Ο Aνυπόμονος «παπούλης» του Άρη

Ο πατέρας Ανυπόμονος έμεινε δίπλα στον Άρη από τον Μάιο του 1943 μέχρι τον

Μάρτιο του 1945. «Γνώρισα», είπε, «έναν χαρισματικό ηγέτη που ήξερε να

χρησιμοποιεί την προσφορά των πολλών. Οι πολλοί υπάρχουν παντού και πάντοτε. Ο

ένας λείπει από παντού. Ο Άρης ήταν ο ένας. Ήταν αυτός που ενέπνεε». Είναι μια

αφήγηση από το ανέκδοτο βιβλίο του δημοσιογράφου Δημήτρη Γουσίδη (που

συνάντησε επανειλημένα τον συνεργάτη του Άρη), το οποίο θα κυκλοφορήσει υπό

τον τίτλο «Στην ηρεμία της μπόρας – H ζωή του πάτερ Ανυπόμονου συναγωνιστή του

Άρη Βελουχιώτη». Αποσπάσματα από το βιβλίο προδημοσιεύουν σήμερα «TA NEA».

«Στο πέρασμα του Άρη ο λαός ξεσηκώνονταν», είπε ο πατέρας Ανυπόμονος. «Ήταν

αυστηρός, αλλά αυστηρότερος με τον εαυτό του. H κατάταξη των αγωνιστών στον

ΕΛΑΣ ήταν κάτι το πρωτοφανές για μένα. Έβλεπα τόσους πολλούς αντάρτες μ’ ένα

σωρό ενδυμασίες. Άλλος φόραγε φουστανέλα, άλλος ντουλαμά, άλλος ιταλικά, άλλος

γερμανικά, άλλος εγγλέζικα, ό,τι είχε κλέψει ο καθένας. Ένα σωστό μωσαϊκό από

ντυμασιές και εξοπλισμό. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο γερο-Σεκούρας. Αυτός φορούσε

φουστανέλα, κάλτσες, καλτσοδέτες με φούντες, τσαρούχια με φούντες και φέσι

κόκκινο. Είχε κι ωραία γενειάδα. Έγινε σημαιοφόρος στην ομάδα του Άρη. Ο Άρης

τον αποκαλούσε πατέρα κι εκείνος παιδί μου».

H γνωριμία τους έγινε στην Καλοσκοπή, στην Γκιώνα, όταν βρέθηκε εκεί το πρωί

της 15ης Μαΐου του 1943 κυνηγημένος από τους Γερμανούς ο καλόγερος.

«Είδα τον Άρη τότε για πρώτη φορά σ’ ένα μαγαζάκι μαζί με άλλους

αντάρτες κι έναν Εγγλέζο αξιωματικό. Καπετάνιε, του λέω. Δε με σηκώνει το

κλίμα στο χωριό. Με κυνηγάνε, θέλω να μείνω εδώ επάνω. Ο Άρης με κοίταξε στα

μάτια και ρώτησε. “Θα αντέξεις; Είναι σκληρή η ζωή στο αντάρτικο”.

Μπήκα τότε στη σειρά όπως και πολλοί άλλοι για να μου γράψουν τα στοιχεία, να

μου δώσουν ένα ψευδώνυμο και να καταταχθώ έτσι στον ΕΛΑΣ. Τις σημειώσεις

κρατούσε ο καπετάν Λευτέρης Χρυσιώτης. Εγώ ανυπομονούσα και ρωτούσα συνέχεια

πόση ώρα θα είμαι στη σειρά και τι όνομα θα πάρω.

“Πολύ ανυπόμονος είσαι παππούλη, μου είπε εκείνη τη στιγμή ο Άρης. Κι όλοι

μαζί φώναξαν: Ανυπόμονος, αυτό είναι τ’ όνομά του…”».

Σωτήριο βογκητό

Στον πρόλογο του βιβλίου του ο Δημήτρης Γουσίδης γράφει: «Ο καλόγερος

ανασηκώθηκε μέσα στον λάκκο που έσκαβε και βόγκηξε ελαφρά, κάτι που έκανε σ’

όλη του τη ζωή, ένα ελαφρό βογκητό, στις μικρές και μεγάλες συμφορές, και ίσως

ήταν αυτό που τον έσωσε σ’ όλη του τη ζωή, ενενήντα δύο ολόκληρα χρόνια.

Είμαστε στο ένα και είκοσι περίπου, είπε. Καλά είναι. (…) Έκανε μια

προσπάθεια να βγει από τον λάκκο θέλοντας να πατήσει σ’ ένα σωρό πέτρες, αλλά

δεν τα κατάφερε. Πάτησε τότε στις πλεγμένες χούφτες του διπλανού του,

ακούμπησε το δεξί γόνατο στην επιφάνεια, στηρίχτηκε στο μπαστούνι του και

βγήκε. Δουλειά κι αυτή μονολόγησε, ενώ τίναζε τα χώματα από το ξεθωριασμένο

ράσο, έπρεπε όμως να γίνει. Έτσι είχε μάθει να τα κάνει όλα μόνος, είτε γιατί

δεν ένιωθε ανασφάλεια είτε γιατί έτσι έπρεπε. Αυτό το έπρεπε που το ντύθηκε

κατάσαρκα από μικρό παιδί και δεν το έβγαλε, όπως και το ράσο, ούτε στα πιο

δύσκολα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, τότε που χρειάστηκε ν’ αφήσει την

αγιαστούρα και να πιάσει το όπλο γιατί και πάλι έτσι έπρεπε, κινδύνευε η πατρίδα…»

Υπόδειγμα συνέπειας

Στο βιβλίο του ο Δημήτρης Γουσίδης γράφει την «αληθινή ιστορία του μοναχού

Γερμανού Δημάκου, που από τα παιδικά του χρόνια στράφηκε στη λατρεία του Θεού,

αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της Ελλάδας δίπλα στον πρωτοκαπετάνιο της

εθνικής αντίστασης Άρη Βελουχιώτη, πόνεσε για τον αδελφοκτόνο σπαραγμό,

στράφηκε προς τα πετεινά του ουρανού μεγαλουργώντας αθόρυβα προς όφελος των

κατοίκων τής υπαίθρου χώρας και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του ταπεινός ικέτης

του Θεού στην ιστορική Μονή του Αγάθωνα, στην Υπάτη της Λαμίας. Είναι ο πάτερ

Ανυπόμονος του εθνικού αγώνα της αντίστασης ενάντια στη ναζιστική κατοχή.

Υπόδειγμα ανθρώπινης πίστης και συνέπειας».