Η μικρή Μαρία

Μην αφήνεις την αλήθεια να χαλάσει μια ωραία ιστορία είναι η φράση που συχνά αποτελεί τη βάση αντιπολιτευτικών αφηγημάτων. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση η ιστορία δεν ήταν ωραία. Και δεν προσφερόταν για αντιπολιτευτικό αφήγημα. Ηταν αισχρή και δεν θα έβλαπτε τόσο την κυβέρνηση, θα έβλαπτε τη χώρα. «Κατόπιν επικοινωνίας με τον διακινητή ζήτησε από το κορίτσι να ξαπλώσει στο έδαφος. Του έβαλε μακιγιάζ και λίγη τροφή δίπλα από τα χείλη προκειμένου να μοιάζει νεκρό από δηλητήριο και το φωτογράφισε» περιγράφει σύρος μετανάστης στον δημοσιογράφο Γιάννη Σουλιώτη. Οι αποκαλυπτικές μαρτυρίες για τη σκηνοθεσία του δήθεν θανάτου προκαλούν οργή. Πολλώ δε μάλλον, θα περίμενε κανείς να προκαλέσουν οργή σε ανθρώπους που έχουν οικοδομήσει το πολιτικό τους κεφάλαιο πάνω στην ευαισθησία, τον ανθρωπισμό, τα μαγκάλια, τις λιποθυμίες παιδιών, τις αυτοκτονίες. Η μικρή Μαρία, η καλοστημένη προπαγανδιστική κατασκευή τουρκικών συμφερόντων, ήταν αποκαλυπτική. Για τον τρόπο που κατασκευάζονται τα fake news, για το πώς άκριτα υιοθετούνται και αναπαράγονται, για τον τρόπο που γράφονται από ανταποκριτές ρεπορτάζ σε έγκριτα έντυπα όπως το «Spiegel», για το πώς λειτουργούν κάποιες πολυδιαφημισμένες ΜΚΟ, η δράση των οποίων τις οδηγεί τελικά στον εισαγγελέα «για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης» με ένα ογκώδες πόρισμα, που περιγράφει ένα πολυπλόκαμο δίκτυο το οποίο ασχολείται με τους μετανάστες, έχοντας ως στόχο την αφαίμαξη κονδυλίων. Περισσότερο όμως ήταν αποκαλυπτική για την αναισθησία τελικά που συχνά κρύβεται πίσω από μια ηχηρώς διαφημιζόμενη ευαισθησία.

Το πραγματικό δράμα δυστυχισμένων ανθρώπων που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις χώρες τους με μια βαλίτσα στο χέρι, όπου μέσα προσπαθούν να χωρέσουν ολόκληρες ζωές, χρησιμοποιήθηκε ως μέσο για πολιτικό μεροκάματο από εγχώριους εμπόρους ευαισθησίας, οι οποίοι δεν δίστασαν να υιοθετήσουν αυτοστιγμεί το τουρκικό προπαγανδιστικό υλικό και να στραφούν κατά της ίδιας τους της χώρας. Αρωγοί μιας προσπάθειας κατασυκοφάντησης της Ελλάδας, με ανεξήγητη ελαφρότητα, αν όχι σκόπιμη στρατηγική, υιοθέτησαν το αφήγημα ξένων ΜΜΕ τα οποία σταθερά προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν και να συγκαλύψουν τις ευθύνες των δικών τους κρατών για το πανευρωπαϊκό πρόβλημα του Μεταναστευτικού. Τη στιγμή που η Ελλάδα φυλά τα πανευρωπαϊκά σύνορα, κάποια κράτη τιμητές προσπαθούν να μετατρέψουν το ευρωπαϊκό πρόβλημα σε καθαρά ελληνικό. Και το χειρότερο, βρίσκουν εγχώριο ακροατήριο που δεν διστάζει να στηρίξει κάποιους που επινοούν ιστορίες, κατασκευάζουν θανάτους από τσιμπήματα σκορπιού, μακιγιάρουν μικρά 5χρονα παιδάκια για να φαίνονται νεκρά. Και όταν αποδεικνύεται πια η απάτη, αντί πρώτοι να βγουν εξοργισμένοι στα κάγκελα που κάποιοι προσπάθησαν να τους εξαπατήσουν εργαλειοποιώντας τον ανθρώπινο πόνο, επιμένουν στην ίδια ιστορία, δείχνοντας ποια ήταν εξαρχής η προτεραιότητά τους. Ενα σύστημα που αντιδικεί με την πραγματικότητα, σηκώνει οργισμένο δάχτυλα να κατακρίνει, να δώσει μαθήματα ανθρωπιάς, να αυτοαποθεωθεί, ενώ τελικά δείχνει να αδιαφορεί για το πραγματικό πρόβλημα.

Η νεκρή μικρή Μαρία – που επιλέχθηκε να ονομαστεί έτσι από αυτούς που την επινόησαν ίσως γιατί η ιστορία έσκασε τον Δεκαπενταύγουστο και οι συνειρμοί θα επιβάρυναν το συναισθηματικό φορτίο – έπρεπε να έχει υπάρξει ακόμα και αν δεν υπήρξε. Γιατί βολεύει. Εκτός και εντός. Αλλωστε είπαμε.. Ποτέ μην αφήνεις την πραγματικότητα να χαλάσει μια ωραία ιστορία. Ή, πιο συγκεκριμένα, εάν η πραγματικότητα δεν μας συμφέρει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.