Του Κουτρούλη ο γάμος

Ως έκφραση τη γνωρίζουμε. Σε ελεύθερη «μετάφραση» σημαίνει, πάνω-κάτω, κουλουβάχατα. Οχι ό,τι κι ό,τι κουλουβάχατα όμως. Μεγαλειώδη και θεαματικά. Κομέντια ντελ’ Αρτε σε σκηνικό παράγκας του Καραγκιόζη. Και μπορεί στη μεν Μεθώνη «Του Κουτρούλη ο γάμος» να είναι χάπενινγκ της Καθαράς Δευτέρας, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για έμμετρο θεατρικό έργο του Αλέξανδρου Ραγκαβή που γράφτηκε λίγο μετά την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους. Η υπόθεση έχει ως εξής: ο Κουτρούλης είναι ράφτης εκ Σύρου, ερωτευμένος με την Ανθούσα. Η οποία είναι κόρη αθηναίου ξενοδόχου, μεγαλοαστή της εποχής και επίσης ερωτευμένη με έναν νεαρό χωροφύλακα. Δεν θέλει για άντρα της τον Κουτρούλη ούτε όμως και να κακοκαρδίσει τον πατέρα της που πριμοδοτεί το προξενιό. Γι’ αυτό και βάζει έναν όρο προκειμένου να τον παντρευτεί. Να γίνει υπουργός. Κάτι που μοιάζει αδύνατον για τον εντελώς αγράμματο πολιτικά και σαφώς αφελή ράφτη. Εκείνος όμως το βάζει αμέτι μουχαμέτι, χρησιμοποιεί όλα τα μέσα και τις μεθόδους που του προτείνονται και κατορθώνει να υπουργοποιηθεί με δόξα και τιμή. Η Ανθούσα αναγκάζεται έτσι να τον παντρευτεί αλλά γρήγορα αποκαλύπτεται ότι η υπουργοποίησή του είναι μούφα και οι επιτήδειοι συμβουλάτορές του εκμεταλλεύτηκαν την άγνοια και την αφέλειά του. Ο Ραγκαβής μάλιστα ήταν τόσο σίγουρος ότι ο τίτλος του έργου του θα καθιερωνόταν ως έκφραση που το έγραψε στις τελευταίες στροφές: «Καλήν δουλειάν τω όντι κατωρθώσαμεν / Νομίζω εις τα στόματα πολύν καιρόν των Αθηναίων ότι θε να μείνωμεν / Οταν ο κόσμος όλος εμπερδεύεται / και γίνεται μαλλιά κουβάρια, ταραχή κι οχλοβοή και όλα διά τίποτε / οι άνθρωποι θα λέγουν παροιμιακώς / ο γάμος του Κουτρούλη ότι γίνεται».

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο προσομοιωτή του έργου του Ραγκαβή από το τι γίνεται τους τελευταίους μήνες στην Κουμουνδούρου. Στον ρόλο του Κουτρούλη ο Στέφανος Κασσελάκης. Εξίσου πολιτικά αγράμματος και θεωρώ το ίδιο αφελής. Που κάποιοι επιτήδειοι (όνομα και μη χωριό) τον έπεισαν (επιστρατεύοντας, θεωρώ, ένα συνονθύλευμα από κοελικά τσιτάτα και παραινέσεις βιβλίων αυτοβελτίωσης) ότι τίποτα δεν είναι αδύνατον όταν το θέλεις πολύ και sky is the limit ότι μπορεί να γίνει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Και έγινε.

Εγινε; Ναι, τυπικά είναι. Φοράει τις γραβάτες του, τα τσιτωτά σακάκια του, πάει στις Βρυξέλλες, πάει σε επιμελητήρια, μοιράζει χαμόγελα και χειραψίες και καμαρώνει ότι είναι εν αναμονή πρωθυπουργός – γεια σου βρε Κουτρούλη με τα ωραία σου. Ποιου κόμματος ακριβώς όμως είναι αρχηγός; Ενός ΣΥΡΙΖΑ σε εμπόλεμη κατάσταση όπου οι ξιφολόγχες έχουν βγει στα φανερά πλέον. Ο Σταθάκης αποχωρεί, η Τζάκρη απειλεί, ο Φίλης ωρύεται, οι νεολαίοι καταγγέλλουν, και κάποιοι άλλοι «σπατουλάρουν» τον Στέφανο για να κερδίσουν την εύνοιά του.

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της κρίσιμης Κεντρικής Επιτροπής. Μοιάζει με το χρονικό μιας προαναγγελθείσας διάσπασης. Στελεχών και ποσοστών που ήδη φαίνεται ότι έχουν σπαταλήσει μέχρι δεκάρας το κεφάλαιο κυβερνησιμότητας. Τέτοιες διασπάσεις είναι συνήθως δραματικές. Και μελαγχολικές. Κατάφεραν όμως στον ΣΥΡΙΖΑ να το κάνουν κωμωδία. Του Κουτρούλη ο γάμος. Που είναι συγχρόνως και κηδεία. Παρωδία όμως κι αυτή.