ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ «Ας κάνουν συναυλίες οι δημαρχαίοι…»

Επτά συναπτά έτη πέρασαν από τότε που βγήκε ο τελευταίος του δίσκος («Όταν

κινδυνεύεις παίξε την πουρούδα», Λύρα), και μέσα σ’ αυτό το διάστημα, συνέχισε

σταθερά την «πολιτική των αποστάσεων» που έχει υιοθετήσει από το ξεκίνημα της

πορείας του, με μετρημένες εμφανίσεις στην Αθήνα, που τα τελευταία χρόνια

συνοψίζονται στη, μία και μοναδική, συναυλία κάθε Σεπτέμβριο, στον Λυκαβηττό.

Κάποτε, όχι πολύ πριν από τα μέσα του ’90, το ραντεβού αυτό σήμαινε σύρραξη

στις τάξεις των «υποψιασμένων» οπαδών του ελληνικού τραγουδιού, ήταν η μια και

μοναδική περίπτωση που δεν έπρεπε να λείπει κανείς από τον λόφο – έναν λόφο

που στο τέλος της βραδιάς βούλιαζε κάτω από τα πεταμένα κουτάκια Coca Cola,

έχοντας την απόλυτη πεποίθηση ότι Παπάζογλου και Λυκαβηττός σημαίνει κάτι

περισσότερο από μια απλή συναυλία του καλοκαιριού.

Για να μην τα πολυλογούμε (και να μην παρελθοντολογούμε), το άστρο του

ανθρώπου αυτού κρατήθηκε εκεί ψηλά επί χρόνια, χωρίς τις συνηθισμένες τακτικές

του χώρου, με την αγνότητα και τον αυθορμητισμό που υπήρχε κάποτε σε όλες τις

εκδηλώσεις της ζωής μας. Και το σπουδαιότερο απ’ όλα είναι ότι ήταν ο ίδιος

που είχε θέσει τα δεδομένα της δουλειάς του, κατορθώνοντας το… ακατόρθωτο,

να ελέγχει δηλαδή απόλυτα το «παιχνίδι», σαν ένας ικανότατος μάνατζερ που έχει

επινοήσει ένα δικό του τρόπο δράσης.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι δεν πήγε καλά τα τελευταία χρόνια, το μόνο που

ξέρουμε είναι ότι όσο περνάει ο καιρός ο Παπάζογλου απουσιάζει σταθερά από την

καθημερινότητά μας και, αν εξαιρέσουμε τη φετινή του «αντεπίθεση«,

αναρωτιόμαστε τι φταίει γι αυτή την απουσία.

Εκείνος πάντως δηλώνει μόνος, έστω κι αν το λέει γελώντας. «Κατάμονος. Όλοι οι

φίλοι μου, η “δημιουργική μου παρέα” έγιναν Αθηναίοι. Τώρα νιώθω τη μοναξιά

της σκοπιάς» (πάλι γελώντας).

Ας αρχίσουμε από την είδηση που κυκλοφόρησε τελευταία. Είναι αλήθεια ότι θα

εμφανιστείς φέτος με τον Διονύση Σαββόπουλο στο «Cine Κεραμεικός»;

«Ναι, είναι μια πρόταση που μου έκανε την άνοιξη και μου άρεσε πάρα πολύ».

Τόσο, που να βγεις τελείως έξω από τη ρότα σου; Μετά τους «Αχαρνής», που

ήταν πάλι με τον Σαββόπουλο, δε νομίζω ότι έχεις εμφανιστεί ποτέ σε πρόγραμμα

μαγαζιού…

«Για ένα μήνα που σκοπεύουμε να εμφανιστούμε τώρα; Όχι, δεν το ξαναέκανα από

τότε.

Τώρα τι συνέβη και άλλαξες γνώμη;

Λόγω Διονύση. Τον εμπιστεύομαι απόλυτα και είμαι σίγουρος ότι θα φτιάξει κάτι

πολύ ενδιαφέρον. Όμως δεν ξέρω να πω περισσότερα, γιατί ακόμα δεν έχουμε

συζητήσει το θέμα.

Ας μιλήσουμε για την απουσία σου από τη δισκογραφία. Γιατί τέτοια σιωπή;

«Γιατί τα στιχάκια που έφταναν όλο αυτό τον καιρό στα χέρια μου δεν με

ενέπνεαν για να κάνω τραγούδι της προκοπής. Πώς λέμε φυλλοξήρα γενική; Κάπως

έτσι».

Για το νέο cd που είπες ότι θα φτιάξεις, έχεις κάποια εικόνα στο μυαλό σου;

«Όχι, δεν είναι πολύ συγκεκριμένα τα πράγματα ακόμα. Είναι όπως στον

κινηματογράφο. Αρχίζει και υπάρχει όταν πατήσεις τη σκανδάλη».

Πέρυσι δεν σε είδαμε στον Λυκαβηττό. Εμφανίστηκες μόνο στην Πετρούπολη…

«Δεν εμφανίστηκα γιατί μου ζήτησαν ένα υπέρογκο ποσό. Τη στιγμή που το θέατρο

είχε δοθεί δωρεάν σε πολλούς συναδέλφους μου. Δηλαδή για ποιο λόγο να

χρηματοδοτώ εγώ το Φεστιβάλ Αθηνών, ενώ άλλοι το παίρνουν τσάμπα (σ.σ. είναι

παραγωγός των συναυλιών του)»;

Φέτος όμως τι έγινε και δέχτηκες;

«Θα τα δώσω… Κι ας πάει στη ζωοπανήγυρη του 2004».

Η καλοκαιρινή περιοδεία για τον Νίκο Παπάζογλου είναι μια «ιερή» ιστορία. Από

τότε που ξεκίνησε δεν υπήρξε χρονιά (εκτός από το φετινό καλοκαίρι) που να μην

οργώσει την Ελλάδα, να μην επισκεφτεί νησάκια της άγονης γραμμής, να μην

παίξει σε απίθανα μέρη.

Σε μια παλιά του συνέντευξη είχε πει «γι’ αυτό δεν συνεργάζομαι με κάποιο

γραφείο, για να μπορώ να πηγαίνω και σε μέρη που δεν είναι κερδοφόρα». Και

όπως εξηγεί σήμερα (και το έχει πει πολλές φορές και στο παρελθόν) πολλές από

αυτές τις εμφανίσεις ήταν ασύμφορες οικονομικά, «με έβαζαν μέσα, αλλά τα

χρήματα που χάνονταν σε μερικές, έβγαιναν από άλλες. Έτσι μπορούσαμε και

πηγαίναμε παντού, σε μέρη που κουβαλούσαμε εμείς οι ίδιοι τα μηχανήματα, σε

μέρη αφάνταστα ωραία.

Στη Θάσο, ας πούμε, για να ανέβουν τα μηχανήματα στο αρχαίο θέατρο χρειάστηκαν

μουλάρια. Στην Αμοργό είχε χτιστεί πάνω στην άμμο εξήντα μέτρα σιδηρόδρομος.

Κάποτε… Σήμερα θες να παίξεις στη Λάρισα, στον Βόλο, στα Γιάννινα και σου

ζητούν το 35% και το 40%. Θα πάψω, λοιπόν κι εγώ να κάνω συναυλίες. Ας κάνουν

οι δημαρχαίοι και οι μπιγκμπραδεριστές»…

Ναι αλλά με αυτό το σκεπτικό δεν έχεις καμιά τύχη να συνεχίσεις να υπάρχεις

καλλιτεχνικά…

«Δεν βαριέσαι, θα επιζήσω. Προκειμένου να με κάνουν κι εμένα καραγκιόζη,

προτιμώ να αποσυρθώ. Προσπαθούν να κάνουν και στο τραγούδι, αυτό που έκαναν

στο ποδόσφαιρο, να φαίνεται το όνομα του χορηγού και μετά της ομάδας. Εγώ δεν

έχω καμιά δουλειά στην Ελλάδα των διαφημιστών. Ούτε το τραγούδι έχει καμιά

δουλειά μ’ αυτούς».

Δηλαδή καμιά διέξοδος;

«Αμέ, οι φιλανθρωπικές συναυλίες. Σωματεία ποδοσφαίρου, θρησκευτικές και

φιλανθρωπικές οργανώσεις, είναι τα μόνα που εξαιρούνται από τους

φορομπηχτικούς νόμους που ισχύουν σήμερα. Δηλαδή να βγω εγώ τώρα να κάνω

φιλανθρωπικές συναυλίες για να επιζήσω; Μα δεν ήμουν ποτέ καραγκιόζης. Η

υπόθεση τραγούδι, όπως διαμορφώνεται σήμερα, είναι μια περίεργη ιστορία. Να

τους βοηθήσουμε αν θέλουν, καμία αντίρρηση. Να τους γράφουμε ένα ρεφρέν που

επαναλαμβάνεται να το μαθαίνουν εύκολα. Κι ας βγαίνουν να τραγουδούν οι μπιγκμπραδεριστές…».

«Μου λείπει η επαφή με τον κόσμο»

Αύριο βράδυ ο Νίκος Παπάζογλου τηρεί το «φθινοπωρινό» ραντεβού του και

ανηφορίζει στον Λυκαβηττό. Η φετινή συναυλία είναι αφιερωμένη στην Σμύρνη, γι’

αυτό και το πρόγραμμα θα περιέχει σμυρναίικα, νησιώτικα αλλά και νέα

τραγούδια, από τον δίσκο που θα κυκλοφορήσει φέτος.

«Μη νομίζετε ότι εμένα δεν μου λείπει να έρχομαι σε επαφή με τον κόσμο.

Κατεβαίνω με μεγάλη όρεξη…».

Ναι, αλλά είσαι προετοιμασμένος στην περίπτωση που αντικρύσεις πολλές

άδειες θέσεις…

«Απόλυτα. Και εκατό άτομα να έρθουν, θα είμαστε εντάξει. Το νιώθω σαν

υποχρέωσή μου να συναντήσω αυτούς τους ανθρώπους, όσοι κι αν είναι».

INFO

Ο Νίκος Παπάζογλου ανηφορίζει αύριο στον Λυκαβηττό. Εισιτήρια (15 ευρώ) στα

ταμεία του Φεστιβάλ Αθηνών (Πανεπιστημίου 39).