«Και για μούντζα και για λιβάνι»

Ο Παλαμάς δεν χαρίζεται και δεν χαϊδεύει. Όταν ακόμη και σήμερα η καραμέλα «λαός» πιπιλίζεται και απολυτοποιείται και αγιοποιείται, ο Παλαμάς άκρως διαλεκτικός φωνάζει: «Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι, ο λαός είναι τίποτε και είν΄ όλα. Είναι του εκδικητή το γιαταγάνι κι είν΄ η μαϊμού η ξεδιάντροπη, η μαργιόλα».

Όταν η αρετή γίνεται φόρεμα που ο καθένας βάζει κλήρο και την παίζει στα ζάρια, «ακέρια δικαιοσύνη» δεν φτουράει «γιατί σέρνουν οργωτές και μίση πάντα εσάς δεξιά κι εσάς ζερβά». Θα μου πείτε, για ποιητές θα μιλάμε τώρα. Πότε οι εποχές και οι άνθρωποι και κυρίως οι ηγέτες άκουσαν τους ποιητές.

Άκουσαν οι αρχαίοι Αθηναίοι τον Αισχύλο και τον Αριστοφάνη, άκουσαν οι Βρετανοί τον Σαίξπηρ του «Ιούλιου Καίσαρα» και του «Κοριολανού»; Άκουσαν οι Γάλλοι τον Μολιέρο του «Ταρτούφου», άκουσαν οι Ευρωπαίοι την αιχμηρή σάτιρα των «Ταξιδιών του Γκιούλιβερ»;

Άκουσαν τον Γκόγκολ, τον Μαρκ Τουαίην, τον Ντάριο Φο, τον Τσάπλιν, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Σεφέρη του «Τελευταίου Σταθμού», τον Καβάφη της «Σατραπείας»;

Οι προφητικές φωνές των ποιητών συνθλίβονται ανάμεσα σε δύο συμπληγάδες: τους ιδεολόγους και τους νιτερεσσολόγους ή στους «όλα αλλάζουν» και στους «γυρισμό στα ίδια».