Η πολιτεία του Σάο Πάολο στη Βραζιλία έκανε ένα πρωτοποριακό βήμα για τους λάτρεις των ζώων, ψηφίζοντας νομοθεσία που επιτρέπει στα κατοικίδια ζώα, όπως σκύλους, γάτες και άλλα, να ταφούν μαζί με τους ιδιοκτήτες τους σε δημόσια και ιδιωτικά νεκροταφεία.
Η νέα ρύθμιση, γνωστή ως «Bob Coveiro», παίρνει το όνομά της από έναν σκύλο που έζησε δέκα χρόνια στο νεκροταφείο μετά τον θάνατο της ιδιοκτήτριάς του και τελικά τάφηκε μαζί της, αγγίζοντας τις καρδιές των πολιτών και υπογραμμίζοντας τη βαθιά σύνδεση ανθρώπου–ζώου.
Η νομοθεσία αφήνει στα δημοτικά συμβούλια τη δυνατότητα να καθορίσουν τους κανόνες και τις προϋποθέσεις για τις ταφές, καλύπτοντας την ανάγκη εκατομμυρίων πολιτών που θεωρούν τα κατοικίδιά τους ισότιμα μέλη της οικογένειας.
Σήμερα, η Βραζιλία φιλοξενεί περισσότερα από 141 εκατομμύρια κατοικίδια, με τον κλάδο να αποφέρει περίπου 75,4 δισεκατομμύρια ρεάλ ετησίως, δηλαδή περίπου 15 δισεκατομμύρια ευρώ, γεγονός που δείχνει τη σημαντική κοινωνική και οικονομική διάσταση της σχέσης ανθρώπου–ζώου.
Το φαινόμενο της ταφής κατοικιδίων μαζί με τους ιδιοκτήτες τους δεν είναι ευρέως διαδεδομένο διεθνώς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ορισμένα ιδιωτικά νεκροταφεία επιτρέπουν την ταφή ζώων, αλλά οι δημόσιοι χώροι συνήθως την αποκλείουν λόγω υγειονομικών κανονισμών, περιορισμών χώρου και νομικών θεμάτων ιδιοκτησίας.
Στην Ευρώπη, χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία δίνουν τη δυνατότητα ταφής κατοικιδίων σε ειδικούς χώρους, ενώ σε περιοχές της Ιαπωνίας και της Νότιας Κορέας επιτρέπεται υπό αυστηρές προϋποθέσεις, όπως ειδικά οικόπεδα και περιορισμένος αριθμός ζώων ανά ταφή.
Οι κυριότεροι λόγοι που σε πολλές χώρες η ταφή κατοικιδίων με ανθρώπους δεν επιτρέπεται είναι τέσσερις. Πρώτον, οι υγειονομικοί κίνδυνοι: η αποσύνθεση ζώων μπορεί να προκαλέσει ρύπανση του εδάφους και διάδοση μικροβίων. Δεύτερον, ο χώρος: τα περισσότερα κοινοτικά νεκροταφεία δεν έχουν προβλέψει ταφές ζώων, ενώ ο συνωστισμός τάφων καθιστά πρακτικά δύσκολη την εφαρμογή. Τρίτον, το νομικό πλαίσιο: σε πολλές χώρες τα ζώα θεωρούνται περιουσία, όχι μέλη της οικογένειας, και συνεπώς δεν δικαιούνται ταφής μαζί με ανθρώπους. Τέταρτον, οι πολιτισμικοί και θρησκευτικοί παράγοντες: σε αρκετές κοινωνίες η πρακτική θεωρείται ασυνήθιστη ή ακατάλληλη.
Η πρωτοβουλία του Σάο Πάολο αποτελεί σημαντικό βήμα για την αναγνώριση των ζώων ως μέλη της οικογένειας και δείχνει τον δρόμο για μελλοντικές συζητήσεις σχετικά με την ηθική, νομική και κοινωνική θέση των κατοικιδίων. Καθώς όλο και περισσότερες χώρες εξετάζουν αντίστοιχες πρωτοβουλίες, η εμπειρία της Βραζιλίας μπορεί να αποτελέσει πρότυπο για την ευαισθησία και τον σεβασμό που αξίζει η σχέση ανθρώπου και ζώου – ακόμη και πέρα από τον θάνατο.
