ΤΟ ΔΡΑΜΑ της δημόσιας υγείας στη χώρα μας και οι τεράστιες ελλείψεις
των νοσοκομείων επανήλθαν στην επικαιρότητα κατά τραγικό τρόπο το περασμένο
διήμερο.
ΔΥΟ γυναίκες έχασαν τη ζωή τους επειδή δεν βρέθηκαν κρεβάτια σε Μονάδες
Εντατικής Θεραπείας για να νοσηλευτούν.
ΚΑΙ είναι δύο περιπτώσεις που έγιναν γνωστές γιατί ποιος ξέρει πόσα
άλλα παρόμοια περιστατικά δεν βλέπουν ποτέ το φως της δημοσιότητας.
ΟΥΔΕΙΣ ισχυρίζεται ότι η αναβάθμιση του συστήματος υγείας στη χώρα
είναι απλή υπόθεση, αφού χρόνιες ελλείψεις, παραλείψεις και διάφορα συμφέροντα
ή διαμάχες…
ΕΧΟΥΝ δημιουργήσει οξύτατα προβλήματα και έχουν παγιώσει ανεπίτρεπτες
καταστάσεις που είναι εξαιρετικά δύσκολο να αντιστραφούν.
ΩΣΤΟΣΟ δεν μπορεί κανείς να μη διερωτηθεί πώς ενώ επί τόσα χρόνια
ακούμε, σχεδόν σε καθημερινή βάση, μεγαλόστομες διακηρύξεις και μεγαλόπνοα
προγράμματα…
ΚΑΘΩΣ και για τη διάθεση τεράστιων ποσών στον τομέα της υγείας…
Η κατάσταση, αντί να βελτιώνεται, μοιάζει να χειροτερεύει.
ΓΙΑΤΙ βέβαια όταν η χώρα διαθέτει περίπου τον μισό αριθμό κρεβατιών σε
Μονάδες Εντατικής Θεραπείας από αυτόν που αποτελεί τον μέσο όρο στην Ευρώπη…
ΚΑΙ όταν υπάρχουν κρεβάτια που παραμένουν κενά λόγω έλλειψης προσωπικού
ή επειδή οι νοσηλευτές των Μονάδων χρησιμοποιούνται σε άλλες θέσεις…
ΤΟΤΕ ο καθένας δικαιούται να αναρωτηθεί:
ΚΑΛΗ και άγια η μεταρρύθμιση, αλλά μήπως έπρεπε να αρχίσει από μερικά
περισσότερο πρακτικά και επείγοντα ζητήματα;
