Ο ελβετικός σουγιάς του θείου Νίκου, που έμενε στο οικογενειακό εικονοστάσι «όπως άφηναν οι αρχαίοι στους τάφους των νεκρών τους σπαθιά, ασπίδες, διαδήματα, καθρέφτες, χτένες, δοχεία με λάδι και τα ρέστα». Ενα εφηβικό όργιο με πολλές παρτενέρ μια παράξενη Μεγάλη Εβδομάδα. Τα βασανιστήρια επί χούντας. Μια κουβέντα με τη μητέρα περί κόμματος και εγκυμοσύνης. Από πρώτες ύλες όπως αυτές, ο Π. Θάνος γράφει σύντομα χρονογραφήματα – αφηγήματα στη συλλογή «Ο ελβετικός σουγιάς» (εκδ. Κασταλία). Στο τελευταίο μάλιστα, που δίνει και τον τίτλο στη συλλογή, η διάθεση απολογισμού είναι εμφανής όσο ποτέ για τον συγγραφέα, που μπήκε στην ΕΔΑ 16 ετών, έγινε μέλος του παράνομου ΚΚΕ και εξορίστηκε στη Γυάρο, τη Λέρο και τον Ωρωπό. «Νομίζαμε ότι ξέραμε τα σχέδια της Ιστορίας και την τάξη του σύμπαντος. Ημασταν βέβαιοι ότι κατείχαμε τον κανόνα και τον διαβήτη για να μετρήσουμε το δίκαιο και το άδικο, το καλό και το κακό, τα πάθη και τις αμαρτίες του κόσμου… Οι παλιές βεβαιότητες μου φαίνονται τώρα απλές ψευδαισθήσεις, αποκυήματα νοσηρής φαντασίας… Το κόμμα ήθελε να ζούμε μέσα στον λαό, αλλά να μη συμμεριζόμαστε τη ζωή και τα πάθη του. Μας απαγόρευε να γευτούμε ακόμη και τις μικρές χαρές της ταπεινής ζωής». Ο Θάνος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης το 1939. Υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Εσωτερικού, αρχισυντάκτης της «Αυγής», διευθυντής της ΕΡΑ-4, καθώς και rewriter στα «ΝΕΑ».
Τελευταία Νέα
Σχόλια
