Οργισµένος. Πολύ. Και σαρωτικός. Οπως στα – τελευταία κυρίως – λάιβ του. Να, σαν αυτό του χειµώνα στον «Ζυγό» µε τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, από τα πλέον επιτυχηµένα του και δυναµικά.
«Είµαι εξοργισµένος, απίστευτα θυµωµένος και µε τον εαυτό µου και µε όλους µας και µε τους Πειρατές της Ελληνικής – κατά το Καραϊβικής – και εννοώ µεγάλο κοµµάτι των πολιτικών. Δεν φτάνει που κλέψανε τα πάντα. Δεν φτάνει που ο κόσµος ψήφιζε κλέφτες και λήσταρχους. Δεν φτάνει που ζητάνε να τους καλύψουµε τα κλεµµένα.
Δεν αντιλαµβάνο- νται ότι ο κόσµος θα µπει στη Βουλή» ήταν οι πρώτες ατάκες του Γιάννη Κότσιρα στην κουβέντα µας.
Μια κουβέντα που άρχισε µε αφορµή ένα διπλό άλµπουµ µε λάιβ ηχογραφήσεις από το 2003 – όταν τα συνέλεξε µεθοδικά και τα κοµπιλάρισε για την Μinos-ΕΜΙ, χρόνια ύστερα από εκείνο το επιτυχηµένο λάιβ µε το «Πρώτη φορά» – αλλά που κατέληξε σε όλα εκείνα που µας θυµώνουν. Και µερικές φορές µπορούµε να τα εκφράσουµε, να τα φωνάξουµε µ ένα τραγούδι.
Εκείνος έχει και το ατού – τα τελευταία χρόνια – του στιχουργού κι έτσι µπορεί στη δική του φωνή ή τη δική του κραυγή, πέρα από την ερµηνεία του να βάλει και στίχους αιχµηρούς. Οπως αυτούς στο καινούργιο τραγούδι (σε µουσική Γιάννη Κωνσταντινίδη) που έχει ηχογραφήσει επίσης λάιβ, στον «Ζυγό»:
«Ηθελες αµάξι των τριών / πήρες µια Ρorsche κι ένα κόκκινο κραγιόν. / Ηθελες διαµέρισµα µικρό / τώρα θέλεις µεζονέτες και βιζόν. / Δεν ξέρεις τι θες.
/ Ησουνα στους δρόµους µε πλακάτ / τώρα θέλεις προστασία από τα ΜΑΤ.
/ Ελλάδα µου εσύ / αρχαία τρελή / σε άδεια πηγή πέφτεις πνίγεσαι…».
Κάτι τέτοιο θέλει να φωνάξει, να τραγουδήσει σε µια Ελλάδα που πνίγηκε στον νεοπλουτισµό της και τώρα ετοιµάζεται, ασθµαίνοντας, για τα πολύ δύσκολα.
Τι λέγαµε, όµως; Α για το λάιβ. «Εκείνο που µε είχε ευχαριστήσει µε το προηγούµενο λάιβ ήταν ότι το έπαιξε ο κόσµος στις γιορτές, στις καφετέριες…
Κι έφευγε σαν νεράκι» λέει.
Αλλωστε το πιστεύει: «Το λάιβ για µένα είναι η απόδειξη του τραγουδιστή. Του τι µπορεί να κάνει και ποιος µπορεί να είναι. Αυτό ήθελα να κάνω µε όλα τα τραγούδια που συνέλεξα και λόγω της νέας τους υπόστασης (σ.σ.: και ενορχηστρωτικά κάποια είναι γοητευτικά αγνώριστα όπως η Επίσηµη αγαπηµένη του Μπιθικώτση, το Πού θα πας του Αντώνη Ρεπάνη ή το Αντρας που δεν έκλαψε του Αντώνη Μιτζέλου) τα αισθάνοµαι καινούργια: να υπενθυµίσω το ποιος είµαι και πού πάω». Αφησε δε
«Το «έντεχνο» δεν υπάρχει πια. Με τον θάνατο του Χατζιδάκι και του Λοΐζου εκείνο που ο Μάνος είχε βαφτίσει έντεχνο έχει πεθάνει»
τα λαθάκια του λάιβ αδιόρθωτα – κατά την πάγια δισκογραφική τακτική – ακριβώς για να κρατήσει την ουσία του.
Πέρα απτο γεγονός ότι το λάιβ µετράει τον τραγουδιστή, µήπως η επιστροφή σε δεδοµένα τραγούδια σηµαίνει ότι δεν γράφονται και νέα;
Γράφονται καινούργια τραγούδια αλλά δύσκολα βρίσκεις καλά. Δεν σηµαίνει όµως ότι προσωπικά θα εγκαταλείψω τα όπλα. Εχω στο µυαλό µου κάποιους δηµιουργούς που τους πιστεύω, όπως τον Θαλασσινό, τον Κραουνάκη, τον Περίδη και απ αυτούς περιµένω.
Στο λάιβεπιστρέφεις και στον πυρήνα σου, το λαϊκό τραγούδι (στο δεύτερο CD); Το «έντεχνο», όπως λανθασµένα λένε κάποιοι, δεν σε εκφράζει µόνο;
Το «έντεχνο» δεν υπάρχει πια. Με τον θάνατο του Χατζιδάκι και του Λοΐζου εκείνο που ο Μάνος είχε βαφτίσει έντεχνο έχει πεθάνει.
Νιώθεις όµωςπως τουλάχιστον από τα – µονόφωνα – µουσικά ραδιόφωνα υπάρχει κάτι σαν σύστηµα που στοχεύει να εξαφανιστεί από τα ακούσµατά µας το λαϊκό; Το πραγµατικό, όχι το λαϊκοπόπ…
Υπάρχει ένα σύστηµα που το γέννησαν οι δισκογραφικές εταιρείες, λόγω της αδυναµίας των συνθετών να γράψουν λαϊκό τραγούδι. Αυτό γέννησε ένα τέρας που λέγεται «Μισώ το λαϊκό τραγούδι» κι αυτό µε τη σειρά του ξηλώνει τις ρίζες µας. Το λαϊκό τραγούδι έχει λαϊκό έρεισµα και αυτό είναι επικίνδυνο να υπάρχει για κάποιους…
«Είµαι υπέρ της δήµευσης των περιουσιών για βουλευτές των µεγάλων κοµµάτων Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ»
Οπως λέµε«χαµογελάτε, είναι επικίνδυνο»;
Ή όπως λέµε «ας δολοφονήσουµε τρεις ανθρώπους για να ξεχάσουµε πως έγινε η µεγαλύτερη πορεία διαµαρτυρίας των τελευταίων τριάντα ετών».
Οργισµένος λοιπόν;
Οταν είχε σκοτωθεί ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος είχα πει να µην ψάχνουµε τους κουκουλοφόρους γιατί βρίσκονται στα έδρανα της Βουλής. Τότε µου την είπαν άγρια – µέχρι και απειλές δέχτηκα. Εννοούσα ότι ο µηχανισµός παραγωγής κουκουλοφόρων δεν τιµωρείται, δεν αποτελεί προτεραιότητα στη Βουλή. Είµαι υπέρ της δήµευσης των περιουσιών για βουλευτές των δύο µεγάλων κοµµάτων, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ.
Μόνον εκεί;
Για το ΚΚΕ έχω µια περίεργη θεωρία.
Μου κάνει εντύπωση που εν έτει 2010 βγαίνουν µε σφυροδρέπανα στην Ακρόπολη! Νοµίζω ότι το εν λόγω κόµµα παίζει ρόλο διασπαστικό, ώστε να µην υπάρξει Αριστερά στην Ελλάδα. Οσο για τον ΣΥΡΙΖΑ, τον αφήνω απ έξω όχι επειδή τον ψηφίζω αλλά επειδή δεν έχει καταφέρει να οργανωθεί ως κόµµα…
Προς τιτόση οργή;
Να σου πω µια ιστορία: ο πατέρας µου ταξίδευε σαράντα χρόνια µε πλοία, ήταν ασυρµατιστής. Πάντα πλήρωνε ασφαλιστικές εισφορές καπετάνιου, µπας και πάρει λίγο µεγαλύτερη σύνταξη. Οταν βγήκε, πήρε 2.500.000 δρχ. εφάπαξ και 300.000 δρχ. σύνταξη. Σήµερα η σύνταξή του είναι 1.500 ευρώ. Και έρχονται και του κόβουν 4.000 ευρώ τον χρόνο ή 350 ευρώ τον µήνα. Καταργούν δηλαδή όλα αυτά που πλήρωνε τόσα χρόνια και που τα δικαιούνται. Το κάνουν δε αυτό σ έναν άνθρωπο που αδυνατεί να βγει στους δρόµους να διαδηλώσει. Είµαι περίεργος: πώς δεχόµαστε την ύπαρξη κάποιων βουλευτών που κάθονται και τα ανέχονται όλα αυτά; Κι απορώ πώς δεν έχουµε µπει ακόµη στη Βουλή…
«Δεν φάγανε µόνον πολλά οι λίγοι, φάγανε κι από λίγα οι πολλοί»
Υπάρχει λύση σ αυτό που ζούµε; «Αν δεν βγάλουν σύντοµα στην Πλατεία Συντάγµατος όλους εκείνους που έφαγαν τα χρήµατά µας, να ζητήσουν συγγνώµη, φοβάµαι ότι θα χυθεί αίµα» πιστεύει ο Γιάννης Κότσιρας. «Δεν θα χρειάζονται τότε οι επικοινωνιολόγοι των κοµµάτων να λένε φάτε µερικούς ή βγείτε µε κουκούλες και σπάστε µερικές βιτρίνες. Υπάρχει θυµός, οργή µεγάλη στον κόσµο. Και προσωπικά δεν µπορώ να υποστηρίξω τις ληστρικές κυβερνήσεις που είχαµε από τη χούντα και έπειτα. Είµαστε λαός που µας αρέσει να κοροϊδεύουµε. Θεωρούµε εαυτούς ιστορικά πιο έξυπνους από τους άλλους. Δεν δεχόµαστε όµως να µας κοροϊδεύουν ή να πέφτουµε θύµατα της ίδιας µας της κοροϊδίας». Αυτό ακριβώς, λέει, είναι που περιγράφει στο νέο του τραγούδι «Αγάπη µου εσύ»: «Ησουνα σταυρός µε µπλε κλωστή / τώρα είσαι στάµπα σε σηµαία πλαστική. / Ηθελες δυάρι κι αγκαλιά / πήρες βίλα και βυζάκια πλαστικά…». «Λέω, µε δυο λόγια, αυτό που γίναµε. Που µπορούµε να έχουµε ένα πακέτο τσιγάρα και παίρνουµε δέκα πακέτα πούρα. Γίναµε όλοι νεόπλουτοι. Και δεν φάγανε µόνον πολλά οι λίγοι, φάγανε κι από λίγα οι πολλοί».
