«Παπαφλέσσας» στα σχολεία

Σύμφωνα με μια εκδοχή της Ιστορίας (την αναπαράγει ο Μ. Καραγάτσης στην τριλογία του «Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου», «Αίμα χαμένο και κερδισμένο» και τα «Στενά του Μίχαλου» που, κορωνοϊού επιτρέποντος, θα δούμε στο Εθνικό Θέατρο) η αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι, δεν ήταν ακριβώς αυτοθυσία. Το 1825, ύστερα από την αποβίβαση στην Πελοπόννησο του στρατού του Ιμπραήμ, ο Κολοκοτρώνης επρόκειτο να αποφυλακιστεί (ναι, είχε φυλακιστεί από Ελληνες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου) για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της «αιγυπτιακής στρατιωτικής μηχανής». Και είχε μηνύσει στον Παπαφλέσσα, που είχε «δουλέψει» για τη φυλάκισή του, πως έτσι κι έπεφτε στα χέρια του, φίδι κακό που τον έφαγε.

Ο Παπαφλέσσας ήξερε πολύ καλά ότι δεν θα γλίτωνε από την μήνιν του κι ας ήταν από αυτούς που, για να τον εξευμενίσει, είχε προτείνει την αποφυλάκισή του. Και από το να ζήσει με την ανάσα του Κολοκοτρώνη στον σβέρκο του, καλύτερα να πεθάνει ηρωικά μαχόμενος. Παρέσυρε λοιπόν και άλλους οπλαρχηγούς στο Μανιάκι, σε μία μάχη που ήταν εκ των προτέρων χαμένη. Ο Παπαφλέσσας έπεσε μαχόμενος, αλλά πήρε στον λαιμό του και καμιά χιλιάδα Ελληνες που δεν ήξεραν ότι θα έχυναν το αίμα τους για την ηρωοποίηση του μπροστάρη τους.

Η σύγκριση, σε πρώτη ματιά, είναι άνιση, αλλά, σημειολογικά, μου θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο υποστηρίζουν τις καταλήψεις στα σχολεία (όταν δεν τις υποκινούν) η εξ αριστερών αντιπολίτευση, ο παραμορφωτικός συνδικαλισμός και τα τάγματα των «ψεκασμένων».

Συντάξεις, παιδεία, ελευθερία

Και για να προλάβω τα «Πού το ξέρεις εσύ;», τις έχουν υποστηρίξει ανοιχτά η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του κόμματος όπως ο Χρήστος Σπίρτζης, ο προσκείμενος στο ΚΚΕ δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης και άλλοι. Πέρα τούτου όμως, ποιος πιστεύει ότι ο έφηβος μαθητής υπολόγισε πως η αγορά των 18 Ραφάλ αντιστοιχεί, οικονομικά, με την πρόσληψη 300.000 καθηγητών ώστε αυτή η τράμπα να είναι ένα από τα αιτήματά του; Και τι να τους κάνει τους καθηγητές όταν ένα άλλο αίτημα είναι λιγότερο μάθημα, περισσότερο διάλλειμα; Ετσι που πάει, σε λίγο οι μαθητές (εκτός από τα δίκαια αιτήματα για τα μέτρα ασφαλείας) θα κάνουν καταλήψεις για αύξηση στις συντάξεις – κύριες και επικουρικές.

Μιλάμε λοιπόν για wannabe Παπαφλέσσες. Που προκειμένου να αναδειχθούν σε ήρωες των χαρακωμάτων ενός φαντασιακού κόσμου που «έτσι κι αλλιώς θα γίνει κόκκινος» (καλά, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί στις καταλήψεις να κάνουν scouting για μελλοντικό πρόεδρο) καταδικάζουν τα παιδιά στην αγραμματοσύνη. Τα παιδιά των οικονομικά ασθενέστερων οικογενειών που δεν μπορούν να πληρώσουν ένα ιδιωτικό σχολείο. Διότι εδώ ισχύει το «άλλος κλαίει κι άλλος θάβει τον νεκρό του».

«Και το ψωμί θα κόψω από εμένα προκειμένου να μπορέσω να στείλω το παιδί μου σε ένα ιδιωτικό σχολείο όπου δεν γίνονται καταλήψεις» μού έλεγε ένας πατέρας που ξέρω ότι δύσκολα τα βγάζει πέρα. Τι θέλει ο άνθρωπος; Με αυτή την εμμονή στην αμορφωσιά, να μη δει το βλαστάρι του στα τάγματα των νέων Αγαναχτισμένων ή κλεισμένο σε ένα ριάλιτι όπου θα λέει για το «διαφανή μπλουζάκι» και για το πόσο ωραίο νησί είναι η Μάνη.

Τσαμπουκάδες

Είναι η νέα ατραξιόν της ειδησεογραφίας και του ελληνικού Διαδικτύου. Μασκομάχοι και μασκολάτρες που πλακώνονται στα λεωφορεία. Ανδρες, γυναίκες και παιδιά, νέοι και γέροι. Μιλάμε για ξύλο, όχι αστεία, που αρχίζει στο όχημα και συνεχίζεται στον δρόμο. Και σκάνε τουλάχιστον δύο και τρία σχετικά βίντεο την ημέρα. Μοιάζει με επιθεώρηση που μπορεί όμως να εξελιχθεί σε τραγωδία – ήδη στη Γαλλία έχουμε τον πρώτο νεκρό από αυτούς τους τσαμπουκάδες. Η κυβέρνηση λοιπόν πρέπει να φροντίσει χθες για την αποσυμφόρηση των ΜΜΜ. Ο συνωστισμός, εκτός από το ότι πυροδοτεί τη διασπορά του ιού, ανάβει και τα αίματα.