Το άγνωστο Πήλιο

Τα φώτα της τουριστικής διασημότητας δεν φτάνουν μέχρι εδώ. Ομως τρεις οικισμοί που συνδέονται μεταξύ τους με μία μικρή διαδρομή, το Νεοχώρι, οι Αφέτες και η Αφυσσος, έχουν
πολλά να προσφέρουν στον ταξιδιώτη, συνδυάζοντας βουνό με θάλασσα.
Η οδήγηση από την Τσαγκαράδα μέχρι το Νεοχώρι είναι πραγματική απόλαυση (ειδικά από το Ξουρίχτι και μετά λόγω θέας και φυσικού περιβάλλοντος). Μπαίνοντας στην πρωτεύουσα του Δήμου Αφετών, οι περίφημες πλάκες Πηλίου που θα δείτε συσκευασμένες έξω από τα λατομεία μαρτυρούν πως εδώ έχουν την έδρα τους οι τεχνίτες που «ευθύνονται» για τις περίτεχνες στέγες στα παραδοσιακά κτισμένα σπίτια.

Αφήνετε το αμάξι στον χώρο στάθμευσης κάτω από την κεντρική πλατεία και ανεβαίνετε στο β΄ επίπεδο όπου βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (είναι δισυπόστατη καθώς γιορτάζει και της Παναγίας). Πρόκειται για βυζαντινό μνημείο που αποτελεί τυπικό παράδειγμα ξυλόστεγου ναού των χρόνων της Τουρκοκρατίας (κτίστηκε το 1769) στην περιοχή του Πηλίου. Στο εσωτερικό του, θα εντυπωσιαστείτε από το τέμπλο αλλά και από τις αγιογραφίες. Μία επιγραφή στην οροφή του νότιου κλίτους αναφέρει πως η αγιογράφηση του ναού έγινε στα 1801 από τον λαϊκό αγιογράφο Παγώνη. Λίγα σκαλοπάτια θα σας οδηγήσουν στην τεράστια πλατεία με τη θέα στη θάλασσα. Μη σταθείτε μόνο εδώ. Αξίζει να περπατήσετε στα στενά καλντερίμια του γαλήνιου χωριού (το 1881 είχε 1515 κατοίκους, σήμερα είναι αισθητά λιγότεροι) που ελίσσονται ανάμεσα σε πέτρινα παραδοσιακά σπίτια.

Επόμενος σταθμός οι Αφέτες, το χωριό που βάφτισε τον δήμο. Με αφετηρία τον χώρο στάθμευσης στο Νεοχώρι βγαίνετε στον κεντρικό δρόμο και στρίβετε αριστερά. Στα 3,5 χλμ. θα δείτε τον δρόμο που οδηγεί στην Αργαλαστή και από εκεί στο Νότιο Πήλιο (Τρίκερι- Σηπιάδα) και στα 7,5 χλμ. θα στρίψετε αριστερά για να μπείτε στην καρδιά του χωριού που λέγεται και Νιάου (όνομα πιθανότατα σλάβικης καταγωγής). Ενας στενός δρόμος οδηγεί από τον χώρο στάθμευσης στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη που σύμφωνα με τον παπα-Σταμάτη κτίστηκε το 1802. Παρατηρήστε το τέμπλο της. Δεν είναι όλο σκαλιστό αλλά ένα μικρό μέρος το οποίο ανήκε σε παλαιότερη και μικρότερη εκκλησία που ήταν σε αυτό το σημείο. Μπροστά από την είσοδο της εκκλησίας υπάρχει παιδική χαρά και σχεδόν πίσω της απλώνεται η πλατεία Αγάπης. Το χωριό είναι ήσυχο καθώς όπως λέει ο παπαΣταμάτης, στις μέρες μας μένουν περίπου 140 άτομα αλλά δεν είναι όλοι ντόπιοι. «Το ΄40 το χωριό είχε 1.300 άντρες ψηφοφόρους. Σήμερα έχουμε Γερμανούς, Λαρισαίους, Αθηναίους, Θεσσαλονικιούς αλλά όχι ντόπιους», λέει.

Επιστρέφετε στον κεντρικό δρόμο και συνεχίζετε προς Βόλο. Σύντομα θα στρίψετε αριστερά για την Αφησο (ή Αφυσσο) (βλ. σελίδα 28). Το μόνο σίγουρο είναι πως οι κάτοικοι του παραθαλάσσιου οικισμού δεν θα… τσακωθούν ποτέ για τη θέα έτσι αμφιθεατρικά κτισμένος που είναι.