Γράφει ώστε οι άνθρωποι που τον διαβάζουν να μην έχουν πια διάθεση να πάνε
στο γραφείο: Αλμπέρ Κοσσερύ, ένας ζωντανός θρύλος του Σαιν-Ζερμαίν-ντε-Πρέ.
|
Αλμπέρ Κοσσερύ. Χαρακτηρίζει τον εαυτό του «τρομοκράτη της οικουμενικής σκέψης»
|
Ο Αλμπέρ Κοσσερύ δεν είναι διάσημος όπως το εννοούν τα ΜΜΕ. Η φήμη του δεν
ξεπερνάει έναν κύκλο που ξεκινά από το Καφέ ντε Φλορ, όπου περνάει ώρες
ολόκληρες στοχαζόμενος και κοιτάζοντας τα κορίτσια, και φτάνει ώς τους κήπους
του Λουξεμβούργου, όπου λιάζεται το καλοκαίρι. Μέσα στον κύκλο αυτό, οι
καταστηματάρχες σπεύδουν μόλις τον δουν να τον χαιρετήσουν μ’ ένα γεμάτο
σεβασμό «καλημέρα κύριε Αλμπέρ», στο οποίο εκείνος απαντά μ’ ένα πριγκιπικό
νεύμα. Έξω όμως από τον περιορισμένο αυτό κύκλο, ο Κοσσερύ είναι γνωστός σε
λίγους «μυημένους», για τους οποίους αυτός ο Αιγύπτιος (γεννήθηκε στο Κάιρο το
1913) που γράφει στα γαλλικά (έχει εκδώσει μόλις οκτώ μυθιστορήματα από το
1941 ώς το 1999) είναι το πρότυπο του «καλτ» συγγραφέα.
Εδώ και σαράντα χρόνια ο Κοσσερύ κατοικεί στο δωμάτιο 58 του ξενοδοχείου Λα
Λουϊζιάν, μέσα στο οποίο υπάρχουν ένα κρεβάτι, μια συσκευή τηλεόρασης, μια
μικρή γκαρνταρόμπα, μερικά βιβλία (Σταντάλ, Ντοστογιέφσκι και Τόμας Μαν). Ο
πρώτος κανόνας της κοσσερυανής φιλοσοφίας είναι η περιφρόνηση των υλικών
αγαθών και ο Αλμπέρ Κοσσερύ είναι πάντα πιστός στις αρχές που πολύ νέος έθεσε
στον εαυτό του: όχι δουλειά, όχι σύζυγο (παντρεύτηκε μία μόνο φορά τη γυναίκα
που έγινε μετά κυρία Φιλίπ Νουαρέ), όχι παιδιά, ελεύθερος σαν τον άνεμο.
Πεποίθησή του είναι πως «όταν έχεις για να ζήσεις, δεν δουλεύεις», αφού η
εργασία από τη φύση της εκχυδαΐζει τον άνθρωπο. Θεωρεί τον εαυτό του
«τρομοκράτη της οικουμενικής σκέψης» και είναι ανελέητος με τους ανόητους,
τους δήθεν, τους εξουσιαστές, τους κυνηγούς μιας μάταιης κοινωνικής επιτυχίας.
Έφηβος ο Κοσσερύ «καταβρόχθισε» Σταντάλ, Ντοστογιέφκι, Πόε και Μπωντλαίρ και
στα 28 του εξέδωσε την πρώτη του συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Άνθρωποι
ξεχασμένοι από τον Θεό», την οποία ο Χένρυ Μίλλερ χαιρέτισε ως «το είδος των
βιβλίων που προηγούνται των επαναστάσεων»). Το 1945 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι.
Έγινε το πρότυπο του δανδή της αριστερής όχθης του Σηκουάνα και οι φίλοι του
ονομάζονταν Καμύ, Κενώ, Βιάν και Ζυλιέτ Γκρεκό. «Μαζί τους, κάθε μέρα ήταν
γιορτή», θυμάται. Τον Σαρτρ τον χαιρετούσαν από μακριά: «Ήταν λίγο ψηλομύτης
κι έπειτα είχε γύρω του τις πιο άσχημες γυναίκες!».
Αυτό τον μήνα επανεκδόθηκε το σύνολο των έργων του Κοσσερύ, στα οποία
διαφαίνεται η φιλοσοφία αυτού του γαλήνιου αναρχικού, που προτείνει την
αποστασιοποίηση, την ελευθερία του πνεύματος και τον σκεπτικισμό. «Γράφω»,
συνοψίζει, «ώστε οι άνθρωποι που με διαβάζουν να μην έχουν πια διάθεση να πάνε
στο γραφείο».
