ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΔΡΑΧΜΗΣ ΤΑ ΓΙΑΣΕΜΙΑ
Σε μια ελαφρώς αυτοεξευτελιστική διαδικασία εξελίσσεται η εκλογή προέδρου της Νέας Δημοκρατίας: αφού έβαλαν το κάρο μπροστά από το άλογο - αρνούμενοι να συζητήσουν πολιτικά σε ένα συνέδριο πριν φτάσουν στην εκλογή του αρχηγού - τώρα σκοτώνουν το άλογο κατατριβόμενοι με τα διαδικαστικά.
Σε μια ελαφρώς αυτοεξευτελιστική διαδικασία εξελίσσεται η εκλογή προέδρου της Νέας Δημοκρατίας: αφού έβαλαν το κάρο μπροστά από το άλογο – αρνούμενοι να συζητήσουν πολιτικά σε ένα συνέδριο πριν φτάσουν στην εκλογή του αρχηγού – τώρα σκοτώνουν το άλογο κατατριβόμενοι με τα διαδικαστικά.
Πόσα ευρώ θα πληρώνουν τα μέλη για να ψηφίσουν; Και θα πρέπει να δώσουν περισσότερα ή τα ίδια όσοι δηλώσουν «φίλοι» του κόμματος; Θα μπορεί να ψηφίσει όποιος θέλει; Και πώς θα διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν περιοδεύοντες ψηφοφόροι, που θα τινάξουν στον αέρα κάθε αξιοπιστία – τόσο του νέου προέδρου όσο και του ίδιου του κόμματος;
Και βεβαίως, κάθε υποψήφιος έχει τους λόγους του να προτιμά τον έναν ή τον άλλον τρόπο διεξαγωγής της ψηφοφορίας – μόνο που οι λόγοι αυτοί δεν έχουν να κάνουν με το μέλλον της συντηρητικής παράταξης, αλλά με την αύξηση των πιθανοτήτων εκλογής του καθενός: άλλον βολεύουν οι συνδρομές των δύο ευρώ, άλλον των πενήντα ευρώ – και άλλον της μιας δραχμής τα γιασεμιά.
Οπως έχει αποδειχθεί, τόσο στη Νέα Δημοκρατία όσο και στο ΠΑΣΟΚ – που έχουν ενστερνιστεί την απευθείας εκλογή των προέδρων τους – τα κόμματα βγαίνουν βαθύτατα διχασμένα από τέτοιες διαδικασίες: συνέβη με τον Γιώργο Παπανδρέου και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, συνέβη με τον Αντώνη Σαμαρά και την Ντόρα Μπακογιάννη.
Τώρα όμως η ΝΔ κινδυνεύει όχι μόνο να διχαστεί, αλλά και να γίνει αντικείμενο της χλεύης των πολιτών. Και σε μια τέτοια ατμόσφαιρα ελάχιστη σημασία θα έχει το πρόσωπο του νέου προέδρου.