Ο στιχουργός Λέλος Αθάνατος έπειτα από συμπλοκή με τοξικομανείς – ληστές τραυματίζεται θανάσιμα. Σχεδόν αμέσως φτάνει στις πύλες του Παραδείσου και εκεί τον υποδέχεται ο Αγιος Πέτρος. Ακολουθεί η εξής στιχομυθία:
«Πώς λέγεσαι και τι δουλειά έκανες όσο ζούσες;», ρωτάει τον άρτι αφιχθέντα νεκρό ο Αγιος Πέτρος.
«Λέγομαι Λέλος Αθάνατος και έγραφα τραγούδια», απαντάει ο στιχουργός.
«Α, εσύ ήσουν που έγραψες το τραγούδι “Μία είναι η ουσία” και με έκανες ρεζίλι; Γιατί έγραψες “Αϊντε ν’ αρρωστήσει ο Αγιος Πέτρος να τη βγάλουμε και φέτος”;», του λέει έξαλλος ο Αγιος του Παραδείσου και ο Λέλος τον «ψήνει» τελικά λέγοντάς του πως είναι ο καλύτερος των αγίων για τον κόσμο. Κάπως έτσι κερδίζει μια θέση στον Παράδεισο. Το παραπάνω φανταστικό και σουρεαλιστικό σενάριο περιλαμβάνεται στο μυθιστόρημα «Ενας άγγελος αλήτης» του στιχουργού λαϊκών επιτυχιών Λευτέρη Χαψιάδη.
Και μπορεί ο Λέλος του βιβλίου – που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χαψιάδη – να χρειάστηκε «ψήσιμο» για να κερδίσει μια θέση στον Παράδεισο του μυθιστορήματος, για τον ίδιο όμως τον Χαψιάδη χρειάστηκε ένα τραγούδι-σουξέ (από τα μεγαλύτερα και διαχρονικότερα του λαϊκού τραγουδιού) για να κερδίσει μια θέση πλάι στους αναγνωρίσιμους στιχουργούς του χώρου. Κι αυτό δεν είναι άλλο από το «Μία είναι η ουσία» που έγραψε σε μουσική Χρήστου Νικολόπουλου το 1984 και πρωτοερμήνευσε η Χάρις Αλεξίου στον δίσκο «Εμφύλιος έρωτας».
Ας δούμε όμως πώς αφηγείται στα «ΝΕΑ» ο Λευτέρης Χαψιάδης την εποχή αλλά και τον τρόπο που εμπνεύστηκε τους στίχους της μεγάλης αυτής επιτυχίας: «Εγραφαν τότε ο Χρήστος ο Νικολόπουλος και ο Νίκος ο Τάτσης τραγούδια για τον δίσκο “Εμφύλιος έρωτας” της Χ. Αλεξίου. Μου έδωσε λοιπόν ο Χρήστος μουσικές για να γράψω πάνω τους στίχους. Η αλήθεια είναι πως αυτός ο τρόπος είναι πολύ δύσκολος και λίγοι στιχουργοί μπορούν να αντεπεξέλθουν. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, για παράδειγμα, που πίστευε πως ο ίδιος ο στίχος κρύβει μέσα του τη μελωδία, δεν είχε γράψει ποτέ έτσι. Εγώ όταν πήρα τις μουσικές του Χρήστου – σ.σ.: ο Χαψιάδης στον δίσκο εκτός από το συγκεκριμένο κομμάτι έγραψε και το “Αδιέξοδο” – αγχώθηκα πολύ. Δεν μπορούσα να γράψω λέξη. Οι συντελεστές είχαν ήδη μπει στο στούντιο και ο χρόνος τελείωνε. Ζήτησα από τον Νικολόπουλο μία ακόμη ημέρα για να γράψω», θυμάται ο Χαψιάδης.
Η συνέχεια είναι ολίγον μακάβρια – αν και τελικά ευχάριστη -, η πρώτη ύλη της έμπνευσης είναι απρόβλεπτη πολλές φορές: «Κλείνομαι στο σπίτι και ξαφνικά με πιάνει τσιγαρόβηχας. Μου φωνάζει η γυναίκα μου τότε από το διπλανό δωμάτιο: “Θα πεθάνεις από το τσιγάρο!”. Εγώ την επόμενη ημέρα περνούσα εξετάσεις θώρακος για τη δουλειά μου στη Γραμματεία Νέας Γενιάς. Με κυρίευσε η ιδέα του θανάτου, λοιπόν. Σκεφτόμουν την κηδεία μου, τα κλάματα της μάνας μου, τέτοια! Και τότε μου έρχεται η πρώτη φράση σχεδόν αυτόματα: “Mία είναι η ουσία”. Στη συνέχεια βρήκα και εύστοχο ρεφρέν και το ίδιο βράδυ παίρνοντας ένα ταξί πήγα στο καλοκαιρινό Στορκ, όπου εμφανίζονταν οι Νικολόπουλος, Αλεξίου, Πάριος. Διαβάζει ο Νικολόπουλος στο διάλειμμα τους στίχους, ενθουσιάζεται και στο καμαρίνι το παίζει αμέσως με τη Χαρούλα. Είναι η πρώτη φορά που το άκουσα κι εγώ», συμπληρώνει ο Λευτέρης Χαψιάδης για ένα τραγούδι που ακούγεται ανελλιπώς σε όλα τα κέντρα εδώ και 28 χρόνια, έχει γνωρίσει δεκάδες επανεκτελέσεις (Γλυκερία, Νταλάρας, Βιτάλη, Μπάσης κ.ά.) και θέτει ως προϋπόθεση της αθανασίας των ανθρώπων είτε έναν Θεό πότη που θα σκότωνε τον Χάρο (πάνω στο μεθύσι) του είτε τον αναίμακτο λόγο της αρρώστιας του Αγίου Πέτρου που θα έδινε μια μικρή παράταση στον βίο μας – έστω και για έναν χρόνο.
Σχόλια
