Εκτός από εκείνο των χρηματοπιστωτικών όρων και της οικονομίας γενικότερα, ένα άλλο πεδίο που υποφέρει από την κατάχρηση ξένων λέξεων, και ειδικότερα από την πανταχού παρουσία των λεγόμενων greeklish, είναι αυτό της εστίασης.
Οντας και ολίγον ερασιτέχνης μάγειρας (Πώς το έλεγε ο Καβάφης; «Υπάλληλος σε ράπτη, τις Κυριακές ερασιτέχνης αθλητής»), τυγχάνω απόλυτα εξοικειωμένος με την κυριαρχία της γαλλικής γλώσσας στην κλασική κουζίνα, αυτήν του Τσελεμεντέ και της γιαγιάς μου: ρεστοράν, κουβέρ, ογκρατέν, σουφλέ, μπεσαμέλ, σαντιγύ, πτιφούρ, μους, κρουασάν, μπατόν σαλέ, κ.ο.κ. Επίσης, έχω απόλυτη επίγνωση ότι πάμπολλες τουρκικές λέξεις έχουν ισχυρή παρουσία στις γαστριμαργικές μας συνήθειες (ιμάμ, ατζέμ πιλάφι, μπριάμ, γιαλαντζί, κεμπάμπ, εκμέκ, κ.ά.), όπως και ότι στη νεολαιίστικη και φαστφουντάδικη κουλτούρα κυριαρχούν αγγλοσαξονικής προέλευσης λέξεις (χάμπουργκερ, κλαμπ σάντουιτς, τσιπς, ποπκόρν, μάφιν, ντόνατς, κορνφλέικς, κ.ά.).
Δεν μιλάω, λοιπόν, για αυτά. Αυτά είναι δεδομένα, κατοχυρωμένα. Απόπειρες εξελληνισμού τους (αμφίψωμον αντί για σάντουιτς, κ.λπ.) μόνον γέλια προκαλούν συνήθως. Αν κάτι με ενοχλεί, αυτό είναι η χωρίς λόγο και χωρίς όρια χρήση μιας σαχλοαγγλικής ορολογίας στον χώρο των κάθε λογής εστιατορίων, μπαρ και καφέ, και κυρίως στον τρόπο που επιλέγουν οι ιδιοκτήτες τους ή/και οι διαφημιστές προκειμένου να τα προβάλουν.
Από μια πρόχειρη λοιπόν ματιά, έχουμε high end εστιατόριο, third wave coffee, wine pairing, mouth watering, taproom, gastrobistro, flatbread, gypsy brewers, comfort food το οποίο μάλιστα είναι healthy (εκείνο το έρμο το «υγιεινή» τι πρόβλημα δημιουργεί , άραγε;), wicker σκαμπό, buffle pops, frozen desserts, κ.λπ., κ.λπ. κ.λπ.
Δίνοντας, εξάλλου, στο όλο ζήτημα και λίγο ευρύτερες διαστάσεις, κείμενο που κήρυττε «τον τέλος των hipsters» (και μάλιστα, μεταγραμμένων σε χίψτερς, με ψ) δεν κατάφερα καν να καταλάβω τι έλεγε. Αγνωστές μου λέξεις ανακατεύονταν άτσαλα με ένα απίθανο ιδίωμα σε greeklish, γραμμένα άλλοτε με λατινικούς και άλλοτε με ελληνικούς χαρακτήρες: «… βιγκανισμός και Kale (;), ποδήλατα και βέσπες, καρό φλάνελ πουκάμισα και skinny τζιν, thathipsterporn (;) και Hype Machine (;), MCMT (;) και Arcade Fire (;), το πρωί Kanye (;) το βράδυ βινίλια, κασέτες…». Είναι προφανές ότι έχω πολλά ακόμα να μάθω στη ζωή μου!
Κατά τα άλλα, επιμένω ότι υπάρχουν λέξεις και εκφράσεις της νεολαιίστικης αργκό τις οποίες θεωρώ έξυπνες και πετυχημένες. Ως προς αυτό, δεν αλλάζω άποψη, όσα και να δουν τα μάτια μου. Από την άλλη, χαίρομαι όταν καταφέρνω και καταλαβαίνω τι ακριβώς πουλάει ένα κατάστημα ή τι ακριβώς σερβίρει ένα εστιατόριο. Δυστυχώς, δεν είναι πάντα εύκολο.
Επιδόρπιο
Μια ακόμα λέξη από την αργκό της νεολαίας που, αν μη τι άλλο, τη βρήκα ευρηματική: έπαθα ταπηροκρανίωση (εκ του πολυχρησιμοποιημένου, σε βαθμό κορεσμού, «τα πήρε στο κρανίο»).
