«Το ξυλόλιο ήρθε από έναν πολιτικό στη ζωή μας, ενώ τα παιδιά μας ακόμα καίγονταν, εκείνος είπε ότι το τρένο κουβαλούσε ξυλόλιο. Ηρθαν και ορισμένοι «πραγματογνώμονες» το διατυμπάνισαν, κάτι άλλοι δήθεν ερευνητές και είχαμε το περίφημο ξυλόλιο χωρίς να ξέρει κανείς τι είναι. Το ξυλόλιο είναι ένας διαλύτης που χρησιμοποιείται για νόθευση καυσίμου – μην ξεχνάμε όμως ότι μπορείς να το βρεις παντού. Δεν έπρεπε να το απαντήσουμε εμείς, έπρεπε να τα απαντήσουν οι ειδικοί, αλλά δυστυχώς οι ειδικοί ήταν σε εισαγωγικά ειδικοί, δεν υπήρχαν πτυχία».
Ο Νίκος Πλακιάς συγκλόνισε. Οχι μόνο για την εξιστόρηση του προσωπικού τραγικού βιώματος. Αλλά διότι ένας απεγνωσμένος άνθρωπος, ένας πατέρας που έχασε τα δίδυμα κορίτσια και την ανιψιά του, επέδειξε τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητα, την ηθική συγκρότηση, που δεν επέδειξαν κόμματα, πολιτικοί, δημοσιολόγοι, εμείς οι δημοσιογράφοι που με μηδενικές τεχνικές ή νομικές γνώσεις αποφαινόμασταν με εγκληματική ανευθυνότητα για τα αίτια του δυστυχήματος, μιλώντας ανάλαφρα για ύπαρξη ξυλολίου, βενζολίου, τουλολίου και άλλων χημικών ενώσεων που ακούγαμε για πρώτη φορά στη ζωή μας. «Χωρίς να ξέρουμε τι είναι το ξυλόλιο γίναμε όλοι χημικοί και πυρηνικοί φυσικοί» λέει αγανακτισμένα ο Νίκος Πλακιάς, κατακεραυνώνοντας τους δήθεν εμπειρογνώμονες πρώην πυροσβέστες, «τεχνικούς συμβούλους» – εγγεγραμμένους στο ταμείο δημοσιογράφων, αλλά και τους συνηγόρους οικογενειών που προσπαθούσαν με το ζόρι να εξάγουν προαποφασισμένα συμπεράσματα φτάνοντας στο σημείο «όταν συγγενής θύματος επιχείρησε να δώσει στον ανακριτή το στικάκι με τα βίντεο που απεδείκνυε ότι δεν υπήρξε παράνομο φορτίο, δικηγόροι συγγενών θυμάτων πίεζαν να μην το κάνει με την αιτιολογία ότι «δεν μας βολεύει». Εγώ δεν θα πάω σε μια δίκη με τι με βολεύει και τι όχι, θα πάω με την αλήθεια». Δεν ήταν η πρώτη φορά.
Ο κ. Πλακιάς είχε και στο παρελθόν ζητήσει να ασκηθεί δίωξη για αντιποίηση επαγγέλματος όταν αποκαλύφθηκε ότι τεχνικός σύμβουλος που έκανε αναλύσεις για βενζόλια και παράνομα φορτία ήταν εγγεγραμμένος στο ταμείο δημοσιογράφων, ενώ λίγοι θυμούνται ότι δικηγόρος θυμάτων είχε δηλώσει «δεν ήταν δυνατόν να βλέπω στη δικογραφία χαρτιά τα οποία εξηγούν τα πραγματικά περιστατικά και στη δημόσια σφαίρα να αναπτύσσονται μύθοι που ο κόσμος πίστευε». Για τους ίδιους μύθους μιλάει τώρα και ο Νίκος Πλακιάς. Περιγράφει ότι ο πρόεδρος του ΕΔΟΑΣΑΜ του ζήτησε συγγνώμη για την υποτιθέμενη ύπαρξη παράνομου φορτίου και μάλιστα δεχόταν πιέσεις να βγει το ψευδές πόρισμα 2 μέρες πριν από τις μεγάλες συγκεντρώσεις.
Μιλάει με κοσμιότητα και αξιοπρέπεια όταν απευθύνεται σε πολιτικά πρόσωπα, αναφέρεται με σοβαρότητα και σεβασμό στις θεσμικές ιδιότητές τους, κάνοντας να φαίνονται τόσο φαιδροί όλοι εκείνοι που χρησιμοποιούν ανεύθυνα στη Βουλή χαρακτηρισμούς όπως «δολοφόνοι». Και βέβαια θα πρέπει να προβληματίσει και εμάς τους δημοσιογραφους πώς ο άνθρωπος που ασχολείται κάθε μέρα επί 3 χρόνια με ένα δυστύχημα που του στέρησε τα παιδιά και την ανιψιά του, περιμένει τους ειδικούς να αποφανθούν, τη στιγμή που εμείς 3 χρόνια τώρα μιλάμε γεμάτοι βεβαιότητες για ξυλόλια και άλλες συνωμοσιολογικές σαχλαμάρες. «Δεν υπάρχει αλάνθαστο στους δικηγόρους, δεν θα δώσω λευκή επιταγή σε κανέναν. Ο δικηγόρος ύστερα από αυτή τη μεγάλη δίκη θα γυρίσει με φήμη και χρήματα στα παιδιά του», λέει. Για τον Πλακιά η ζωή όπως την ήξερε τελείωσε για πάντα. «Τεμπη ίσον ξυλόλιο, ίσον ψεκασμένες θεωρίες, ίσον συνωμοσιολογία, στο τέλος θα κριθούμε άπαντες» λέει πικρά. Το τελευταίο είναι το μόνο σίγουρο.
