Προσφυγικές πολυκατοικίες

ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ CΟΜΡUΤΕR FRΕΑΚ το έχω αποδεχτεί ήδη και η ασθένεια δεν σηκώνει γιατρειά. Οι μεταμεσονύκτιες τσάρκες μου στο Διαδίκτυο δίνουν και παίρνουν. Κι αυτό το κλικ του ποντικιού (το μόνο τρωκτικό που δεν φοβάμαι) μ΄ έχει μεταφέρει σε κόσμους γοητευτικούς, ηλίθιους, τετριμμένους, μαγικούς, συμβατικούς, συμβατούς κι ασύμβατους, σχιζοφρενικούς, αλλοπρόσαλλους, μαυρόασπρους και τεχνικολόρ.

Μια φίλη (εξίσου τρελή με μένα, διότι αν δεν ταιριάζαμε πώς θα συμπεθεριάζαμε) με έστειλε χτες σε μια μικρή, μια ασήμαντη, μια τοσοδούλα γωνιά του Διαδικτύου. Σε ένα μικρό, μικρό blogακι. Που δεν είναι φίρμα.

Που δεν το συζητάμε όσο κι όπως τα άλλα. Ένα μικρό μικρό blogακι (με ένα μικρό μικρό μαχαίρι) όπου βρήκα το άρθρο μιας κοπέλας. Μπήκα στο προφίλ της κι ανακάλυψα ότι είναι μια νεαρή φοιτήτρια.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ με εντυπωσίασε πάρα πολύ. (Ξυπνάτε ρε, όλοι όσοι λέτε ότι τα σημερινά παιδιά και μπλα μπλα μπα). Και γι΄ αυτό το μεταφέρω αυτούσιο.

(Δημοσιεύτηκε στο http://stokanape.blogspot. com/!)

«Μπαγιάτικα νέα Με απόφαση του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ οι έξι από τις οκτώ προσφυγικές πολυκατοικίες επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας θα κατεδαφιστούν.

Αν το ήξερες, τι σου θύμισα…

Αν δεν το ήξερες, δεν είναι καταπληκτικό νέο; Δεν σου έφτιαξα τη μέρα;

Ψιλά γράμματα για την κυβέρνηση η μνημειακή τους αξία και η αξιολόγησή τους ως ένα από τα 113 πιο σημαντικά έργα της ελληνικής αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα σύμφωνα με έκθεση του Ελληνικού Ινστιτούτου Αρχιτεκτονικής στη Φρανκφούρτη και το Παρίσι.

Λεπτομέρεια, τα σημάδια από τις οβίδες των Άγγλων κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου στις ταράτσες τους.

Και φυσικά μεγάλη πλάνη ότι αυτά τα οικήματα κουβαλάνε μέσα τους τη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας.

Οι κάτοικοί τους δεν είναι θύματα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Όχι, χαρά μου. Είναι άνθρωποι που απλά υπέστησαν έναν συνωστισμό στο λιμάνι της Σμύρνης.

Και οι πολυκατοικίες αυτές δεν ανήκουν στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Είναι απλά πολυκατοικίες. Ασυντήρητες, βρώμικες, άβαφες, ετοιμόρροπες. Που δεν έχουν λόγο ύπαρξης στο κέντρο της Αθήνας γιατί η αξία γης είναι πολύ ακριβή και φυσικά η ιστορία φτηναίνει μπροστά της.

Ίσως είναι που η ιστορία γράφεται από εμάς και πριν από μας. Κι έτσι με αλαζονεία και έπαρση μπορούμε να τη διαγράψουμε, να τη σβήσουμε, να τη στρεβλώσουμε, να την πουλήσουμε σε τιμή ευκαιρίας.

Τι κι αν το φαινόμενο αυτό εδώ και δεκαετίες διέπει τη συμπεριφορά του Νεοέλληνα; Από τη δεκαετία του ΄60 όταν τα νεοκλασικά γκρεμίζονταν για να ανεγερθούν στις θέσεις τους οι γνωστές πολυκατοικίες μέχρι σήμερα που τα προσφυγικά γκρεμίζονται για να χτιστεί ένα ακόμα εμπορικό κέντρο, η διαφορά είναι ελάχιστη και έγκειται στο γεγονός ότι η σημερινή καταστροφή γίνεται με πλήρη επίγνωση.

Κι έτσι συντελείται το τέλειο έγκλημα, το οργανωμένο, το προμελετημένο που δεν αφήνει ίχνη.

Ότι για να έχει απρόσκοπτη θέα το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης (αυτό που άργησε μια αιωνιότητα και μια μέρα και που η παράδοσή του καθυστέρησε περί τα τρία χρόνια κι ας μας έταζαν εγκαίνια μέσα στους Ολυμπιακούς Αγώνες και επιστροφή των Μαρμάρων από το Βρετανικό Μουσείο!) προς τον Ιερό Βράχο θα πρέπει να κατεδαφιστούν δύο ακόμα νεοκλασικά επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου! Δεν είναι ένας ακόμα λόγος να νιώθω υπερήφανη (Νέο)Ελληνίδα;

Ότι ο ίδιος ο βράχος προσφέρει μια εξαιρετική θέα και θα μπορούσαν στη θέση του Παρθενώνα να χτιστούν ωραιότατες μεζονέτες δεν το έχει σκεφτεί κανείς;

Υπερβολική; Δεν νομίζω. Μάλλον πολύ ρομαντική σε μια χώρα που ο κυνισμός και η ισοπέδωση γράφουν τη δική τους ιστορία».

Και για την αντιγραφή: ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ