Σαν μπουρίνι

Σαν κεραυνός εν αιθρία (στο χθεσινό μπουρίνι). Αίφνης, η Ακαδημία Αθηνών ζητεί
με ψήφισμά της να κηρυχθεί ο χώρος του Άλσους Ριζάρη στο σύνολό του διατηρητέο
μνημείο της Ιστορίας μας και αισθάνεται την ανάγκη να διαμαρτυρηθεί εντόνως
«για τη σχεδιαζόμενη καταστροφή του απομένοντος χώρου της Ριζαρείου Σχολής με
την εκεί ανέγερση του λεγόμενου Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης από το Ίδρυμα
Βασίλειος και Ελίζα Γουλανδρή». Το θέμα της ανέγερσης του Μουσείου Γουλανδρή,
στον συγκεκριμένο χώρο, με δαπάνες των δωρητών, είχε παγώσει μετά τις
προσφυγές που είχαν υποβληθεί κυρίως για λόγους προστασίας του πνεύμονος
πρασίνου. Ζητεί λοιπόν η Ακαδημία να ευρεθεί μέρος για την ανέγερση του εν
λόγω μουσείου κάπου όπου δεν θα θιγούν ούτε αρχαιότητες, ούτε το πράσινο, ούτε
και τα σεβάσμια ιδρύματα του σχετικά πρόσφατου αλλά καθοριστικής σημασίας
παρελθόντος μας. Ασφαλώς κάπου θα υπάρχει ένας τέτοιος τόπος – έξω από το
κέντρο της Αθήνας – για να στεγαστεί το μουσείο που υπόσχεται να φέρει στην
Ελλάδα έργα του Πικάσο, του Σαγκάλ, του Γκρέκο, του Ματίς και τόσων άλλων
καλλιτεχνών, που σήμερα κανένα μουσείο του κόσμου, όσο ισχυρό και αν είναι,
δεν θα μπορούσε να αποκτήσει. Δεν γνωρίζω ποιες ήταν οι βουλές των δωρητών,
αλλά το βέβαιο είναι πως «ο άνδρας κάνει τη γενιά κι όχι η γενιά τον άνδρα».
Οι φιλότεχνοι ασφαλώς θα πάνε να δουν τα περίφημα έργα σ’ όποια γειτονιά κι αν
γίνει ποτέ αυτό το μουσείο, που με την παρουσία του μπορεί να αναβαθμίσει
οποιαδήποτε περιοχή. Αρκεί να γίνει κάτι.