Δεν είναι μόνο αγωνιστικά αυτά που περιμένουμε στη χρονιά που ξημέρωσε. Δεν πρέπει να βρει τον δρόμο του μόνο το αγωνιστικό τμήμα. Επιβάλλεται να παρθούν σοβαρές αποφάσεις στα υψηλά κλιμάκια της ΕΠΟ, μιας ομοσπονδίας που την τελευταία τριετία έχει χάσει κάθε αξιοπιστία.
Πρέπει να δοθεί στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα και πάλι το προφίλ μιας κανονικής ομάδας. Μιας ομάδας που πάνω απ’ όλα θα έχει δική της έδρα και δε θα… ζητιανεύει δεξιά κι αριστερά όπως κάνει εδώ και περίπου τρία χρόνια, την περίοδο δηλαδή της διοίκησης Γραμμένου. Είναι σημαντικό για την προσπάθεια που κάνει ο νέος προπονητής να έχει η ομάδα του ένα δικό της «σπίτι», που θα αγκαλιαστεί από τους έλληνες φιλάθλους.
Επιπλέον, πρέπει πλέον να πάψει η εθνική ομάδα να αποτελεί πεδίο αντιπαράθεσης των συλλόγων. Ο τελευταίος κύκλος δράσης και ιδιαίτερα η επιλογή από και προς τον Αναστασιάδη άνοιξε έπειτα από χρόνια για πρώτη φορά μια τέτοια πληγή στην εθνική ομάδα. Ο τρόπος επιλογής του Αναστασιάδη, η απομάκρυνσή του, όλα όσα έγιναν με εκείνον στον πάγκο ήταν μη ποδοσφαιρικά. Ποτέ στο παρελθόν, από τον Ρεχάγκελ έως τον Σάντος και από τον Ρανιέρι έως τον Σκίμπε, δεν υπήρξαν όλα αυτά που συνέβησαν επί Αναστασιάδη, με αποτέλεσμα η Εθνική να είναι – εκτός από αποτυχημένη αγωνιστικά – ο εύκολος στόχος των συλλόγων.
