσι, η αίσθηση που κυριαρχεί είναι μία: απλώς να τελειώσει η χρονιά. Να κλείσει αυτό το κεφάλαιο και να ξεκινήσει η επόμενη από το καλοκαίρι. Η πιο ψυχοφθόρα σεζόν από το 2018 και την επιστροφή στην 1ηγ κατηγορία, ακόμη κι αν στο τέλος έρθει η πέμπτη θέση. Σε τέτοιο σημείο που αν οι φίλοι του Άρη είχαν τη δυνατότητα να αποφύγουν το επόμενο δίμηνο και να κάνουν ένα fast forward στον επόμενο Μάιο, θα το «αγόραζαν» με κλειστά μάτια.
