«Eίμαστε ο πιο κομπλεξικός λαός του κόσμου». Τάδε έφη Χαριστέας.
Κομπλεξικός λαός που τολμήσαμε να κρίνουμε το συνονθύλευμα ποδοσφαιριστών στον αγώνα του περασμένου Σαββάτου. Κομπλεξικός λαός που είδαμε, οργιστήκαμε και μιλήσαμε. Που ντραπήκαμε, που μας ειρωνεύτηκαν, που μία ημέρα μετά την πανσέληνο είδαμε την ολική έκλειψη του ελληνικού ποδοσφαίρου και σκοτεινιάσαμε… Κομπλεξικοί που χειροκροτήσαμε τα ξημερώματα της Παρασκευής την «άλλη» Εθνική, αυτή που προσπάθησε, αυτή που πάλεψε…
Ναι, Αγγελε Χαριστέα, είμαστε λαός συμπλεγματικός. Δεν ανεχόμαστε τη μετριότητα και το κακό το στηλιτεύουμε με πάθος. Είμαστε λαός αδιάφορος, που όμως μας εξοργίζει η αδιαφορία! Είμαστε λαός φορτωμένος συμπλέγματα γιατί κάποιοι σαν κι εσένα μας έκαναν να νιώσουμε θεοί· γευτήκαμε τον παραισθησιογόνο καρπό της επιτυχίας και κάποιοι σαν τους επιγόνους σου μας έδειξαν την έξοδο του παραδείσου.
Και δεν είμαστε μόνο συμπλεγματικοί, είμαστε βουτηγμένοι στα ελαττώματα, Αγγελε Χαριστέα: ενθουσιώδεις, επιπόλαιοι, εύπιστοι, θρησκόληπτοι και ειδωλολάτρες, ρομαντικοί, αφελείς, αυτοχειροκροτούμενοι, ανεκτικοί, υπομονετικοί…
Ενα σύννεφο αρκεί για να μας μεταλλάξει σε καταιγίδα. Μεμιάς, άλλα ελαττώματα-κεραυνοί: σκληροί, επιλήσμονες, άθεοι, αυτοσαρκαστικοί…
Αγγελε Χαριστέα, ο λαός που αποθέωσε τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο τούς εξόρισε στη συνείδησή του και τους άφησε μόνους να κλείσουν τα μάτια τους σε ξένη γη. Ποιους; Τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο! Κι όταν αποδήμησαν εις Κύριον τους αποκατέστησε… εκ του ασφαλούς! Ο λαός που θεοποίησε τον Κεντέρη και τη Θάνου τούς αναθεμάτισε μόλις έμαθε ότι τον ενέπαιξαν, δίχως να γυρίσει να κοιτάξει το παρελθόν τους. Αυτός ο λαός είναι κομπλεξικός, μεσόκοπε ποδοσφαιριστή, έχεις δίκιο! Είναι κομπλεξικός γιατί έχει μεγαλώσει δίχως να μάθει πως η λέξη ήττα είναι όνομα ουσιαστικό, πολύ ουσιαστικό μάλιστα. Εχει διδαχθεί, λάθος, πως η ήττα είναι απλώς ένα «επιφώνημα», είναι μια παρένθεση. Η μάχη των Θερμοπυλών ήταν ήττα, ήταν συντριβή κι όμως στις νίκες τη λογαριάζουμε! Απαντέχουμε, ονειροβατώντας, τη λάμψη του αρχαίου μας παρελθόντος να μας τυλίξει ξανά και δεν συναισθανόμαστε το απόλυτο σκοτάδι όπου σερνόμαστε.
Και τέλος, από το 2004 και μετά πιστέψαμε πως έχουμε και ποδόσφαιρο και πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι. Η ιστορία μας μάς έχει κάνει κομπλεξικούς, Αγγελε Χαριστέα, η ιστορία μας και η πίστη μας στο εξωπραγματικό. Πραγματικά ήταν εξωπραγματικό το να προσμένουμε κάτι καλό από την Εθνική του Σάντος. Η καλή ημέρα της είχε φανεί από το πρωί!
Κι εσύ, Χαριστέα, πίστεψες φουκαρά πως θα ήσουν εσαεί εικόνισμα στην ωραία πύλη των αναμνήσεών μας;
Αμαθή Χαριστέα, οι σκοτεινές αποθήκες της μνήμης των Ελλήνων είναι γεμάτες γκρεμισμένα είδωλα.
Είμαστε συμπλεγματικοί σε βαθμό υπερθετικό αφού γνωρίζουμε άριστα πως μετά την ομάδα του Euro του 2004 ουδείς έλληνας ποδοσφαιριστής κατάφερε να αντικαταστήσει κάποιον επάξια. Κι εμείς βαυκαλιζόμαστε πως έχουμε ποδόσφαιρο πάνω από τη στάθμη της μετριότητας, όταν επί μία δεκαετία είμαστε χαμένοι στον βυθό. Και θαμπωνόμαστε με τις βαθμολογίες της FIFA που μας φέρνουν πιο ψηλά από την Ολλανδία (την Ολλανδία της 5άρας στην Ισπανία, ναι), τη Χιλή, τις ΗΠΑ…
Ολα αυτά μέχρι να βγούμε στο πεδίο της μάχης· εκεί οι σημαίες και οι βαθμολογίες γίνονται άθυρμα στα πόδια των ικανών. Στα μάτια των παικτών μας βλέπεις τη σκοτεινιά της ήττας (σύμπλεγμα κι αυτό, Χαριστέα) που μετά την Πορτογαλία από πρώτο βιολί έγινες… πρώτο μπουζούκι. Και πρώτος εσύ, Χαριστέα, συμπλεγματικός. Εγραψες κάτι, άκουσες τα υπέρ και τα κατά και έσπευσες να το αποσύρεις. Γιατί; Μείνε στο χαράκωμά σου και υποστήριξέ το, Χαριστέα, κι ας ήταν λάθος. Πήγαινε στη Βραζιλία και πάλεψε, Σάντος, κι ας είσαι τελειωμένος. Αυτά μας πονάνε και μας κάνουνε συμπλεγματικούς, Αγγελε!
Σχόλια
Τελευταία Νέα
- Ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον αρνούνται να καταθέσουν στην Επιτροπή του Κογκρέσου για τον Τζέφρι Έπστιν
- Παραιτήθηκε η Μαρία Καρυστιανού από το Δ.Σ. του συλλόγου «Συγγενών των Θυμάτων του Εγκλήματος των Τεμπών»
- Η μυστική συνάντηση του Στιβ Γουίτκοφ με τον γιο του Σάχη: Πώς οι ΗΠΑ προετοιμάζουν τη διάδοχη κατάσταση
