Πάντα έχω την αίσθηση πως όταν τα κόμματα συνεδριάζουν λένε και καμία μπιπ για να περάσει η ώρα. Μάλλον αποτελεί μέρος κάποιου ανομολόγητου τελετουργικού.
Υποθέτω λοιπόν ότι στα πλαίσια αυτού του τελετουργικού εντάσσονται και εκτιμήσεις που ακούστηκαν στην τελευταία ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η κυβέρνηση έχει τελειώσει», ότι είναι «σε κατάρρευση», ότι «έχει σαπίσει» ενώ ο Σαμαράς βρίσκεται «απομονωμένος» και σε «απελπιστική κατάσταση».
Για όποιον δεν κατάλαβε εννοούν την κυβέρνηση που έχει ήδη πέσει «υπό το βάρος της λαϊκής πίεσης» με απόφαση της προηγούμενης ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Και έναν Πρωθυπουργό που προηγείται 15-20 μονάδες του βασικού ανταγωνιστή του, με ένα κόμμα που προπορεύεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις και έναν κυβερνητικό συνασπισμό που (πάλι σε όλες οι δημοσκοπήσεις) υπερτερεί 7-9 μονάδες της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Πάλι καλά δηλαδή που ο Σαμαράς δεν αυτοκτόνησε ακόμη από τόση απελπισία και απομόνωση.
Εντάξει, δεν είπα να τα πάρουμε όλα τοις μετρητοίς.
Είμαι βέβαιος ότι οι περισσότεροι τα λένε στο πλαίσιο των πολιτικών περιστάσεων και των κομματικών υποχρεώσεων αλλά αποκλείεται να τα πιστεύουν πραγματικά.
Οπως αποκλείεται να πιστεύουν ότι η υποψηφιότητα Τσίπρα για την προεδρία της Κομισιόν είναι κάτι περισσότερο από επιχείρηση εσωτερικής κατανάλωσης.
Υπενθυμίζω ότι ο υποψήφιος πρόεδρος κατέρχεται στις ευρωεκλογές επικεφαλής πολιτικών δυνάμεων όπως το ΚΚ Αυστρίας (0,76% στις τελευταίες εκλογές), το ΚΚ Βαλονίας (0,54%), το Mankaspart της Ουγγαρίας (0,11%), το Eesti Vasakpartei της Εσθονίας (0,10%) ή την Κομμουνιστική Επανίδρυση της Ιταλίας (2,2%).
Χωρίς να συνυπολογίσω τη Rifondazione Comunista του Αγίου Μαρίνου (δεν βρήκα πουθενά τις εκλογικές επιδόσεις της) και τη Linke του Λουξεμβούργου (μη γελάτε, αυτοί τουλάχιστον πήραν προχθές 3,3%!).
Προφανώς δεν θέλω να μειώσω τη σημασία του γεγονότος ότι ένας έλληνας πολιτικός θα ηγηθεί ενός (έστω μικρού…) ευρωπαϊκού συνδυασμού.
Ακόμη περισσότερο που τα περισσότερα από αυτά τα κόμματα (κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη) αποτελούν υπολείμματα ή νοσταλγούς της σοβιετικής εποχής –αλλά σε αυτό έχουμε χρόνο να επανέλθουμε όσο βαδίζουμε προς τις ευρωεκλογές.
Ως εκ τούτου, δεν αμφιβάλλω ότι είναι πρωτίστως συμβολική η επιλογή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να τεθεί επικεφαλής τής πιο παρωχημένης και παρακμασμένης Αριστεράς που γνωρίζει σήμερα η Ευρώπη.
Αλλά και μιας Αριστεράς απολύτως έντιμης με τον εαυτό της. Οσοι την αποτελούν, όπου και αν βρίσκονται, αγωνίζονται για όσα πιστεύουν και δεν υποδύονται τις κυβερνητικές δυνάμεις.
Σε αντίθεση με άλλους που Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή μιλούν για ομαλότητα και Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο για ανατροπή.
Την Κυριακή δεν λένε τίποτα γιατί ξυπνούν αργά από το ξενύχτι του Σαββάτου.
Σχόλια
