ΗΘΟΠΟΙΟΣ. ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ
ΠΡΩΤΗ. ΛΑΜΠΕΡΗ, ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ, ΜΕ ΜΙΑ
ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ. ΟΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ
ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΑΝΑΒΕΙ ΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΦΛΟΓΑ
Όταν όλος σχεδόν ο κόσμος παρακολουθούσε τηλεοπτικά την τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας, η πρωθιέρεια Μαρία Ναυπλιώτου βίωνε μια πρωτόγνωρη αγωνία. Να ανάψει η δάδα στο κάτοπτρο. Το πώς θα περπατούσε, πώς θα στεκόταν, πώς θα έλεγε το κείμενο είχαν περάσει σε δεύτερο πλάνο.
«Χάρηκα που με επέλεξαν, που πήγα, που πέρασα καλά, που άναψε η δάδα. Θα θυμάμαι πάντα την αγωνία που είχα, αν θα ανάψει από τον ήλιο στο κάτοπτρο – παρ΄ ό,τι είμαστε προετοιμασμένοι λόγω συννεφιάς και για την περίπτωση να μην ανάψει φυσικά. Αυτό το αίσθημα της αγωνίας ήταν το κυρίαρχο. Αλλά και δεν θα ξεχάσω το σοκ που ένιωσα όταν είδα, φτάνοντας στην Ολυμπία, την καμένη γη. Ο αρχαιολογικός χώρος δεν έχει πάθει τίποτα. Όμως γύρω- γύρω, ο Κρόνιος Λόφος, τα βουνά είναι σαν καμένα για πάντα. Είναι τόσο σοκαριστικό,
«Δεν έχω την αγωνία να είμαι καλή, δεν φοβάμαι, δεν επιζητώ την αναγνώριση»
που ξεπερνάει τη λύπη».
Για τη Μαρία Ναυπλιώτου δεν ήταν όνειρο ζωής η ανάθεση αυτού του συμβολικού ρόλου της πρωθιέρειας.
«Δεν είχε καν περάσει από το μυαλό μου. Όταν όμως τον Φεβρουάριο μου το πρότειναν, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση για την τιμή και μεγάλη χαρά. Ορισμένα παιδικά βιώματα, που οφείλονται στην αγάπη της μαμάς για την πολιτιστική μας κληρονομιά, οι εκδρομές που κάναμε όλη η οικογένεια στους αρχαιολογικούς χώρους, με συνέδεσαν μ΄ αυτόν τον κόσμο που αγαπάω πολύ και σέβομαι βαθιά. Δεν ήταν πάντως το όνειρό μου, όπως, όταν σαν αρνάκια μάς πήγαιναν με τον αδελφό μου στην Επίδαυρο κι από ψηλά ονειρευόμουν να παίξω κάποτε εκεί. Φυσικά, έχω τη συνείδηση πως η συμμετοχή μου στην τελετή αφής της Ολυμπιακής Φλόγας είναι κάτι ξεχωριστό, το οποίο πάντως δεν έχει να κάνει με την επαγγελματική μου εξέλιξη».
Η φετινή χρονιά τη βρίσκει στο φόρτε της. Η καταραμένη ομορφιά της Ναστάζια Φιλίποβνα, όπως την ερμήνευσε σκηνικά στον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, που σκηνοθέτησε ο Στάθης Λιβαθινός, η λάμψη και το μπρίο της στη χοροθεατρική παράσταση του Κωνσταντίνου Ρήγου «Βossa Νova», η αινιγματική καλλονή της στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Καραγάτση «Δέκα», η μεγαλοπρεπής παρουσία της στην αφή της Ολυμπιακής Φλόγας και η αμέσως επόμενη συμμετοχή της στην αναμενόμενη και άπαιχτη ώς τώρα στη χώρα μας «Μασκαράτα» του Λέρμοντοφ, που ετοιμάζει ο Στάθης Λιβαθινός για το Ελληνικό Φεστιβάλ, ανοίγουν μια βεντάλια επιτυχίας, καταξίωσης, συνέπειας και ήθους.
«Όλα όσα έκανα και εύχομαι να συνεχίσω ήταν σε μια πορεία που μ΄ ενδιέφερε πάρα πολύ. Δεν θέλω να γίνω πλούσια, είναι έξω από μένα η καθιέρωση. Παλεύω για την υποκριτική μου εξέλιξη και θέλω να αντλώ χαρά από τη δυσκολία. Ονειρεύομαι τη μέρα που θα αισθανθώ πως δικαιούμαι να λέω ότι είμαι ηθοποιός».
Το κοριτσάκι που από το Δημοτικό προετοιμαζόταν να γίνει χορεύτρια και τα κατάφερε, άλλαξε γρήγορα ρότα. Πήγε στο θέατρο. Πριν από εννιά χρόνια κέρδισε με ακρόαση τον πρώτο της ρόλο, που ήταν και πρωταγωνιστικός στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι». Κι ενώ οι σειρήνες ουρλιάζουν δίπλα της για πιο εύκολες και προσοδοφόρες λύσεις, η στάση της, οι επιλογές και η εμμονή της στο ρεπερτόριο τής δίνουν μια αριστοκρατική αύρα.
«Δεν έχω την αγωνία να είμαι καλή, δεν φοβάμαι, δεν επιζητώ την αναγνώριση. Κάνω πράγματα για μένα, πράγματα που λειτουργούν έτσι ώστε να είμαι κοντά σ΄ αυτό που διάλεξα. Όσο περνάει ο καιρός, αισθάνομαι μεγαλύτερη απόλαυση στις πρόβες. Κάτι έχει αλλάξει μέσα μου που δεν με τρομάζει. Δεν μένω παρατηρητής. Αφιερώνομαι και παλεύω να θυμηθώ συναισθήματα, να σκεφτώ ζητήματα, να είμαι μέσα στον κόσμο που ζουν οι χαρακτήρες που δουλεύω και παίζω, ώστε να μπορώ να χαρίζω τον εαυτό μου στον κάθε ρόλο. Δεν είναι εύκολο, όμως ξέρω πια πως με τις δυσκολίες είναι ζωντανό το ενδιαφέρον μου στη δουλειά και στη ζωή μου».
