H καρδιά του ροκ χτυπάει στα δυτικά

Και όμως κινείται. Ή – καλύτερα – βράζει. Κάτω από την ηρεμία των στάσιμων

νερών της δισκογραφίας, οι υπόγειες διαδρομές της μουσικής τρέχουν ασταμάτητα

στους δικούς τους «ηλεκτρικούς» ρυθμούς. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περιοχές της

δυτικής όχθης εξακολουθούν να είναι οι πιο ζωντανοί πυρήνες των υπογείων

μουσικών ρευμάτων. Ούτε είναι μύθος η έκρηξη τού – εκ δυτικών συνοικιών – ροκ

που ζήσαμε τη δεκαετία του ’90. Μήπως δεν είναι από εκείνα τα μέρη (Πέραμα)

και η απαρχή του χιπ χοπ στην Ελλάδα (πολύ πριν ο Μιχάλης Μυτακίδης των Active

Member το επαναπροσδιορίσει ως low bap);

«Είναι απλό», λέει ο Γιάννης Παλαβούρας, ο οποίος εδώ και έξι χρόνια

έχει υπό την εποπτεία του τις συναντήσεις των συγκροτημάτων της δυτικής όχθης

στη «Μουσική Σκηνή στον Αέρα», στην Πετρούπολη. «Είναι περιοχές όπου το

βιοτικό επίπεδο είναι πιο χαμηλό, περιοχές προσφύγων ή εσωτερικών μεταναστών,

οπότε υπάρχει πάντα μια ανησυχία στους νέους, μια επιθυμία να αλλάξουν τον

κόσμο τους. Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πετρούπολη και θυμάμαι ότι όταν

στα 16 μου πήρα για πρώτη φορά την κιθάρα στα χέρια μου, κάθε σπίτι, κάθε

υπόγειο, είχε ένα γκρουπάκι που έπαιζε. Υπήρχε και υπάρχει ρεύμα. Πολλά

προβάδικα, πολλά μικρά στούντιο, ανοικτοί και ιδιωτικοί χώροι όπου παίζεται

ζωντανά μουσική. Αν ανοίξω την ατζέντα μου, θα βρω πάνω από 100 γκρουπ που

έρχονται και παίζουν εδώ – από ροκ, χιπ χοπ και μέταλ μέχρι ελληνικό έντεχνο.

Βέβαια υπάρχει και πολύ σκυλάδικο σ’ αυτές τις περιοχές, αλλά και πού δεν

υπάρχει;».

Ωστόσο οι εποχές αλλάζουν, τα «παιδιά» των αρχών του ’90 μπορεί να έχουν

πατήσει ήδη τα 40 και οι νέοι κοινωνικοί κυματισμοί να μην έχουν βρει ακόμα

τους εκφραστές τους. Το ελληνικό ροκ τουλάχιστον δεν φαίνεται να τα καταφέρνει

τόσο καλά τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται, άραγε, για μια σοβαρή νόσο που δεν

έχει βρει το αντίδοτό της ή πρόκειται απλώς για μια κακιά εποχή που θα

ξεπεραστεί; Πάντως, νέες «Τρύπες» δεν βλέπουμε. Ούτε καν νέους Πυξ Λαξ…

«Περάσαμε μια κακιά φάση», λέει ο Νίκος Σπυρόπουλος, ένας εκ των

ιδιοκτητών του «οικογενειακού» Studio Live των Αγίων Αναργύρων που είναι από

μόνο του μια ιστορία στη διαδρομή του ελληνικού ροκ. Προβάδικο, στούντιο

ηχογράφησης, ανεξάρτητη δισκογραφική (από το 1994) και εταιρεία διοργάνωσης

συναυλιών το Studio Live των Αγίων Αναργύρων, το οποίο δημιούργησαν τα αδέλφια

Σπυρόπουλοι το ’90 (γνωστοί και ως Τσοπάνα Rave στον μουσικό χώρο),

εξακολουθεί να είναι και σήμερα σημείο αναφοράς όλων των ελληνόφωνων ροκ

γκρουπ της ευρύτερης περιοχής. Εκεί έγραφαν του δίσκους τους οι Πυξ Λαξ, εκεί

γράφει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, από εκεί ξεπήδησαν και τα γκρουπ της

ευρύτερης παρέας – Όναρ, Σύννεφα με Παντελόνια και Domenica.

«Αυτήν τη στιγμή που μιλάμε», λέει ο Νίκος Σπυρόπουλος, «μπαίνουμε και

πάλι σε μια νέα πολύ καλή φάση. Πολλές μπάντες ετοιμάζουν τα demo τους, πολλά

παιδιά του σχολείου κάνουν πρόβες καθημερινά κι εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε να

τους διευκολύνουμε τη ζωή. Και μέσω των λάιβ που οργανώνουμε και με τις

οικονομικές διευκολύνσεις που παρέχει το στούντιο, κυρίως στους μαθητές.

Θέλουμε να βοηθάμε όσους αγαπούν τη μουσική».

Το «σταριλίκι» έφερε κάμψη

Εκείνο που έχει μεγαλύτερη σημασία για τον Νίκο Σπυρόπουλο είναι να καταλάβουν

τα νέα παιδιά ότι η μουσική είναι πρώτα απ’ όλα μια τρέλα, ένας έρωτας και πως

αν δεν είσαι δοσμένος σ’ αυτήν την τρέλα καλύτερα να μην περιμένεις μέλλον.

«Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια όλοι παίζουν για να εξασφαλίσουν ένα συμβόλαιο

με κάποια μεγάλη δισκογραφική και μετά να αράξουν. Βιάζονται πολύ τα νέα

παιδιά. Θέλουν να γίνουν σταρ από τη μία στιγμή στην άλλη. Κατά τη γνώμη μου,

αυτή είναι μία από τις βασικότερες αιτίες για την κάμψη που είχαμε στο ροκ».

«Κάποιοι την ψώνισαν…»

Ο 25χρονος Μάριος Λουπάσης, γέννημα – θρέμμα της Πετρούπολης, και ένας από

τους πρωτεργάτες του πενταμελούς γκρουπ Wild Machine (χαρντ ροκ) που έλαβαν

μέρος και στην 11η Συνάντηση Συγκροτημάτων της Δυτικής Αθήνας στη «Μουσική

Σκηνή στον Αέρα», λέει ότι πριν από τέσσερα χρόνια υπήρχαν τουλάχιστον δέκα

γκρουπ στην ευρύτερη παρέα.

«Τώρα δεν μιλάμε. Τσακωθήκαμε. Για βλακείες. Την ψώνισαν κάποιοι κι άρχισαν

να βάζουν τρικλοποδιές στους υπόλοιπους. Νόμιζαν ότι έτσι θα πιάσουν την

καλή…».

Οι Wild Machine είναι ένα από τα γκρουπ που δεν θα τα δούμε να παίζουν

εύκολα στις κεντρικές σκηνές της πόλης, ούτε να υπάρχουν στα δισκοπωλεία.

Όπως δεκάδες άλλοι «συνάδελφοί» τους φτιάχνουν το κοινό τους σιγά σιγά μέσα

από τις γειτονιές τους, τα φεστιβάλ που οργανώνονται κατά καιρούς, τις

εμφανίσεις τους στα λαϊβάδικα της περιοχής τους. Αποπειράθηκαν ποτέ να

πλησιάσουν την επίσημη δισκογραφία;

«Όχι βέβαια», λέει ο Μάριος. «Αυτά τα πράγματα δεν ενδιαφέρουν τις μεγάλες

δισκογραφικές. Κάτι demo κάναμε… Αλλά εμάς πρέπει να μας δεις λάιβ για να

καταλάβεις περί τίνος πρόκειται. Γκλαμ ροκ – η σκηνική παρουσία μετράει

περισσότερο. Από ‘κεί φτιάχνουμε το κοινό μας».

Γεύση από μέταλλο

H μεγάλη κοιλιά που έκανε το ροκ τα τελευταία χρόνια, τόσο σε επίπεδο

δισκογραφικό όσο και στη γενικότερη κινητικότητά του στις υπόγειες διαδρομές

της πόλης, είναι γνωστό ότι καλύφθηκε σε μεγάλο βαθμό από την εξάπλωση του χιπ

χοπ, που κατάφερε να εισχωρήσει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του Λεκανοπεδίου.

Όπως λέει δε ο Γιάννης Παλαβούρας, ο οποίος οργανώνει φέτος την 11η Συνάντηση

Συγκροτημάτων της Δυτικής Αθήνας, «από ροκ μόνο τα Διάφανα Κρίνα είναι πολύ

δυνατά στα λάιβ τους και κάνουν εισιτήρια. Τώρα αν θέλετε να μιλήσουμε για το

χιπ χοπ και για το low bap ειδικά, εκεί πλέον μιλάμε για μια μεγάλη σκηνή που

έχει καταφέρει να ανανεώσει το κοινό της και δεν πέφτει ποτέ, ακόμη και τις

καθημερινές, κάτω από 400 εισιτήρια».

Δεν είναι όμως μόνο το χιπ χοπ που έχει ρεύμα. «Μεγάλη άνοδο σ’ αυτές τις

περιοχές έχει και η metal σκηνή. Ενώ στο ροκ υπάρχει ξεσκαρτάρισμα – κι αυτό

έχει και θετικά σημεία -, όλη αυτή η κουλτούρα του κιθαριστικού ροκ, που είναι

και πιο σκληρό, έχει τεράστιο ρεύμα. Πάμπολλα συγκροτήματα. Ακόμη και από την

επαρχία. Με δουλειές που θα έκαναν άνετα καριέρα ακόμη και στο εξωτερικό»,

εξηγεί.

Ο Στάθης Παυλάντης διατηρεί εδώ και 14 χρόνια στούντιο ηχογράφησης στον

Κορυδαλλό – ένα από τα κέντρα αναφοράς και σημεία συνάντησης των ροκάδων και

κυρίως χεβι-μεταλλάδων της ευρύτερης περιοχής. Άλλωστε και ο ίδιος, εκτός από

παραγωγός και ηχολήπτης, ανήκει εδώ και 13 χρόνια στους Reflections, ένα από

τα παλιότερα και πιο αξιόλογα εγχώρια γκρουπ χέβι μετάλ της πόλης.

«Υπάρχει έξαρση», λέει. «Κυρίως ποιοτική. Πολλά νέα γκρουπ, πολλές μικρές

εταιρείες που έχουν και διανομή στο εξωτερικό, πάρα πολλά στούντιο – κυριλέ

στούντιο, νόμιμα. Εγώ μόνο ξέρω γύρω στα 10 που είναι στον Πειραιά».

H μέταλ σκηνή (λέει ο Στάθης) δεν έχει αντιπροσώπευση στις μεγάλες

δισκογραφικές «και γενικά δεν προωθείται», γιατί πάντα κινούνταν σε ένα

underground επίπεδο – «και ευτυχώς παραμένει έτσι». «Όμως ένα μεγάλο κομμάτι

του πληθυσμού που δεν φαίνεται, είναι εκεί, πιστό. Αν κοιτάξετε στα ανάλογα

περιοδικά θα δείτε πόσες ξένες μπάντες έρχονται στην Αθήνα κάθε μήνα».

Γιατί κατά τη γνώμη σου υπάρχει αυτή η έξαρση;

To χέβι μέταλ έχει μια αντιδραστική υφή και κάνει τα παιδιά των 16 ετών να

ξεχωρίζουν στο σχολείο. Κατά βάση όμως είναι παρεξηγημένη μουσική. Όλα αυτά με

τους ανάποδους σταυρούς και τις νεκροκεφαλές, όλα αυτά τα τύπου ντεθ μέταλ

είναι καραγκιοζιλίκια. Αλλά όλα αυτά πρέπει να περάσεις τα 16 για να τα

καταλάβεις…».

Την ώρα που η πόλη ροχαλίζει μπροστά στις ανοιχτές τηλεοράσεις, την ώρα που η

δισκογραφία κυνηγάει τους «πειρατές» σε πάρκα και πλατείες, η μουσική

ακολουθεί ανενόχλητη την δική της υπόγεια πορεία και μάλιστα σε εντάσεις…

εκκωφαντικές – ίσως γιατί θέλει να διαπεράσει το παχύ στρώμα ηρεμίας που

καλύπτει την επιφάνεια. Άραγε θα φθάσει ποτέ να τη διαπεράσει; Ό,τι και να

γίνει πάντως, μας αρέσει που κάπου εκεί, στην άλλη πλευρά του Κηφισού, τα φώτα

παραμένουν αναμμένα μέχρι πρωίας…

ΔΥΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ

Με δύναμη από τη Θεσσαλονίκη

Μπορεί κατ’ όνομα να φέρουν τον μύθο των δυτικών συνοικιών της Θεσσαλονίκης –

ναι και εκεί οι δυτικές συνοικίες έχουν τον μύθο τους -, το ρεπερτόριό τους

όμως και η γενικότερη πορεία τους τούς τοποθετεί στη νέα γενιά των ποπ

συγκροτημάτων που αισθάνονται στα νερά τους ακόμη και δίπλα στον Βαλάντη ή

στον Βασίλη Καρρά (με τον πρώτο συνεργάστηκαν πέρυσι στο «Γκάζι» και με τον

δεύτερο φέτος στην «Πύλη Αξιού» της Θεσσαλονίκης).

Ακόμη και ένα όνομα όμως κερδίζει καμιά φορά τις εντυπώσεις…

«Μα, καταγόμαστε από ‘κεί», λέει ο Βασίλης Ματζουράνης, ο οποίος παίζει

πλήκτρα στο γκρουπ. «Κορδελιό, Εύοσμος, Μενεμένη είναι οι δυτικές συνοικίες

της Θεσσαλονίκης οι οποίες έχουν κι αυτές παράδοση στη μουσική. Όλα τα μέλη

του γκρουπ γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εκεί». Οι Δυτικές Συνοικίες φτιάχτηκαν κι

έδρασαν από το 1996 στη Θεσσαλονίκη, οι δύο τους δίσκοι κυκλοφόρησαν από την

Alpha Records, η πρώτη μεγάλη επιτυχία («Καλοκαιρινά ραντεβού») ήρθε το

καλοκαίρι του 2003. Πριν λίγες ημέρες πήραν το βραβείο Αρίων για το Καλύτερο

Γκρουπ.

«Ο δίσκος κυκλοφόρησε το 2001 και το τραγούδι έγινε γνωστό το 2003, όταν πια

είχαμε μπει στο στούντιο για να κάνουμε το “Μακριά σου”, το οποίο βραβεύθηκε

στα Αρίων» λέει ο Βασίλης. «Είναι από τα ανεξήγητα που δεν χρειάζονται

ανάλυση», τονίζει. «Βέβαια στη Θεσσαλονίκη ήμασταν ήδη γνωστοί και ειδικά αυτό

το τραγούδι είχε παιχτεί πάρα πολύ στα ραδιόφωνα». Γιατί κατέβηκαν στην Αθήνα;

«Γίνεται διαφορετικά; Αν δεν κατεβαίναμε θα μέναμε γνωστοί στη Θεσσαλονίκη. Το

πιο πιθανόν, εσείς δεν θα μας ξέρατε».

INFO

Άρχισε ήδη η 11η Συνάντηση Συγκροτημάτων της Δυτικής Αθήνας στη «Μουσική Σκηνή

στον Αέρα» (Κεντρική Πλατεία Πετρούπολης), τηλ. 210-5056.199.

Σήμερα: Tilbury on cloves, Πυρ και Μανία (ελληνικό ροκ).

Πέμπτη: Forensick, Pack Stab, Studio Way, Intowscars (αγγλικό ροκ)

Παρασκευή: Qualified, Blues anderground syndrom, Blues burger (μπλουζ)

Κυριακή: Ritual of the blacksun, Vicroyal, Obduction, Ravecult, Face

les god – Dark messiah (metal).