Παράλυτος από αστυνόμο-πιστολέρο

Για χρόνια ήταν δημόσιος κίνδυνος. Ένας νταής αστυνομικός που σε κατάσταση

μέθης σκορπούσε τον τρόμο πυροβολώντας με το παραμικρό. Ένας «Ρίνγκο», ο

οποίος μετά τα νυχτοπερπατήματά του έφτασε στο σημείο να στείλει στο

νοσοκομείο διερχόμενους οδηγούς που συνάντησε τυχαία σε διασταυρώσεις!

Την πρώτη φορά που ο υπαστυνόμος Θεόδωρος Χαλουλάκος απασχόλησε τη Δικαιοσύνη,

αλλά και την Ελληνική Αστυνομία (ΕΛ.ΑΣ.) ήταν το 1996. Τότε δεν δίστασε να

σημαδεύσει – ευτυχώς ανεπιτυχώς – έναν οδηγό ταξί στον Πειραιά. Τη δεύτερη

φορά, μόλις 20 ημέρες αργότερα, ο «φρουρός του νόμου», αφού ακύρωσε κάθε

φωτεινό σηματοδότη και πινακίδα με την ένδειξη STOP, μπήκε σε μια διασταύρωση

και παρέσυρε στο… Τζάννειο με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις δύο νέα

παιδιά που διέρχονταν από το σημείο με τις μηχανές τους.

Η επικίνδυνη συμπεριφορά του υπαστυνόμου, αν και έγινε αντιληπτή από τις

αρμόδιες Αρχές, δεν γιατρεύτηκε. Ανεπαρκή τα μέτρα που έλαβαν, όπως συμβαίνει

με τους περισσότερους επίορκους αστυνομικούς, δεν απέτρεψαν το τρίτο χτύπημα

του 40χρονου υπαστυνόμου.

Με πολιτικά. Τη νύχτα της 20ής Φεβρουαρίου του 2000 μια παρέα τεσσάρων

παιδιών από την Κάντζα, ηλικίας 16 έως 17 ετών τότε, που επέβαινε σε ένα Μίνι

Κούπερ κατευθύνονταν σε ένα φιλικό σπίτι στην Αρτέμιδα. Εκεί, για κακή τους

τύχη, έπεσαν στον δρόμο του Χαλουλάκου, ο οποίος με πολιτική περιβολή τούς

πλησίασε και με το πιστόλι στο χέρι τούς ζήτησε να κατέβουν. Τα παιδιά

φοβήθηκαν και έφυγαν. Δευτερόλεπτα μετά ο πιστολέρο αστυνομικός θα σημαδεύσει

και θα τραυματίσει για πάντα τον μαθητή της Γ’ Λυκείου Σωτήρη Κατσιώτη.

Εννέα ημέρες μετά το τραγικό συμβάν, οι Αστυνομικές Αρχές εντόπισαν τον

ένστολο δράστη. Τον Μάρτιο του 2001 η Δικαιοσύνη καταδίκασε τον Χαλουλάκο σε

κάθειρξη 10 χρόνων και 4 μηνών. Ωστόσο, ο επίορκος αστυνομικός, ο οποίος

αποτάχθηκε από το σώμα της ΕΛ.ΑΣ., δεν θα βρεθεί στις φυλακές.

Με πρόταση του εισαγγελέα Ανδρέα Κατεβάτη, όπως λέει με παράπονο στα «ΝΕΑ» ο

κ. Γιάννης Κατσιώτης, πατέρας του Σωτήρη, ο Χαλουλάκος θα αφεθεί ελεύθερος,

μέχρι τη νέα εκδίκαση της υπόθεσης, η οποία έχει προσδιορισθεί να γίνει στις

αρχές Ιουνίου, ύστερα από έφεση του δράστη!

Τράβηξε πιστόλι εναντίον ταξιτζή που διαμαρτυρήθηκε

Δόκιμος αστυφύλακας ακόμη ο Θεόδωρος Χαλουλάκος θα βρεθεί στο εδώλιο του

κατηγορουμένου, όταν στις 3 Μαΐου 1996 θα πυροβολήσει εναντίον ενός άλλου…

δράστη. Του οδηγού ταξί Βαγγέλη Κουργιάννη, ο οποίος έκανε το λάθος να του

μιλήσει άσχημα μόλις τον είδε να οδηγεί επικίνδυνα.

Και τότε ήταν βράδυ, και τότε ο αστυνομικός οδηγούσε υπό την επήρεια

οινοπνεύματος. Ο οδηγός του ταξί, μαζί με έναν νεαρό πελάτη κατευθύνονταν από

το Ταμπούρια προς τον ηλεκτρικό σταθμό του Πειραιά. Κατά τη διάρκεια της

διαδρομής, μία ώρα πριν από τα μεσάνυχτα, βλέπει ένα προπορευόμενο αυτοκίνητο

να κάνει επικίνδυνους ελιγμούς.

Στο τιμόνι ήταν ο Χαλουλάκος. Ο ταξιτζής, μη γνωρίζοντας τον ευμετάβλητο

χαρακτήρα του άγνωστου οδηγού, κάνει – το παρ’ ολίγον μοιραίο – λάθος να

κορνάρει και να ζητήσει σε έντονο ύφος και με βρισιές εξηγήσεις από τον

Χαλουλάκο.

Όταν ο Χαλουλάκος θα κατέβει από το αυτοκίνητο κρατώντας ένα Σμιθ-Γουένσον, ο

Κουργιάνης θα καταλάβει ότι πρέπει να φύγει άρον άρον. Καθώς πατάει γκάζι να

φύγει ακούγεται ένας πυροβολισμός. Ευτυχώς γι’ αυτό ο Χαλουλάκος είχε

αστοχήσει. Πριν συνειδητοποιήσει την περιπέτεια που πέρασε, κατά την αποβίβαση

του επιβάτη του στον Ηλεκτρικό του Πειραιά, θα διαπιστώσει ότι τον ακολουθεί

με το αυτοκίνητό του ο δράστης.

Ζήτησε βοήθεια. Η εμπειρία στη νυχτερινή βάρδια θα οδηγήσει τον

Κουργιάνη στο Αστυνομικό Τμήμα Πειραιά. Εκεί θα παρκάρει το ταξί του ζητώντας

απεγνωσμένα βοήθεια από τον αστυνομικό που φρουρούσε την είσοδο. Με τη βοήθεια

τριών αστυνομικών, ο Χαλουλάκος θα δεχθεί να κατέβει από το αυτοκίνητό του, να

τους παραδώσει το όπλο και να τους ακολουθήσει στα γραφεία του Τμήματος.

Ευτυχώς γι’ αυτόν, το αδίκημα διεπράχθη στην περιοχή ευθύνης του Αστυνομικού

Τμήματος Δραπετσώνας. Εκεί οδηγείται τόσο αυτός όσο και ο οδηγός του ταξί. Με

τη διαδικασία αυτή ο Χαλουλάκος κατάφερε να κερδίσει πολύτιμο χρόνο από το

αλκολτέστ.

Οι αστυνομικοί του Ττμήματος με καθυστέρηση ωρών θα τον μεταφέρουν στο Τζάνειο

για αιμοληψία. Στη θέα της σύριγγας ο Χαλουλάκος, επικαλούμενος έναν παιδικό

φόβο, θα αρνηθεί να δώσει αίμα. Η μέτρηση θα γίνει αργότερα με άλλη μέθοδο.

Παρ’ όλα αυτά στο αίμα του θα ανιχνευθούν 196mg στα 100ml, όταν το όριο ήταν

0,85!

Μια… μπίρα. Στο δικαστήριο που ακολούθησε, οι δικαστές θα δεχθούν την

απίστευτη δικαιολογία του Χαλουλάκου. «Δεν ήμουν μεθυσμένος. Με κέρασαν μια

μπίρα οι συνάδελφοι στο Αστυνομικό Τμήμα Δραπετσώνας»! Αυτό το επιχείρημα

πρόβαλε ο Χαλουλάκος και έγινε δεκτό. Ο αστυνομικός όμως του Τμήματος Πειραιά

θα πει στο δικαστήριο ότι ο Χαλουλάκος ήταν μεθυσμένος.

Άγνωστο γιατί το δικαστήριο, όπως καταγγέλλει ο πατέρας του Σωτήρη Κατσιώτη,

δεν θα λάβει υπόψη του ότι ο επίορκος αστυνομικός όχι μόνο πυροβόλησε, αλλά

και με ένα περίστροφο για το οποίο δεν διέθετε άδεια. «Απλώς δέχθηκαν την

απόσυρση των μηνύσεων που υπέβαλαν ο Κουργιάνης και ο Χαλουλάκος», υποστηρίζει

ο κ. Κατσιώτης. «Στο δικαστήριο ο οδηγός του ταξί υποστήριξε ότι δεν ήταν

σίγουρος αν είδε καλά ότι ο Χαλουλάκος κρατούσε στα χέρια του περίστροφο». Και

όμως, ο νεαρός επιβάτης του ταξί είχε επιβεβαιώσει το γεγονός.

Είκοσι μία ημέρες αργότερα, ο Χαλουλάκος θα γίνει υπαίτιος ενός ακόμη τροχαίου

επεισοδίου. Μόνο που αυτήν τη φορά, δύο νεαροί που επέβαιναν σε μηχανές μικρού

κυβισμού θα βρεθούν με σοβαρές κακώσεις στο Τζάνειο Νοσοκομείο.

Μεθυσμένος για μία ακόμη φορά ο Χαλουλάκος θα τους κλείσει τον δρόμο σε μια

διασταύρωση στη Δραπετσώνα, καθώς με σβηστά τα φώτα παραβίασε τον κόκκινο

σηματοδότη και την πινακίδα STOP!

Η νύχτα που του σημάδεψε τα όνειρα

Ήταν ένα σαββατιάτικο βράδυ του χειμώνα. Το εφηβικό πάρτι είχε προγραμματισθεί

από καιρό να γίνει στις 19 Φεβρουαρίου του 2000 στο σπίτι της Νένας, στην

Αρτέμιδα. Η παρέα της από την Κάντζα, ο Κώστας, ο Λάμπρος, η Τασία και ο

Σωτήρης ξεκίνησαν με ένα μίνι Κούπερ για να διασκεδάσουν στο πάρτι της φίλης

τους.

Δεν πρόλαβαν να μπουν στο σπίτι. Είχαν φθάσει στην Αρτέμιδα, αλλά δεν γνώριζαν

με ακρίβεια τον δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι της. Με τα κινητά τους τηλέφωνα

ζητούν να έρθει ένα από τα παιδιά με το παπάκι του και να τους οδηγήσει αυτός.

Αυτό έγινε.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής τούς ακολουθεί ο υπαστυνόμος Β’ Θεόδωρος

Χαλουλάκος, ο οποίος υπηρετεί στο αεροδρόμιο των Σπάτων. Δεν βρίσκεται σε ώρα

υπηρεσίας, αλλά κρίνει σκόπιμο να κάνει έλεγχο στο αυτοκίνητο των παιδιών, το

οποίο είχε μόλις σταθμεύσει έξω από το σπίτι της φίλης τους. Με ύφος που δεν

σήκωνε την παραμικρή αντίρρηση, σκύβει στο παράθυρο του Μίνι Κούπερ και

φωνάζει: «Ανοίξτε, Αστυνομία». Τα παιδιά που μόλις είχαν μισανοίξει το

παράθυρο του αυτοκινήτου, πανικοβάλλονται στη θέα του 38χρονου άνδρα που τους

σκοπεύει με το περίστροφό του. Ο οδηγός πατάει το γκάζι για να απομακρυνθεί.

Ο Χαλουλάκος όμως «δεν σήκωνε πολλά». Βλέποντας τους… ύποπτους με το Μίνι

Κούπερ να απομακρύνονται, στάθηκε και πυροβόλησε δύο φορές. Η πρώτη θα

σφηνωθεί στην άσφαλτο. Η δεύτερη διαπέρασε το πίσω μέρος του αυτοκινήτου και

καρφώθηκε στη μέση του Σωτήρη Κατσιώτη. Το Μίνι Κούπερ συνέχισε την πορεία

του, όταν ο Σωτήρης γυρίζει και λέει στους φίλους του: «Ρε παιδιά δεν νιώθω τα

πόδια μου». Δίπλα του κάθεται ο Κώστας, ο οποίος παρατηρεί ότι η μέση του

Σωτήρη ήταν γεμάτη αίματα. «Σωτήρη, έχεις χτυπήσει», του λέει.

Μόλις ο Χαλουλάκος συνειδητοποιεί τι έκανε, το βάζει στα πόδια. Ένα από τα

παιδιά που είχαν βγει από το πάρτι προλαβαίνουν μέσα στη νύχτα να συγκρατήσουν

κάποιους από τους αριθμούς της πινακίδας του κόκκινου Οτομπιάνκι. Για εννέα

ημέρες ο δράστης παρέμενε άγνωστος. Οι συγγενείς και οι φίλοι του Σωτήρη

Κατσιώτη, όταν δεν βρίσκονται στο νοσοκομείο, οργώνουν την περιοχή για την

ανεύρεση κάθε στοιχείου που θα οδηγούσε στην αποκάλυψη της ταυτότητας του

δράστη.

«Δύο ημέρες μετά τον τραυματισμό του παιδιού μου, μου ήρθε μια πληροφορία ότι

δράστης είναι αστυνομικός», θυμάται ο κ. Κατσιώτης, ο οποίος είχε γυρίσει γη

και ουρανό για να βρει τον δράστη που σακάτεψε αναίτια το παιδί του.

Οι ημέρες περνούν. Ο Σωτήρης δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή. Τη μία εγχείρηση,

ακολουθεί άλλη. Όλες αυτές τις ημέρες που τα μέσα ενημέρωσης με εκτενή

ρεπορτάζ κάνουν γνωστό τον αγώνα που δίνει ο Σωτήρης, ο επίορκος αστυνομικός

παραμένει άφαντος.

Μέχρι που εννέα ημέρες μετά ο διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος του

Αεροδρομίου των Σπάτων δίνει εντολή στον Χαλουλάκο να μεταφέρει μια

αλληλογραφία στην Ασφάλεια Αττικής, στο Μέγαρο της Λεωφ. Αλεξάνδρας. Εκεί, οι

αστυνομικοί τού ζήτησαν να παραμείνει στον χώρο, ως ύποπτος της ένοπλης

επίθεσης εις βάρος του Σωτήρη Κατσιώτη.

Υπάρχει ελπίδα

Αθλητής του μήκους, και μάλιστα με υψηλές επιδόσεις, ο Σωτήρης ονειρευόταν να

συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Με ομοσπονδιακό προπονητή να

τον καθοδηγεί, προετοιμαζόταν καθημερινά μαζί με καταξιωμένους αθλητές, όπως η

Νίκη Μπακογιάννη. Τις ίδιες επιδόσεις είχε ο Σωτήρης και στο σχολέιο. Άριστος

μαθητής, ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας. Η σφαίρα που ακόμη και σήμερα βρίσκεται

σφηνωμένη στη σπονδυλική του στήλη δεν του επέτρεψε να εκπληρώσει τις

επιθυμίες του, όμως δεν τον λύγισε.

Σήμερα ο Σωτήρης είναι φοιτητής του τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου

Αθηνών. Παρ’ ότι το όνομά του φιγουράρει στους εισακτέους του Τμήματος

Πληροφορικής του Πολυτεχνείου, μετεγγράφηκε αφού το Τμήμα του ΕΜΠ δεν είναι

προσβάσιμο στα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Η ελπίδα έρχεται από τη Γερμανία. Μια νέα ιατρική μέθοδος, που εφαρμόζεται

πειραματικά σε κλινική του Μονάχου, γεμίζει ελπίδες την οικογένεια Κατσιώτη.

Το μεγάλο κόστος τής επέμβασης όμως δεν μπορεί να το καλύψουν οι δύο

εργαζόμενοι γονείς του. Η βοήθεια της Πολιτείας είναι απαραίτητη και κυρίως επιβεβλημένη.