Φοβήθηκα τα… χαρτάκια

ΤΑ ΕΚΑΝΕ όλα σε μικρή ηλικία. Σχεδόν αμούστακος (14/12/86) έκανε το ντεμπούτο

του στη μεγάλη κατηγορία. Έξι μήνες μετά, στα 21 του χρόνια, φόρεσε τη φανέλα

με το «τριφύλλι» στο στήθος. Λίγο αργότερα, σειρά παίρνει η Εθνική. Και στα 23

του, νυμφεύθηκε την Αλέκα, δηλαδή το παιδικό του (από τα 15!) φλερτ.

Ο Γιάννης Καλλιτζάκης δεν μιλάει συχνά. Όταν όμως το κάνει, δείχνει άνετος.

Ευθύς. Ειλικρινής. Έτοιμος να απαντήσει σε όλα, άσχετα αν αφορούν τη ζωή «πέρα

από το ποδόσφαιρο» ή αν σχετίζονται με την υπερ-δεκαετή προσφορά του. Τις

κοντά 300 συμμετοχές του στην πρώτη Εθνική.

«Ο πατέρας μου δούλευε ως μηχανολόγος μηχανικός. Και εγώ ήμουν το τελευταίο

αγόρι, σε οικογένεια με μόλις ένα κορίτσι. Στην Ελευσίνα, τότε οι εποχές ήταν

άλλες. Βόλτες στη γειτονιά και αθλητισμός», θυμάται ο διεθνής στόπερ,

γυρίζοντας πίσω το ρολόι του χρόνου. Χαμογελά. «Ήμουν μάλλον ατίθασο παιδί.

Φασαριόζικο! Να σκεφθείς, ότι στα 10-11 και σε σκανταλιές, κάηκα ολόκληρος!

Κατέληξα με εγκαύματα στο νοσοκομείο…».

ΕΚΑΝΑ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ

Ψηλός, γεροδεμένος, πέρασε από όλα τα… αθλητικά στάδια προτού ερωτευθεί το

ποδόσφαιρο. «Με προπονητή τον Τσούτσουρα και τον Μίχα κοντά μου, ασχολήθηκα με

στίβο. Έκανα ταχύτητες, κατοστάρια! Πρόλαβα τέσσερις-πέντε αγώνες με τον

Πανελευσινιακό. Βλέποντας όμως τους ποδοσφαιριστές κοντά μου, πέρασα τις

γραμμές. Στη θέση του τερματοφύλακα. Έβγαλα δελτίο, παράλληλα με την… τρέλα

μου για μπάσκετ, βόλεϊ, πινγκ -πονγκ». Από γκολκίπερ, κατέληξε στην άμυνα.

Αντίθετα με τα άλλα παιδιά που τους μαγνήτιζε το κέντρο ή η επίθεση, ο

αδύνατος (τότε) Γιάννης ζητούσε δράση. «Αυτό που ήθελα να κάνω ήταν να πέφτω

στο έδαφος! Να κυλιέμαι στο χώμα…». Έτσι, λοιπόν, γεννήθηκε ο σέντερ-μπακ

«συνώνυμο» του σωστού τάκλιν.

ΣΤΟΝ ΔΙΑΓΟΡΑ

«Έπαιξα στην Εθνική παίδων και στα 20 με ζήτησε ο Τόζα Βεσελίνοβιτς για τον

Διαγόρα. Έλα όμως που η διοίκηση με είχε τάξει στον Παναθηναϊκό; Η λύση δόθηκε

με δανεισμό έξι μηνών». Ένα από τα πρώτα ματς θα μείνει αξέχαστο στον

Καλλιτζάκη. Αντίπαλος ο Τάσος Μητρόπουλος! «Ο Τόζα με έβαλε αμυντικό χαφ για

μία και μοναδική φορά. Από τότε είχαμε κόντρα. Τα λόγια του “ηρέμησε ρε μικρέ”

δεν έχουν σβήσει από το μνήμη μου». Γελά ενθυμούμενος τις μονομαχίες. «Συνήθως

έτσι γίνεται στο γήπεδο. Μετά όμως παραμένουμε φίλοι. Με τον Βασίλη Δημητριάδη

για παράδειγμα ανταλλάξαμε πολλές φορές κουβέντες και αργότερα αναλύαμε τον αγώνα»!

ΣΤΗΝ ΠΑΙΑΝΙΑ

Καλοκαίρι ’87 ο «άβγαλτος» Γιάννης Καλλιτζάκης περνά το κατώφλι της Παιανίας.

Αφήνει την Ελευσίνα, αλλά μικρός καθώς είναι δεν μένει σε σπίτι! «Επί 1,5

χρόνο ήμουν σε ξενοδοχείο, μαζί με Δώνη και Καλατζή. Καλά ήταν. Σωστή διατροφή

και τα σχετικά…». Τότε, στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού κυριαρχούσαν τα

«ιερά τέρατα»: Ζάετς, Ρότσα, Δημόπουλος, Σαραβάκος, Σαργκάνης, Μαυρίδης. Και ο

Καλλιτζάκης ήταν φοβισμένος. «Άργησα να… ξεψαρώσω. Για ένα χρόνο τους

μιλούσα στον… πληθυντικό! Μέσα σε ένα χρόνο ήμουν συμπαίκτης με

ποδοσφαιριστές που τους έβλεπα στα χαρτάκια που μάζευα! Ωστόσο, όλοι με

βοήθησαν και μέσα στην ατυχία μου στάθηκα τυχερός. Τραυματίστηκαν οι Καρούλιας

– Βαμβακούλας, πήγα καλά στην αρχή, είδα… φως στην ενδεκάδα».

ΠΡΩΤΑ ΒΗΜΑΤΑ

Τα πρώτα βήματα του Καλλιτζάκη δεν ήταν σε ήρεμη θάλασσα, αλλά στον ωκεανό.

«Με αντίπαλο τον Καντονά και τον Ρας. Οσέρ και Γιουβέντους! Εκεί καθιερώθηκα.

Θυμάμαι βαθιά τους αγώνες, άσχετα αν στην αρχή μείναμε για δύο χρόνια δίχως

τίτλους. Η Μεικτή Ευρώπης όμως και το ταξίδι στο Μιλάνο ήταν αξέχαστη

εμπειρία. Θα ήθελα να βλέπω πολλά ματς στο βίντεο. Όταν σηκώνεις στον ουρανό

ένα Κύπελλο, η στιγμή μένει στην ιστορία. Αξέχαστη! Ωστόσο, μετρά περισσότερο

η διάρκεια, η συνέχεια, τι έχεις καταφέρει στην πορεία του χρόνου. Συνολικά».

ΣΕ ΧΙΟΝΟΘΥΕΛΛΑ

Τον ρωτάμε για τις «καλύτερες αποκρούσεις» του. Σκέφτεται. Δεν ξεκαθαρίζει αν

θα τις άλλαζε με ένα γκολ, λέει όμως «με τη Ναντ και σε χιονοθύελλα, έβγαλα

δύο φορές από τη γραμμή την μπάλα». Νιώθει (και είναι) περήφανος. Δίκαια. Εκεί

που τα… μπερδεύει είναι όταν βγάζει τη βέρα για να θυμηθεί την ακριβή

ημερομηνία γάμου του με την Αλέκα. Αντιλαμβανόμαστε πως αστειεύεται… «21

Σεπτεμβρίου ’89», αναφωνεί και προσθέτει «την ξέρω από 15 χρόνων».

ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Δίπλα του, ο ηλικίας εννιά ετών Άκης (Ιωσήφ) και η ούτε τριών Ελίνα (Έλενα)

χαμογελούν στην αγκαλιά του. Επισημαίνουμε πως «θα σε χάσουν τώρα που θα

μείνεις τέσσερις ημέρες στη Θεσσαλονίκη», αλλά είναι ετοιμόλογος: «Φίλε, αυτή

είναι η δουλειά μου. Το γνωρίζουν. Και η δική τους δουλειά όμως δεν είναι να

πηγαίνουν σχολείο;».

Ο Καλλιτζάκης-τζούνιορ ήδη πηγαίνει στη σχολή του Ρότσα. Ασχολείται με το

ποδόσφαιρο. «Παίζει σε όποια θέση θέλει. Έχει… κολλητό τον προπονητή»,

τονίζει και ξεκαρδίζεται.

Ο ΚΡΙΤΗΣ

Σοβαρεύει όταν έρχονται στο νου (του) τα λόγια του γιου ­ αλάθητου κριτή ­

μετά μια κακή εμφάνιση: «Μπαμπά ήσουν χάλια σήμερα»! Πότε τον βλέπει ο

πιτσιρικάς; «Έρχεται πάντα στην 21. Μαζί με τον κουμπάρο μου. Η Αλέκα είδε από

κοντά την ΑΕΚ μόνο στο Γκρατς. Και η μικρή, λίγα καταλαβαίνει προς το παρόν…».

Ξέρει όμως ­ προσθέτουμε εμείς ­ τι ομάδα υποστηρίζει: «ΑΕΚ», μας απαντά για

να πάρει τον λόγο ο μπαμπάς. «Τα κοριτσάκια είναι άλλο πράγμα», εξηγεί σε

ατάκα που δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Καταλάβαμε, Γιάννη, καταλάβαμε…

ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ της (εκάστοτε) ομάδας του τον χαίρονται, βλέποντάς τον να βάζει «και

το κεφάλι του στη φωτιά». Για τους αντιπάλους είναι ο «απίστευτα σκληρός».

Τι απαντά; «Να έχω δηλαδή αφήσει κάποιον… σακάτη; Δεν συνέβη ποτέ! Πάω

δυνατά στην μπάλα, κυρίως διότι θέλω να προστατεύσω τον εαυτό μου και την

ομάδα μου».

Στα 32 του (Υδροχόος, γεννημένος 10 Φεβρουαρίου του ’66), ο Καλλιτζάκης πρέπει

να σκέφτεται το μέλλον: «Όντως τα χρόνια περνάνε. Είναι ώρα να προγραμματίζω

τι θα κάνω. Πρέπει, το βλέπω, αλλά δεν το κάνω! Βλέπω άλλους που ανοίγουν

επιχειρήσεις. Αν το έκανα, σίγουρα θα έπρεπε να είμαι κοντά. Και δεν το μπορώ»!

Παναθηναϊκός – ΑΕΚ, διαφορές μεγάλες. Ο διεθνής άσος, δεν αρνείται να τις

εντοπίσει: «Στην ΑΕΚ δεν είχαμε μια σταθερή διοίκηση. Βλέπω όμως κι άλλες

διαφορές. Εδώ, έχεις γνώμη και τη λες. Άλλο περιβάλλον. Και ο κόσμος, είναι

πολύ πιο κοντά στους παίκτες. Στον Παναθηναϊκό η κατάσταση ήταν διαφορετική.

Πας στο εξωτερικό με την ΑΕΚ και οι οπαδοί σου φέρνουν γλυκά… Ενα

παράδειγμα, λέω… Στον Παναθηναϊκό σπάνια γινόταν. Άλλο δέσιμο στην ΑΕΚ»

Ο κόσμος τον δέχθηκε, αλλά ο Καλλιτζάκης θα ήθελε να τον αποδεχθεί

περισσότερο. Το καταθέτει: «Ίσως δεν ήταν τόσο ζεστοί. Δεν έχουν καταλάβει

στην Ελλάδα πως είμαστε επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Ζούμε από το ποδόσφαιρο».

Όταν μπαίνει σπίτι ηρεμεί. Ασχολείται με τα παιδιά, ως εκεί όμως. «Να

μαγειρέψω ή να μπω στην κουζίνα; Μα θα… μπερδέψω τη γυναίκα μου, ζημιά θα

κάνω». Στον κινηματογράφο «ψηφίζει» ταινίες «αστυνομικές, όχι αισθηματικές».

Άλλες φορές επιλέγει ταβερνάκι και δεν τον συγκινούν τα βιβλία. «Εφημερίδες

όμως διαβάζω. Ενημερώνομαι. Άσχετα αν τώρα τελευταία διαβάζω φοβερά πράγματα»!

Ο μεγάλος του φόβος για το μέλλον; «Για τα παιδιά μου.

Πώς μεγαλώνουν στην κοινωνία μας». Κι αν ο φόβος του μέλλοντος είναι σχετικός

με τις «μικρές του αγάπες», ο μεγάλος του «ατρόμητου Νίντζα» είναι τα

αεροπλάνα: «Και χωρίς να κουνιέται το αεροσκάφος, φοβάμαι πολύ! Ξαπλώνω στο

παράθυρο… Ήταν που ήταν, όταν πήγαμε με τον Παναθηναϊκό σε αξέχαστη πτήση

στην Καβάλα, δέχθηκα το τελειωτικό χτύπημα».

Περί φόβου ο λόγος συνέχεια:

­ Φοβάσαι να μιλήσεις και είσαι αντι-δημοσιογραφικός;

«Δεν μιλάω γιατί δεν έχω κάτι να πω; Τι να δηλώσω; Ότι πάμε για τη νίκη;

Αυτονόητο! Ή πώς είδα τον αγώνα; Τα θεωρώ περιττά, ο καθένας λέει τα ίδια και

τα ίδια». Εύχεται να πάρει η ΑΕΚ το πρωτάθλημα («μπορεί, αν και όπως όλες οι

ομάδες χρειάζεται ενίσχυση») και δηλώνει πως δεν μένει άυπνος στη σκέψη

κανενός επιθετικού: Τους υπολογίζει, «αλλά δεν πρέπει να αγχώνομαι. Μόνο ένας

με έκανε ό,τι ήθελε. Ο Πάντσεφ του Ερυθρού Αστέρα! Και στους δύο αγώνες. Μου

έριξε και ξύλο στον αγώνα! Στο Βελιγράδι, μάλιστα, είχα αποβληθεί. Το είχα πει

και στον Γαρμπή. “Να με περιμένετε, έρχομαι στον πάγκο”. Τον χτύπησα. Κόκκινη

με ανακοίνωση»!

Τι δεν θέλει να δίνει ο Καλλιτζάκης; «Υποσχέσεις. Ούτε καν για τα καθημερινά

πράγματα. Αν δεν τις τηρήσω, τρελαίνομαι! Και δεν πρέπει να τις αθετούμε…».

ΜΕΧΡΙ πρότινος, το Κοντόπευκο έμοιαζε με περιοχή «πρασινοκρατούμενη». Τώρα,

με Καλλιτζάκη, Δώνη, Ατματσίδη και εσχάτως Βασίλη Δημητριάδη, κυριαρχεί το

«κιτρινόμαυρο χρώμα». Από τον Παναθηναϊκό έμεινε (;) ο Γιώργος Γεωργιάδης. Ο

ψηλός. «Να μιλήσουμε και γι’ αυτό το θέμα;» αναρωτιέται, χωρίς ­ στην ουσία ­

να αναμένει απάντηση. Τι άλλωστε να έλεγε περισσότερο από το «όταν λήγουν τα

συμβόλαια φαίνεται να γίνεται προσπάθεια να πέσουν τα κασέ. Να μη βάζουν τους παίκτες».

Η περίπτωση του Καλλιτζάκη (καλοκαίρι του ’97) μοιάζει, αλλά δεν είναι ίδια:

«Δεν ήρθα σε σύγκρουση με κανέναν, ούτε με τον πρόεδρο. Έφυγα από τον

Παναθηναϊκό όπως εγώ ήθελα να φύγω. Και να μην ξεχνά κανείς ότι τους ήμουν

απαραίτητος. Ήθελα να φύγω».

Δέκα σεζόν στα «πράσινα», ασφαλώς αφήνουν αναμνήσεις. Καλές ή κακές. Για

τον Γιάννη Καλλιτζάκη τα πράγματα «είχαν λήξει» προτού φτάσουμε στην άνοιξη

του ’97: «Το κατάλαβα μέσα μου. Έβλεπα τα τότε γεγονότα. Όταν ήθελαν να με

τιμωρήσουν που φιλονίκησα με φιλάθλους. Ήταν η πρώτη ένδειξη μέσα μου. Δεν

ήθελα να μείνω. Όχι, δεν ήθελε ο Παναθηναϊκός, εγώ δεν ήθελα»! Το λέει και το

πιστεύει. Κι αν τα χρήματα ήταν καλά; «Θα έβλεπα. Να ξέρεις όμως ότι είμαι

πάνω από όλα επαγγελματίας».

Εκείνες τις ημέρες η ΑΕΚ ήταν ρίσκο. Απών ο Μπάγιεβιτς (ήδη ένα χρόνο),

ορατοί οι τριγμοί. Ο Καλλιτζάκης όμως «βράχος»: «Γιατί να φοβηθώ; Μήπως δεν

πάρω τα χρήματά μου; Όχι! Η πρώτη κρούση έγινε από τον Νίκο Στράτο και όταν

ήρθε η στιγμή, συμφώνησα. Και στην ΑΕΚ προσαρμόστηκα. Έχοντας φίλους και

μάλιστα οικογενειακούς»!

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ Καλλιτζάκης, τόσα χρόνια στους αγωνιστικούς χώρους, έμαθε το

ποδόσφαιρο «από την καλή και από την ανάποδη». Τι τον πληγώνει;

«Η ιστορία στο Μουντιάλ. Η ευκαιρία που χάθηκε. Φάνηκε να πήγαμε πίσω, σε

στιγμή που ήταν σημαντική για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα αποτελέσματα ήταν

αποτυχία! Αλλά στην ουσία, ήταν η μεγαλύτερή μας επιτυχία… Οι τεσσάρες όμως

μάς βάρυναν πολύ, η εικόνα που βγήκε ήταν άσχημη».

Στον αντίποδα το μπάσκετ. Με τις (θεωρητικά ευκολότερες) επιτυχίες του:

«Δεν ζηλεύω αυτό το άθλημα. Ούτε τους αθλητές. Άλλωστε, ασχολούμαι με το

μπάσκετ. Νιώθω τιμή όταν διαπρέπουν οι ελληνικές ομάδες».

­ Και τα υψηλά κασέ;

«Όντως οι αποδοχές των ποδοσφαιριστών είναι χαμηλές. Τόσα χρόνια δεν

γινόταν να πάμε πουθενά. Τα δεδομένα άλλαξαν. Νέα παιδιά με φιλοδοξίες περνούν

τα σύνορα και προσφέρουν».

­ Ζηλεύεις;

«Ναι! Τι θα ήθελα; Να ήμουν κάτω από 30 ετών! Στο εξωτερικό, το άνω των

τριάντα μετρά πολύ. Λίγοι θα σε εμπιστευτούν. Έξω πολλά είναι μπίζνες. Σε

αγοράζουν μικρό για να πουλήσουν μετά». Ο Καλλιτζάκης βέβαια, ακόμη και τώρα

θεωρεί ότι μπορεί αν θελήσει να κάνει μεταγραφή, αλλά προς το παρόν αρκείται

στην απαρίθμηση διαφορών: «Συζήτησα αρκετά με τους παίκτες. Τα πάντα εκτός

Ελλάδος είναι γιορτή. Εδώ μας… τρώει το άγχος. Η πάση θυσία νίκη. Τι θα μας

γράψουν, τι θα ακούσουμε. Στο μυαλό μας είναι μόνο να πάμε καλά, να μην

κάνουμε το παραμικρό λάθος. Γίνεται έτσι;».