Δεν το βάζουμε κάτω

Δεν το βάζουμε κάτω

«Πάει ο παλιός ο χρόνος…», πήρε μαζί του ό,τι κουβαλούσε ως την τελευταία στιγμή, ανθρώπους και πράγματα, αγαπημένα. Μας πλήγωσε όσο, και όπως, μπορούσε, και μας παρέδωσε στον καινούργιο, με το μόνο που μας έχει απομείνει να μας συντροφεύει στο άγνωστο: ελπίδα. Οτι το ’24, που είναι και δίσεκτο πανάθεμά το, θα διαψεύσει τον εαυτό του. Και ότι οι μέρες που θα φέρει για την πατρίδα και τον καθένα ξεχωριστά θα είναι καλύτερες, πιο φωτεινές, περισσότερο χαρούμενες, υγιείς κυρίως, λιγότερο σκληρές. Ναι, το ξέρω, κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, «χρονιάρες μέρες», όπως τις ονομάζουμε και στην εύανδρο Ηπειρο, τα ίδια ευχόμαστε, και συνήθως έρχεται μετά η ζοφερή πραγματικότητα να μας συνταράξει. Να μας συγκλονίσει, να μας αποσυντονίσει, να μας κάνει να επαναπροσδιοριστούμε στον χρόνο και τον τόπο, στις αξίες και τις προτεραιότητες της ζωής. Δεν το βάζουμε κάτω όμως. Οι δυσκολίες για τους ανθρώπους είναι. Αν δεν υπήρχαν, σε τι κοινωνία θα ζούσαμε, για σκεφτείτε το λιγάκι…

Καλή Χρονιά λοιπόν. Με τα καλύτερα για όλους μαζί, και προσωπικά…

Καβάλα στ’ άλογο

Για την κυβέρνηση, όλα φαίνεται να της πηγαίνουν πρίμα. Ακόμη και η τελευταία δημοσκόπηση του χρόνου, που πέρασε ίσως απαρατήρητη, χαμένη μέσα στο γιορτινό κλίμα των ημερών, έδειξε ότι πορεύεται καβάλα στ’ άλογο, μόνη μπροστά, κι οι άλλοι πίσω της ν’ ακολουθούν, αγκομαχώντας, παραζαλισμένοι. Με την ψυχή στο στόμα, να θέλουν να τη φτάσουν, και να μην μπορούν. Ποτέ άλλοτε στη νεότερη τουλάχιστον πολιτική ιστορία της χώρας δεν είχε σημειωθεί κάτι ανάλογο. Ισως με μόνη εξαίρεση τα πρώτα μετά τη δικτατορία χρόνια, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πραγματικός, είχε την ομόθυμη στήριξη του κόσμου, στην προσπάθεια να αποκαταστήσει την πληγωμένη, από τη χούντα, Δημοκρατία.

Ισως θεωρηθεί βέβηλη η σύγκριση, τουλάχιστον από το δεξιό μου ακροατήριο, του Κ. Καραμανλή, με τον Κυρ. Μητσοτάκη, όμως αυτή είναι η αλήθεια. Χίλια μειονεκτήματα μπορεί να αποδώσει κανείς (αν είναι επαναλαμβάνω, δεξιός) στον Κυριάκο και την κυβέρνησή του, όμως κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως μετά τον Καραμανλή (τον πραγματικό, πόσες φορές χρειάζεται να το επαναλάβω) είναι ό,τι καλύτερο της έχει συμβεί της Δεξιάς εδώ και πολλές δεκαετίες. Αυτή είναι η αλήθεια, η μόνη αλήθεια, και πρέπει να είσαι τυφλός να μην τη βλέπεις. Οι «άλλοι», οι απέναντι, το καταλαβαίνουν, και του το αναγνωρίζουν. Οι δικοί του, και ειδικά ο σκληρός πυρήνας της ΝουΔου, ο πυρήνας του «χωροφύλακα», του «νόμος και τάξις» και του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», όχι. Και αυτός είναι και ο μεγάλος του αντίπαλος…

Οι «κόκκινες γραμμές»

Πόσο μεγάλος, και πόσο επικίνδυνος; Θα φανεί. Δεν ξέρω πόσο σύντομα, αλλά σίγουρα θα φανεί. Ορισμένοι πιστεύουν ότι το σημείο καμπής θα είναι οι ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου. Η κάλπη της χαλαρής ψήφου, και της τιμωρητικής ψήφου. Που κατά παράδοση τη χρησιμοποιούν οι ψηφοφόροι για να στείλουν μηνύματα. Κυρίως προς την κυβέρνηση. Για όσα τους ενόχλησαν το προηγούμενο διάστημα, και για όσα θέλουν να διορθωθούν στη συνέχεια. Δεν υπάρχει τίποτε καινούργιο σ’ αυτό. Πάντα έτσι συνέβαινε, και πάντα έτσι θα συμβαίνει. Το θέμα είναι πώς αποκωδικοποιεί κανείς τα μηνύματα που παίρνει, και πώς τα αξιοποιεί. Ο Κυριάκος, που έχει επιδείξει μια αξιοθαύμαστη προσαρμοστικότητα στα γεγονότα, προφανώς καταλαβαίνει, ότι δεν έχει πολλά περιθώρια το σχοινί που τον συνδέει με τους δικούς του, για να το τραβήξει κι άλλο. Μπορεί να σπάσει. Καλές οι πρωτοποριακές μεταρρυθμίσεις, ευπρόσδεκτες οι κοινωνικές αλλαγές, σημαντικές οι πρωτοβουλίες για την εναρμόνιση των πολιτικών της χώρας στα θέματα δικαιωμάτων με όσα ισχύουν στις σύγχρονες δημοκρατίες, όμως για έναν κόσμο, όπως του τρίπτυχου που προανέφερα, υπάρχουν ορισμένες «κόκκινες γραμμές», οι οποίες είναι αδύνατον να ξεπεραστούν.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Διότι έχει αναχθεί σε μείζον θέμα το αν η κυβέρνηση θα φέρει προς ψήφιση σύντομα (και πάντως προ των ευρωεκλογών) το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, και την τεκνοθεσία αυτών των ανθρώπων.

Στην πολιτική όπου ισχύει κατά μείζονα λόγο η σχέση «κόστους – οφέλους», πραγματικά αναρωτιέμαι πώς μπορεί να τίθεται προς συζήτηση ένα τέτοιο ζήτημα. Οταν υπάρχει το προηγούμενο του ΣΥΡΙΖΑ, που ψήφισε νόμο με τον οποίο δινόταν το δικαίωμα σε 15χρονα να επιλέγουν το φύλο (!!) τους. Γιατί δεν ρίχνει μια ματιά η κυβέρνηση στα ληξιαρχεία της χώρας, να διαπιστώσει πόσα παιδιά «επωφελήθηκαν» από τη συγκεκριμένη ρύθμιση; Νομίζω ότι θα έβγαζε χρήσιμα συμπεράσματα για το πώς θα πρέπει να χειριστεί το θέμα με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών.

Αυτόματη κατεδάφιση αυθαιρέτων

Πάντως στο (καινούργιο) Υπουργικό Συμβούλιο της προσεχούς εβδομάδας, στο πρώτο της καινούργιας χρονιάς (και πρώτο μετά τις «διορθωτικές» αλλαγές της Τετάρτης), μαθαίνω ότι θα αποφασιστεί, όντως κάτι σημαντικό, και πρωτοποριακό: η καθιέρωση ενός μηχανισμού αυτόματης κατεδάφισης αυθαίρετων κτισμάτων. Η απόφαση έρχεται να υπογραμμίσει ένα πραγματικό πρόβλημα για τη χώρα, αυτό της άνευ καμίας προδιαγραφής δόμησης στις εκτός σχεδίου πόλεως περιοχές, και είναι η πρώτη φορά που μία κυβέρνηση δείχνει αποφασισμένη να δώσει λύση, έστω και με «αστυνομικό» τρόπο. Αν και ρώτησα, δεν έχω συγκεκριμένη πληροφόρηση σχετικά με το σε τι θα συνίσταται αυτός ο μηχανισμός, πώς θα οργανωθεί, ποιος θα τον χειρίζεται και πώς θα λειτουργεί – αυτόματα, δε! –, έχω όμως την αίσθηση ότι ίσως να αποτελέσει την πρώτη σοβαρή προσπάθεια για την αντιμετώπιση του φαινομένου.

Αλλά, θεωρώ, πρέπει να συνοδευτεί και με μια σειρά άλλων μέτρων, που αφορούν την οικιστική πολιτική, και επί της ουσίας «γεννούν» τα αυθαίρετα κτίσματα. Για παράδειγμα, να ληφθούν μέτρα για την επιτάχυνση των διαδικασιών για την ένταξη περιοχών με αυθαίρετα στο σχέδιο πόλεως. Είναι τόσο χρονοβόρα η διαδικασία. Υπάρχουν επεκτάσεις ρυμοτομικών σχεδίων πόλεων, που εκκρεμούν 30 και 40 χρόνια. Περισσότερο από μία γενιά, δηλαδή. Χωρίς την επιτάχυνση αυτή, ίσως το μέτρο της «αυτοματοποιημένης κατεδάφισης» να μην αποδώσει…

Και θα είναι κρίμα, πραγματικά…

Μάχη με τον χρόνο

Είπα – πολλά – για την κυβέρνηση, δεν ανέφερα τίποτε για την αντιπολίτευση. Η αντιπολίτευση λοιπόν, που ψάχνεται, και απ’ ό,τι φαίνεται θα ψάχνεται για πολύ ακόμη, έχει έναν τεράστιο αντίπαλο: τον χρόνο. Μόλις έξι μήνες, για να βρει τα πατήματά της. Ως τις ευρωεκλογές. Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η χαλαρή κάλπη της 9ης Ιουνίου είναι κίνδυνος θάνατος. Θα κριθεί η επιβίωσή του. Αν καταφέρει να διατηρήσει τη δεύτερη θέση, έστω και με ένα ποσοστό κοντά σε εκείνο των περσινών εθνικών εκλογών, θα πάρει μια ανάσα, να μπορέσει να ανασυγκροτηθεί (ή έτσι όπως τουλάχιστον φαντάζεται την ανασυγκρότησή του, ο καινούργιος αρχηγός Κασσελάκης). Αν χάσει τη δεύτερη θέση, από το ΠΑΣΟΚ, όπως προβλέπουν οι πολλές δυσοίωνες δημοσκοπήσεις των προηγούμενων εβδομάδων, το έργο τελειώνει το βράδυ της 9η Ιουνίου. Και μαζί του και όλη αυτή η περίεργη κομπανία Κασσελάκης, Παππάς, Πολάκης, Τάιλερ, Φάρλι κ.λπ.

Το ξέρει ο αρχηγός αυτό; Το καταλαβαίνει, γιατί είναι έξυπνο παλικάρι. Αρκεί όμως η κατανόηση; Δεν αρκεί. Χρειάζονται πολλά άλλα πράγματα για να τα καταφέρει, και επί του παρόντος δεν τα έχει (απο)δείξει.