Το πακέτο των μέτρων που απαιτούν οι δανειστές για να υπάρξει συμφωνία συνοψίζεται σε μία διπλή θηλιά στον λαιμό των Ελλήνων: η μία είναι φορολογική –μέσω της αύξησης του ΦΠΑ και της εισφοράς αλληλεγγύης –και η άλλη συνταξιοδοτική –μέσω της περικοπής των δαπανών για τις συντάξεις.
Τα μέτρα που ζητούνται είναι καθαρά υφεσιακά, χωρίς την παραμικρή πρόβλεψη για αναπτυξιακές ανάσες –κάτι που θα επιβαρύνει περαιτέρω την πορεία της ελληνικής οικονομίας, η οποία κινδυνεύει να κυλήσει και πάλι στην κατάσταση του 2011, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ανεργία.
Πρόκειται ασφαλώς για λεόντειο συμφωνία, παρά τις έντονες προσπάθειες του Πρωθυπουργού για έναν «αμοιβαίως επωφελή συμβιβασμό». Και βεβαίως, η ελληνική πλευρά οφείλει να εξαντλήσει κάθε περιθώριο για τη βελτίωση των πιο άγριων πτυχών της και για την αντιστάθμιση των υφεσιακών μέτρων με ρήτρα ανάπτυξης.
Βεβαίως, ο χρόνος που απομένει είναι πολύ λίγος. Και σε κάθε περίπτωση, μια κακή συμφωνία είναι πολύ προτιμότερη για την Ελλάδα από μια ρήξη, ασχέτως των ευρύτερων επιπτώσεων που μια τέτοια εξέλιξη θα είχε για το σύνολο της ευρωπαϊκής οικονομίας.
Παρά τις καλές προθέσεις, είναι πλέον προφανές ότι χάθηκε πολύτιμος χρόνος από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, με την περιβόητη «δημιουργική ασάφεια». Και είναι πλέον προφανές ότι ο πικρός λογαριασμός μεγαλώνει σε καθημερινή βάση –χωρίς όφελος για τους Ελληνες. Ας μην τον κάνουμε ακόμα πικρότερο.
Σχόλια
